5 Responses to Re: [whiplash-nl1] OVERIG welkom nieuw lid j.g.

1. iva_2000 on 2008-11-30 17:49:01.514488

   Hallo Nicole,
   Dank je voor jouw welkom. Ik denk dat wij niet ver bij elkaar vandaan wonen,
   als jij in Waalre bij een neuro-psychologe komt. De neuro-ps. waar ik de
   cursus bij gevolgd heb, staat als zeer goed bekend. Haar naam is Jeanne van
   Erven en zij heeft haar praktijk bij het SMG (stichting manuele geneeskunde)
   op de Stratumsedijk in Eindhoven. Hier was ik ook bij de neuroloog onder
   behandeling.
   Kijk, daar kan ik dus best jaloers op zijn (niet op een vervelende manier
   hoor). Ik heb mezelf anderhalf jaar lopen pesten door mijn uniformen in
   mijn kledingkast te laten hangen. Je gaat er toch vanuit dat je ze na een
   paar maanden wel weer aan kan doen......aan de slag.
   Toen de vooruitzichten echt minder werden, heb ik ze netjes opgevouwen en op
   zolder gelegd. Sinds ongeveer een half jaar liggen ze bij een oud
   collegaatje.
   Dat call-center werk is best gezellig. We werken met een grote ploeg
   gezellige meiden. De commerciele projecten zijn niets voor mij (verkoop van
   verzekeringen enz - komt iedereen denk ik wel bekend voor - ik bel dan ook
   nooit onder etenstijd ha ha ha ha). Toen ik aan dat werk begon vroeg mijn
   zoon Oh nee he? Je wordt toch niet zo'n telefoontr.... die altijd tijdens
   het eten belt? Nee dus. Ik werk van 9.00 tot 12.00 en doe veel inkomend
   telefoonwerk (helpdesk e.d.)
   Na anderhalf jaar thuiszitten, en door een heel diep dal gaan ben je gewoon
   blij dat je weer andere gezichten ziet. Ik krijg overigens heel veel
   medewerking. Ik heb een dubbele headset met extra versterker. Ik kan dus al
   het geluid om me heen helemaal "verbannen" voor een betere concentratie.
   Daarnaast krijg ik altijd een rustige plek toebedeeld met zo min mogelijk
   heen en weer geloop.
   Gelukkig word ik door familie en vrienden wel nog voor van alles gevraagd en
   probeer ik ook zo veel mogelijk aan van alles deel te nemen. We gaan ook zo
   veel mogelijk naar verjaardagen e.d. alleen blijf ik korter dan vroeger. Ik
   zie het alleen in de thuissituatie dat man en kinders er steeds meer vanuit
   gaan dat ik niet mee ga b.v. winkelen / fietsen of zoiets. Dat soort dingen
   moet ik alleen 's morgens doen, als ik op m'n best ben.
   Vorige week heb ik zelf kaarten gekocht voor een optreden van "Lord of the
   Dance" in september in Amsterdam. Dat betekent lang in de auto zitten, heel
   veel herrie aan je hoofd maar driedubbel genieten. Mijn man en ik zijn hier
   allebei helemaal weg van. Voor de 2 dagen na het optreden heb ik vrij
   gevraagd. Ik kan dan zonder gewetenswroeging een paar dagen "bijkomen".
   Mijn "uroloog-verhaal" zullen veel whippies wel gelezen hebben denk ik, ik
   hoop dan ook nog steeds op een reactie. Wat niet is, kan komen.
   Goed, ik wens je heel veel plezier bij je werk en hoop voor je dat je het
   kunt blijven volhouden.
   Groetjes Joke G.

2. rickey_800 on 2008-11-30 16:35:35.202239

   Ik heb op sites over chronishe pijn regelmatig gelezen dat er
   veel mensen zijn die problemen met de blaas en urinewegen
   (waaronder incontinentie) krijgen als gevolg van ontregeling van
   het lichaam door chronische pijn.
   Misschien iets om onder de aandacht van de huisarts te brengen.
   Het lijkt mij beter 10 keer onnodig laten onderzoeken dan 1 keer
   onnodig laten snijden.
   groeten
   Willem

3. wendell_800 on 2008-12-01 09:51:36.995159

   Hoi Joke,
   Welkom bij de lijst, jammer voor je dat je een lotgenoot bent
   geworden.
   Fijn dat je inmiddels toch wel wat vooruitgang hebt kunnen
   constateren.
   Ik hoop voor je dat dat zich nog verder doorzet.
   Ik wil reageren op je vraag over blaasproblemen,
   dat doe ik in apart bericht onder het onderwerp MEDISCH.
   groetjes en sterkte,
   Anneke Fasol
   http://home.wanadoo.nl/warhoofd

4. russell_2 on 2008-12-01 19:51:23.359174

   Hoi Joke G,
   Dat denk ik ook, ik kom uit Weert en jij?
   Mijn neuropsychologe is Mw. A Zaal uit Waalre. Ook zij staat heel goed
   bekend en neemt ons whippies heel serieus, en dat vind ik heel belangrijk.
   Zeker na al die artsen die mij van het kastje naar de muur hebben gestuurd.
   Het was echt niet de bedoeling om je jaloers te maken,hoor. Maar voor jouw
   een troost, het ging en gaat nog steeds niet van een lijen dakje.
   Ik zat nog in de opleiding toen ik mijn ongeluk kreeg. Ik heb deze met veel
   pijn en moeite af kunnen maken. Ik heb bijna 2 jaar mijn baan volgehouden
   met 36 uur per week werken.( ik snap nu nog niet hoe ik dat voor elkaar
   gekregen heb). Ik was helaas heel vaak ziek en uiteindelijk ben ik voor
   35-45 % afgekeurd voor de wao.
   Eigenlijk zou ik mijn baan op moeten geven, maar dat wilde ik perse niet.
   Mijn baas en ik hebben een schema opgesteld en ik heb toen 4 maanden proef
   gedraaid, voor vaste avonddienst. Deze baan werd voor mij gecreerd.
   ( ik mag echt in mijn handjes klappen met mijn baas, hij doet er alles voor
   om mij in het team te houden).
   Omdat ik aan kon tonen dat ik dit wel vol kon houden is de arbeidsdeskundige
   er mee ingestemd.
   Helaas gaat het niet altijd even goed. Het helpt wel dat het alleen maar
   s'avonds is, dan voel ik me meestal op mijn best. We zijn altijd met 3 man
   personeel, en waneer het me te zwaar wordt, kan ik altijd terug vallen op
   mijn collega's.
   Nu zit ik vanaf januari weer in de ziektewet. Ik werk inmiddels
   therapeutisch en bouw de werkzaamheden langzaam weer op. Ik zit echt midden
   in de acceptatie fase en ik moet leren om mij zelf meer rust te bieden.
   Het gaat nu gelukkig weer wat beter met me, maar het blijft een grote
   strijd.
   Ik denk dat ik geluk heb, dat het Cadans zo ver achter ligt met hun
   papierzaken, daardoor ben ik nog steeds niet op herkeuring geweest.
   Daar ben ik wel een beetje bang voor, dat ik dan dit beroep helemaal niet
   meer mag uitvoeren. En zoals jij wel zal begrijpen, wil ik mijn baan
   absoluut niet kwijt. Ik werk met dementerende ouderen, zo'n dankbaar werk.
   Voor de kleinste dingen, krijg je zoveel dankbaarheid. Ze maken me aan het
   lachen en iedere keer als ik weer iemand aan het lachen krijg, geeft me dat
   voldoening.
   Ik vind het echt heel erg voor je dat jij de bejaarde niet meer kan
   verzorgen, Ik weet wat je mist, ik kan het me zo goed voorstellen.
   Gelukkig dat dit werk je wel bevalt. En ik ben heel blij dat je niet zo'n
   telefoniste bent die altijd maar onder het eten belt, of s'avonds. Daar heb
   ik toch zo'n hekel aan. Ik begrijp best dat die mensen ook maar hun werk
   doen, maar toch.
   Ik kan me dat heel goed voorstellen. Ik heb ook meer dan een jaar thuis
   gezeten en dat is heel moeilijk te verkroppen.
   het is dan heel fijn dat je onder de mensen bent en ook nog eens alle
   medewerking krijgt om je werk goed uit te kunnen voeren.
   Toch is het wel fijn dat ze er rekening mee houden. En ach, als zij de
   boodschappen willen doen, dan is dat toch meegenomen. Ik weet niet hoe jij
   dat ervaart, maar als er iets is waar ik een hekel aan heb dan is dat
   boodschappen doen. Al die mensen die door elkaar tetteren. Winkelwagentjes
   die me onder de voeten lopen, lange wachtrijen bij de kassa.
   Doodvermoeiend!!!! Wij doen de boodschappen altijd samen, en dan meestal
   onder etenstijd, dan is het minder druk. Maar het blijft voor mij een
   rot-karwei.
   Oh, dat lijkt mij ook heel erg mooi. Ik ga ook wel eens naar een concert, of
   naar een theater, Mis saigon, Elisabeth. Heerlijk. Het is inderdaad heel
   vermoeiend maar het wel dubbel en dwars waard.
   Ik ga meestal met mijn zus en we boeken meestal een hotelletje in de buurt,
   zodat we niet de hele rit nog terug moeten rijden. Het bevalt me nog altijd
   goed op deze manier.
   Zo zijn we laatst nog naar een concert van Ilse de Lange geweest, echt
   prachtig!! Ik zou er zo weer naar toe gaan.
   Dank je, ik hoop het ook. Het is al met al nog een heel verhaal geworden,
   ook over mijn werk, ik hoop dat je dat niet erg vindt.
   Jij ook heel veel sterkte en plezier met alles,
   Groetjes Nicole F.

5. iva_2000 on 2008-12-02 15:53:29.419440

   Hai Nicole,
   Jammer he, dan hebben we van die schitterende beroepen (ik werkte het liefst
   met pg bewoners) en door zoiets stoms moet je daarmee ophouden.
   Ik ben voor 55% afgekeurd en ik heb nog geprobeerd om als gastvrouw aan de
   slag te komen in een verzorgingshuis. Dat is niet gelukt. Het was in mijn
   nadeel dat ik, 5 weken voor ik de wl kreeg, mijn ontslagbrief had gehad. Het
   huis waar ik werkte zou per 1 dec. '97 sluiten. Wij hadden dus allemaal onze
   ontslagbrief begin sept. gekregen. In okt. kreeg ik dat auto-ongeluk. Het is
   dus bij Cadans al een hele touwtrekkerij geweest uit welk potje mijn
   uitkering moest komen, WW of ZW??
   Zo zie je maar hoe verschillend die wl's zijn, ik ben 's morgens op mijn
   best.
   Dat blijft het zeker. Ik dacht dat ik het aardig geaccepteerd had en dat ik
   die rust steeds nam. Mis !! Zo gauw er een beroep op me wordt gedaan of
   wanneer ikzelf het gevoel heb dat er van alles moet gebeuren en ik me vooral
   niet moet laten kennen, ga ik weer de mist in. En we weten inmiddels toch
   uit ervaring dat met de nodige rust, we het lekkerst in ons vel zitten niet
   waar? Eigenwijs?? Hoezo??
   Fantastisch he, deze mensen hadden ook altijd mijn voorkeur. Dat zit volgens
   mij gewoon in je, om graag voor ze te zorgen, bedoel ik.
   Ik had veel collega's die het vreselijk vonden en er dus ook geen geduld
   voor hadden. Zij vonden dan weer dat ik engelengeduld had met die mensen,
   terwijl dat in mijn beleving normaal was. Met rust en geduld kun je ook
   zoveel bereiken met deze mensen. Net wat jij zegt: een glimlach, of een
   natte zoen en alleen al een blik van herkenning deed zo goed.
   Mijn schoonzus is ook bejaardenverzorgende en we praten er vaak over.
   Wie weet wat de toekomst nog brengt??
   Overigens was bij mij Cadans degene die een 2e neuro-psychologisch onderzoek
   aanvroeg. Ik had 1 jr. na het ongeluk een onderzoek gehad en nog eens 1 jr.
   later wilde Cadans nog zo'n onderzoek, alleen toen bij revalidatiecentr.
   Blixembosch in Eindhoven. (andere dan 1e keer)
   Niet helemaal dus, te veel commercieel naar mijn zin. Vandaar dat ik
   solliciteer bij een bedrijf dat alleen maar help-desk/storingsmelding heeft.
   (toch nog dienstverlenend ingesteld) Maar de groep waarmee ik werk is echt
   fantastisch.
   Waardeloos he, die grote ruimtes, waar al het geluid dubbel op je lijkt af
   te komen. Ik pak ook altijd een winkelwagen al heb ik maar twee dingen
   nodig. Ik heb behoorlijk last van evenwichtsverlies en dan is die kar toch
   een lekkere steun. Verder vind ik het vreselijk. Liefst zo snel mogelijk die
   winkel door.
   Fantastisch he, Miss Saigon, wij zijn er ook geweest met de kinderen, zelfs
   die vonden het prachtig.
   Op mijn uroloog verhaal heb ik inmiddels al aardig wat reacties gehad.
   Nee, ik vond het helemaal niet erg dat je mailtje zo lang was, juist
   gezellig. Alleen had ik hem maandagavond al gezien maar het antwoorden dus
   maar even uitgesteld tot vanavond.
   Ik ben nu dan ook ongeveer afgebrand (ik moet ook steeds vaker mezelf
   corrigeren, steeds meer typefouten). Ik ben echt meer een ochtendmens.
   Groetjes en tot mails,
   Joke

Leave a Reply