Hallo Han en Herbie,
N.a.v jouw verhaal Han, kan ik misschien ook nog een voorval
met jullie delen om beter aan te geven wat ik in mijn eerdere
reactie bedoelde te zeggen.
Iets dergelijks maakte ik tijdens ons programma in Bulgarije mee
met een massagestoel. Dat is een stoel met zo'n twintig rollen als
rugleuning, die een voor een fibreren en zo je rug van onderen
naar boven masseren.
Toen ik daar vol goede moed op ging zetten en hij werd aangezet,
kreeg ik ook deze verschijnselen. Ze hebben me er af moeten tillen.
Daarna nog een uur om weer een beetje bij te komen.
Ik had toen al het nodige werk in Hongarije gedaan en dacht
eigenlijk dat ik van m'n whiplash af was. Dus wat was dit nu weer?
Ik heb daar toen een paar dagen over na lopen denken en het met de
verantwoordelijke interniste besproken. Die dacht ook dat die stoel
wellicht niet zo'n goed idee voor mij was. Maar ja, ik wilde perse
weten waar mijn reactie vandaan kwam, hoewel ik er tegelijkertijd
ook heel bang voor was.
Uiteindelijk hebben we toen besloten om op een zaterdagochtend (haar
vrije dag) eens heel voorzichtig te gaan uitproberen wat er aan de
hand zou kunnen zijn. Zij zou er dan bij zijn om continu mijn
bloeddruk en hartslag te meten en alle andere dingen te doen,
die artsen zoal doen.
Bij het zien van het apparaat begon ik al te zweten en te trillen,
m'n bloeddruk 20 punten omhoog. Dat eerst weer laten zakken en toen
de stoel aangezet zonder dat ik erop zat. Er was alleen een zacht gebrom
van de motor te horen. Weer een nieuwe angstreactie met associaties met
vliegtuigen.
Daarna voorzichtig op de stoel, de motor aan, en heel voorzichtig de
eerste (onderste) rol aangezet op halve kracht. Weer de angst en schrik-
bewegingen met m'n armen als van een kind dat valt.
Om kort te gaan, al doende werd ik mij een herinnering bewust van het
bombardement op Den Haag in 1944. Ik was toen zo'n 3 maanden oud.
En ons huis is platgegooid met mij in de wieg erin. Dat wist ik wel uit
verhalen, maar ik kon het me natuurlijk niet herinneren.
Maar nu kwam alles in detail terug. Het gebrom van de vliegtuigen, de
knallen van de bommen, glas in m'n gezicht van de gesprongen ruiten, en
toen het huis dat instortte, waardoor ik in m'n wiegje onder het puin kwam
te liggen.
Ze hebben mij daar toen laten liggen, want iedereen dacht dat ik wel dood
zou zijn, en was sowieso natuurlijk in paniek. Pas na enige tijd is m'n
vader me komen zoeken en die heeft me toen onder het puin vandaan gehaald.
Dit hele verhaal werd ik mij "rol voor rol" bewust. Net een boek, waarvan je
de bladzijden omslaat. En na iedere extra rol wachten tot ik alles gezien,
gehoord, gevoeld en verteld had met alle emoties vandien: angst, huilen,
verkramping, je verlaten voelen, enz. Dan zakte m'n bloeddruk weer en werd
de volgende rol van de stoel erbij ingeschakeld.
Toen alles eruit was, het boek a.h.w. uit, kon ik uiteindelijk heel
ontspannen op de stoel zitten om m'n rug te laten masseren. Ik wist toen ook
waar de angst vandaan kwam, die ik altijd gevoeld heb, en waar ik me altijd
tegen verzet heb door er juist tegen in te gaan. Een soort oerangst. En die
was nu weg.
Dat gaf ontzettend veel opluchting en ruimte in m'n onderrug en in m'n buik.
Het was alsof alles begon te schuiven. Alsof m'n organen enz. zich aan het
reorganseren waren. Ik heb daarvan toen nog een poosje zitten nagenieten.
En samen met de interniste besproken hoe dit allemaal zou kunnen zitten,
want die had zoiets ook nog nooit meegemaakt.
En het bijzondere is dat ik sindsdien m'n chronische blaasontsteking kwijt
ben,die ik al zo'n 20 jaar had. Geen pijn en geen antibiotica meer. Maar ja,
het gezegde is misschien ook niet voor niets: "ik voel het aan m'n water".
Ik schrijf dit hele verhaal, omdat de vraag wat whiplash nu precies is,
mij nog steeds bezig houdt. In boeken die ik nu lees om m'n eigen
ervaringen beter te kunnen begrijpen, kom ik dit soort verschijnselen ook
tegen.
Dat jullie ervaringen daar ook in lijken te passen, zie ik als een
bevestiging dat ik op de goede weg ben. Dus dank daarvoor. En hopelijk
komen we er met z'n allen zo achter hoe het echt zit. Een oplossing "voor
en door whiplash" via de lijst, lijkt me wel een leuk idee.
En stilletjes vraag ik mij soms af, of dat geen aardig afstudeeronderwerp
voor mijn studie psychologie zou kunnen zijn? Want ook daar is bekend dat
vooral allerlei chronische klachten, waar artsen geen oplossing voor
hebben, soms een signaal zijn van het lichaam dat er iets is dat om aandacht
vraagt.
Dat betekent dan niet dat m'n blaasontsteking alleen maar "psychisch" was,
want er werden (gelukkig) steeds allerlei bacterien in gevonden. Maar soms
ben je er dan niet met alsmaar weer een nieuwe antibioticumkuur, en kan het
helpen om de oorzaak wat dieper te zoeken, ook al lijkt dat op het eerste
gezicht niet zo aantrekkelijk.
Groeten,
Hanneke