Whiplash nl1

hoi Jannet.
Wat vervelend voor jou!
Hoe kwam dat ? Een vervelende terug val ?
Wel herkenbaar hoor. Ik zou op meer mails willen reageren, maar jea...
En alles lezen lukt ook niet.
Tja, dan kun je betr afstand nemen ff.
Mij lukt het gelukkig wel op de dingen langs me neer te leggen.
En het is leuk om de gezihten te zien van mensen met wie je mailt.
doet echt goet lotgenoten contact!
Prima! Ik hou van erelijkheid hoor.
Maar lotgenotencontact is fijn!
Hopelijk tot zaterdag 1
( ) __( ) Groetjes,Esther.
/ \
| @ @ |
\ * /
--o00o------o00o----

Hallo allemaal,
Zoals we allemaal kunnen zien, zijn er de afgelopen dagen nogal weer
wat nieuwe leden bijgekomen op de lijst. Bij deze wil ik al deze leden
van harte welkom heten op de lijst(en). Normaal gesproken heet ik een
ieder even persoonlijk welkom hier, maar helaas ben daar even niet toe
in de gelegenheid. Ik hoop van harte dat jullie (alle nieuwe leden dus)
veel steun hier zullen mogen ondervinden.
groetjes van TILLY.

Hieronder een interessant artikel voor degenen die zich volgens
Botox-methode (botuline-toxine) willen laten behandelen.
http://www.ncbi.nlm.nih.gov:80/entrez/query.fcgi
Groeten, Erland.

Nogmaals een interessant artikel betreffende de relatie van bevindingen
op MRI en het klinische beeld.
http://www.ncbi.nlm.nih.gov:80/entrez/query.fcgi?

Hallo Allemaal,
Bij deze effe een berichtje van mij.
Ik ben van de week bij de revalidatie-arts geweest in het roessingh.
Voor een evalutie van de therapie die ik heb gevolgt.
Volgens hem kom ik er wel, en dat heeft z`n tijd nodig.
Ik heb hem ook gevraagd of ik via het roesingh in aanmerking kom voor
arbeidexplotatie.
Want ik wil weer aan het het werk zei ik hem.
Dat moest ik verlopig maar opzij zetten want ik ben er nog niet. En als
het zover is komt dat wel goed.
Ik heb ook nog een aantal gesprekken met de pyschologe hier over.
Want ook zij vind dat ik er nog niet ben maar het wel in me heb om er te
komen.
Ik mag niet zo knokken met me eigen vind ze want daar ga ik onderdoor is
haar ervaring.
Met knokkers zo als ik.
Ja, ik weet dat ik een knokker ben en een stevige ook. En heb altijd voor
een aantal moeten knokken.
En het heeft me altijd goed gedaan. Maar door dat ik nu een Whippie (lol)
gaat het gewoon anders.
Maar goed als zij en de arts dat vinden dan moet ik gewoon wat gas terug
nemen.
Ik mag wel een knokpartij met me eigen aan gaan maar iets minder energie
gebruiken.
Dus dan nemen we gas terug.
Groetjes Ruud,
DE PITBULL VAN APELDOORN

Hallo lieve mensjes!
Ik heb maanden niets meer van me laten horen maar vond het weer tijd worden
om een berichtje te laten verschijnen... helemaal aangezien ik
hoogstwaarschijnlijk naar de ontmoetingsdag in Scherpenzeel ga...
Er zijn meerdere redenen waarom ik geen berichtjes meer heb getypt...
Ten eerste is het lichamelijk heel erg slecht met me gegaan waardoor ik
eenvoudigweg te ziek was (door de whiplash dus) om regelmatig de computer
aan te zetten.
Mocht ik de computer al aan hebben dan had ik vaak niet genoeg energie om de
berichtjes te lezen... en mocht ik toch nog de berichtjes gelezen hebben dan
had ik geen energie meer om te reageren...
Tja, dan schiet het niet erg op he?!
Bovendien haalde ik alles door elkaar met dit warrige WLhoofd... ik wist
niet meer wie wat gezegd had en of ik nou wel of niet gereageerd had en liep
bovendien ook weeeeeken achter... en dan wordt het een steeds grotere
rotzooi...
En nog een reden is ongeveer hetzelfde wat Ramona enkele weken aankaarte...
Ik kon echt depressief en boos worden als ik las wat ons als WLpatienten
werd aangedaan. Ik leefde veel te veel mee en betrok alles ook op mijn
persoonlijk situatie en begon de wereld een steeds verschrikkelijker en
oneerlijker wereld te vinden.
Ik begon me echt op te vreten over bepaalde dingen (voornamelijk het onrecht
en de pijn die ons als whippies aangedaan wordt) en heb daar ook bewust even
afstand van genomen.
Afgelopen week begon ik ook opeens mijn twijfels te krijgen of het wel zo
goed voor me zou zijn om naar een lotgenotendag te gaan... Zou ik niet zwaar
depressief terug komen?
Eerst was ik heel enthousiast totdat ik er weer aan dacht hoe ik me bij al
de berichtjes voelde.
Heb ook hard zitten dubben en het met anderen er over gehad...
En ik denk dat als ik niet zou gaan dat ook een soort struisvogelpolitiek
is, wat dus ook niet optimaal is.
Bovendien is het ook weer zo dat je als lotgenoten heel veel aan elkaar kunt
hebben en elkaar misschien wel kunt helpen en tips kunt geven e.d....
En het zou toch ook fantastisch zijn om nieuwe vrienden te maken?? Want er
zitten hier echt speciale en lieve mensen op de lijst...
Maar goed, ik wilde jullie dit even in alle eerlijkheid laten weten...
Voor diegenen die niet meer weten wie ik ben...
Ik ben 23 jaar... heb al meer dan 3 jaar een zware whiplash...
Ben volledig afgekeurd...
En heb last van erge pijnen (in nek, schouders, rug, hoofd + regelmatig
andere delen van lichaam) + erge cognitieve klachten (chronische moeheid,
duizelig, slecht zien, slecht kunnen denken, slechte concentratie, etc etc.
Het gebruikelijke scala aan klachten dus)
Groetjes, Jannet

DAG ALLEMAAL,
Nog even een kleine aanvulling op de ontmoeting van a.s. zaterdag in
Scherpenzeel.
GRATIS OPHALEN VAN (en brengen naar) TREINSTATION
De bussen rijden vanaf Station Veenendaal-De Klomp 2 minuten over heel;
vanaf 20.08 dus 8 minuten over heel en de laatste om 23.25
Terug gaan ze om 39 over heel en vanaf 19.36 dus 36 minuten over heel tot
00.36
Rit duurt kwartier.
Vanaf Amersfoort CS gaan bussen 9 over heel, tot 00.10
Terug gaan ze 47 over heel tot 16.47 en 16 over heel; vanaf 20.21 dus 21
over heel en de laatste om 23.36
Rit duurt half uur.
Als er mensen zijn die met het openbaar vervoer komen dan kunnen ze gratis
opgehaald worden. Bel even met een coördinator voor afspraak. Op zaterdag
per gsm: 06 - 53 25 73 05 of 06 - 53 20 16 80.
ANDERS ETEN
Er is een zeer smakelijk en exclusief vlees / vis / vegetarisch buffet
gereserveerd á F 60,- p/p welke geheel vrijblijvend is natuurlijk. Bij
aankomst gelieve u bij ontvangst van de naam-button een coördinator te
berichten of u gebruik maakt van het buffet of niet. Voor diegene die wat
anders willen is er vlakbij het hotel een goed en goedkoop chinees
restaurant en een smakelijk een aantrekkelijk geprijsd eetcafé.
REISAFSTAND ONTMOETING
Voor diegene voor wie de reisafstand toch wat te veel is, is er geen man
overboord. Over enige tijd (±2 maanden) is er weer een volgende ontmoeting,
welke altijd regionala zijn, hopelijk in West en/of Oost Noord-Brabant.
Als jullie helpen komen die ontmoeting er zeker. Met name in het zuiden,
oosten, zuidoosten en zuidwesten van nederland zoeken we nog geschikte
locaties. Dus help s.v.p. mee, wordt lid van de ontmoetingslijst

Hallo Elly,
je had je berichtje gestuurd naar de ontmoetinglijst, en daar zijn ook de

Hoi lieve mensen,
Al surfend kwam ik een internetsite tegen die volgens mij alle aandacht
behoeft,
al is het maar om onze stem te laten gelden/horen ).
Initiatiefnemers zijn "de instanties", ik kijk dus met argusogen naar wat
daar wordt geschreven, maar wie weet
is het wel zeer positief?
Bestaat er trouwens een overzicht/lijst met internetadressen over whiplash?
Zo nee, is het handig om die te maken zodat iedereen daar bij kan en kan
toevoegen?
Ik hoor het wel.
Hier komt het adres: www.whiplash-reflex.nl (of kenden jullie dat allemaal
al?)
Groetjes, Christine Amons

HALLO ALLEMAAL,
Voor de nieuwkomers en laatgaanders nog een attentie op de ontmoeting a.s
zaterdag in Scherpenzeel, geinitieerd door Mariaa. Een zeer relaxte manier
van
kennismaken.
We hebben er wederom een bijzondere gebeurtenis van weten te maken met
behalve de sfeervolle locatie omgeven door een schitterende tuin, ook een
introductie over Reiki (universele levensenergie) en overnachtingen tegen
een zeer speciale prijs en niet te vergeten een heerlijk eten.
Vanaf 13.00 uur worden jullie verwelkomd met een gratis cocktaildrankje in
de prachtige "Wintertuin" met de glazen wand die toegang geeft tot het
terras, en krijg je onze naambutton. de volgende buttons hebben we al
geschreven: Willy, Celine, Hans, Peter-v., Ria, Frank, Henk, Ruud, Wouter,
Mariaa, Imelda, echtgenoot, Cor, Marga, Anja, Boelo, Astrid, Peter-b, Janet,
Esther, Martin, Jannet, Arienne, Hanneke, Annemieke, Christine,
WE WILLEN OOK JOU GRAAG ONTMOETEN
een ieder kan ook zonder aanmelding komen .
ZATERDAG 24 FEBRUARI 2001 VANAF 13.00 UUR
RESTAURANT-HOTEL DE WITTE HOLEVOET
HOLEVOETPLEIN 282
SCHERPENZEEL (GLD)
vriendelijke groeten
Wouter van Eldik en Mariaa van Rootselaar
036 - 538 61 70 033 - 277 48 04
alle info http://connect.to/whiplash en http://travel.to/whiplash
==========================================================
Om aan te geven hoe leuk een groepsontmoeting is , hieronder enkele reacties
van de ontmoeting in Schoorl van 28 december jl.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Een avondje schoorl,
Omdat mijn dochter jarig was op 28 dec. kon ik pas eind van de middag naar
de ontmoeting toe. ik werd met open armen ontvangen, en het was al goed
gezellig.
Na wat gedronken en gepraat te hebben gingen we aan tafel, en dat was een
heerlijke maaltijd.
we hebben veel gelachen en gepraat, over van alles en nog wat.
het weer buiten was koud, maar binnen was het erg warm, dat steeds meer
opliep door de gezelligheid.
ik heb echt genoten, maar weet niet of ik er in scherpenzeel bij kan zijn.
als het even kan ga ik zeker, want je hebt toch wel een band met elkaar, al
heb je elkaar nog nooit ontmoet, via de mails ken je elkaar toch een beetje,
en leef je met iedereen mee, en hun met jou.
dus als jullie alle het idee hebben om naar de aankomende ontmoeting te gaan
moet je dat zeker doen.
het word een herinnering om nooit te
vergeten!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
groetjes en misschien tot de ontmoeting!!!!!
jolanda van Rumpt
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Hallo allemaal
De bijeenkomst in Schoorl was voor mij een bijzondere gelegenheid. Des te
meer omdat ik dat een halfjaar voordien helemaal niet gekund zou hebben.
Maar nu wel en daar heb ik van genoten! En van het gezelschap natuurlijk.
Eindelijk zag ik gezichten bij de namen!
Het was bovendien een prachtige dag en we hebben een schitterende wandeling
gemaakt in de schilderachtige duinen van Schoorl. Dat was fijn voor de
honden en een goede test voor onze whiplash-benen. Het ging gelukkig goed en
iedereen heeft het gehaald. Intussen leuk gepraat met Wouter.
Na afloop lekker onderuit gezakt en een beetje moe, of was dat rozig van de
lange wandeling in de sneeuw? Maar toch een goed gevoel. De warme kachel,
lekkere hapjes, de eerste drankjes en de conversatie komt
vanzelf op gang. Whiplash en de symptomen die daarbij horen, de oorzaak en
de zoektocht naar
oplossingen zijn de belangrijkste onderwerpen. Allemaal heel herkenbaar en
nuttig.....! Je steekt er allicht iets van op. In ieder geval helpt het al
om te ervaren dat ook andere mensen met dezelfde problemen geconfronteerd
worden als jij. Een oud gezegde luidt toch niet voor niets: Gedeelde smart
is halve smart!
Dus ik kan deze bijeenkomsten bij alle whippies van harte aanbevelen!
Het bijzondere voor mezelf was, dat ik nu weer in staat ben om zo'n
bijeenkomst bij te wonen en te begrijpen wat iedereen zegt. Dat is ook wel
eens anders geweest en dat herinner ik mij maar al te goed. Daarom is het
des te fijner om te merken dat vermoeidheid voor mij geen rol meer speelt -
niemand heeft overigens van de klaarstaande bedden gebruik gemaakt - en dat
na afloop de Indische maaltijd fantastisch smaakt.
Ook de behandeling van Carina was een bijzondere ervaring. Terug in m'n
lichaam zal ik maar zeggen.
Helaas konden wij niet in Schoorl blijven overnachten, want de volgende dag
had ik mijn eerste schaats-afspraak, na 4 jaar whiplash-problemen. De reis
terug is echter goed verlopen ondanks de gladheid en sneeuw tegen. Want we
moesten nog ruim een uur terug naar het oosten, maar gelukkig hoefde ik niet
zelf te rijden.
De whiplash-ontmoeting in Schoorl was dus al met al een positieve ervaring
met veel herkenning, plezier,
kameraadschap met lekker eten en drinken. Ik ben blij dat ik er geweest ben
en ik kan het ieder van harte
aanbevelen om zo'n bijeenkomst mee te maken. Ik ga dus weer met plezier naar
de volgende.
Groetjes en tot ziens in Scherpenzeel,
Hanneke
++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Verslagje Schoorl, 28 december 2000
Na een trein- en busreis met de nodige vertraging kwam ik rond 13.00 uur aan
in Schoorl, waar het direct al mooi was door de sneeuw die er lag.
Na een klein stukje lopen vanaf de bushalte kwam ik bij het hotel aan.
Carina en Hans waren er al. Het was voor mij de eerste keer dat ik naar een
ontmoetingsdag ging, maar voelde me direct op mijn gemak. Het hotel was
gezellig en knus en met een kop koffie erbij heb ik kennis gemaakt met
Carina en Hans.
Even later kwamen Liny, Hanneke en Herre en Wouter. Gezellig met iedereen
zitten praten over vanalles en nog wat. Ervaringen uitgewisseld op
wl-gebied, maar ook andere dingen werden besproken. 's middag gingen er een
paar een stuk lopen door de sneeuw. Ik ben in het hotel gebleven, waar ik
even lekker op de bank ben gaan liggen. Heel ontspannen.
Aan het eind van de middag ging Liny naar huis en kwam Jolanda erbij. We
hebben heerlijk met z'n allen zitten eten en weer veel gelachen en gepraat.
Na het eten nog even lekker onderuit gezakt wat gedronken.
Het was een hele fijne dag. En ik heb me ook al aangemeld voor de ontmoeting
in Scherpenzeel, want dit is zeker voor herhaling vatbaar. Het is fijn om nu
ook eens de gezichten bij de mensen te zien die je kent uit het praathuis of
die schrijven op de lijst. De herkenning is ook heel prettig, niet steeds
alles uitgebreid uit te hoeven leggen.
Groetjes Arienne
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
De ontmoeting in Schoorl was een verlichtend voorbeeld van een witte kerst
in huiselijke gezelligheid. Heerlijk gewandeld in de uitgestrekte duinen,
zeer veel lol gehad rond de allesbrander, voor de liefhebbers was er zelfs
gratis massage/magnetiseren . En natuurlijk waren de gratis oliebollen en
appelflappen van het huis niet te versmaden., evenals het eigen gemaakte
gratis welkomstdrankje met een tropische vruchtencocktail......oftewel
degene die niet door het schone witte landschap kwamen om ons te vergezellen
die dag hebben een fijne dag gemist en een smakelijk Indonesisch
buffet:-))))))).
Kijk een ontmoeting zoals die voor de whiplashers door Whiplash Nederland
georganiseerd wordt is net even anders. Ondanks dat er meerdere mensen zijn
is het nooit een drukte , want er is geen enkele verplichting . Je mag
whiplasher zijn. Je krijgt ontspanning door gedeeltelijk eenzelfde
whiplashtaal. en je krijgt energie omdat er gewoon veel warmte van warme
mensen is. Even thuis komen bij je zelf en een ander echt ontmoeten , wat
normaal veel lastiger is meestal. Hier hoef je niet proberen mee te komen ,
hier draait het alleen om jou, en past de omgeving zich aan. Blijft naar
meer smaken .
hartelijke groeten
Wouter van Eldik

ja bij van spreeken op 27 febr.om 8.30...lekker vroeg he?
ik moet nog zoeken ook ken heel roosendaal niet.
dank je voor het aanbod...misschien doe ik dat wel...
kom jij zaterdag in schepenzeel..???..ik misschien wel..alleen moet ik dan
`s avonds alleen nog terug ...dus moet even kijken of het gaat.
groetjes lidia.

Hai,
Ik mag ook niet klagen over het GAK. Nog even onder voorbehoud natuurlijk
:-)
Toen ik voor de keuring bij de arts kwam lag er van mijn therapeute een
reintegratie rapport klaar. Ze was het er totaal niet mee eens ... vond het
te snel en te veel (!!!) ze vertelde dat ze al blij was als ik voor maart 3
dagen werken haal (in januari werkte ik er toen 1).
De arbeidsdeskundige stelde niet veel voor, ik doe immers gewoon mijn oude
werkzaamheden maar ... toen ik een balletje opgooide over de tegenpartij die
maar niet over de brug komt met geld voor de revalidatie (ongeveer 10.000,-)
kwam hij met de Wet REA. Gevolg: Binnen 4 werkdagen (!!!) hoorde mijn
werkgever dat als die garant staat voor de overige 30% het GAK dat doet voor
de andere 70% (!!!!). Het lijkt alsof ik droom dus ik wacht nog maar even af
:-)
Jullie horen het wel als ik het geld heb.
Ik moet trouwen wel in juli al terug komen voor een herkeuring maar dat
lijkt me logisch omdat ik nog helemaal aan het opbouwen ben.
Weet iemand hoe dat gaat: zwangerschapsverlof en WAO ?
Liefs Elaine

Hallo Hanneke,
Wat je zegt zeg, nooit opgeven! Wat heb jij al veel meegemaakt. En wat heb
jij je er goed doorheen geslagen. Petje af hoor. Je bent een voorbeeld voor
andere. Ik kan het goed begrijpen dat je het op een gegeven moment niet meer
zag zitten, maar dat je je toch weer uit die put hebt weten trekken is een
schouderklopje waard. Ik heb het er dan nog niet zo slecht van afgebracht.
Ik kan nog gaan, lezen en heel licht huishoudelijk werk doen.
Het lopen, deze week heb ik bij de revalidatie op lopende band moeten lopen.
150 meter, bij een snelheid van anderhalve km/p.u., is nog niet ver te
noemen natuurlijk. Dit komt mede door mijn knieen, mijn linker is in
december de buitenmeniscus verwijderd en recht moet nog gebeuren. Deze is
nog meer kapot. Ook een erfenis van het ongeluk, heb beknelt gezeten onder
het dashboard. Maar we gaan wel proberen het op te bouwen. Ook heb ik sinds
twee weken last van met het slikken, dat gaat niet meer zo goed, wat ze ook
toeschrijven aan de wl. Een dinsdag moet ik op kontrole naar de neuroloog,
kijken wat hij weet te vertellen.
Ik zie het nu ook al steeds meer in mijn omgeving. Je moet nu maar niet meer
denken aan wat er bij het ongeluk is gebeurd. Dat is nu wel al lang geleden
hoor, vergeet het nu maar eens. Maar ik kan niet vergeten dat de tegenpartij
het niet overleefde. Hij was dan wel schuldig aan dit ongeluk, maar ook nog
maar 23 jaar. Hij raakte in de berm en stuurde nogal heftig bij, reed ook
veel te hard, raakte de macht over het stuur kwijt en kwam dwars op de weg
terecht. Daar reed ik dus met 75 km/p.u.. Ik heb hem vol in de flank
genomen. Hij voerde me mee naar rechts en dumpte mij in de sloot. Daar
torpedeerde hij nog eens weg en na een pirouete belande hij ook in de sloot,
naast mij. Dat vergeet je echt niet in een paar maanden, dat draag je de
rest van je leven wel mee. Ook zie de buitenwereld niet meer aan je dat je
gewond bent, geen gips meer of lopen met krukken. Ik kreeg laatst zelfs de
opmerking of ik zo graag met die krukken rond zeulde? Het afgelopen jaar dus
ook voor 2/3 met die krengen gezeuld, maar of ik dat nou zo plezierig vond?
Ook zei een (vriendin) van me dat ik nooit invalide kon zijn, want ik kon me
nog voortbewegen. Waarom ben ik dan 80 tot 100% afgekeurd? Ik zou het ook
graag anders zien en lekker terug gaan werken. Maar zelfs dat hebben ze me
afgenomen. Jaarcontract ten einde en omdat ze niet wisten hoelang dit proces
gaat duren konden ze het risico niet nemen om me nog langer in dienst te
houden. Dat waren dan ook vrienden van ons! Help je ze een geheel nieuwe
administratie op te zetten en als alles lekker loopt, een ander er ook goed
mee kan werken, kun je oprotten. Dat op zijn schoons gezegd.
Nou dat was weer een lang verhaal over mijn misere dus ik stop er voor
vandaag maar weer eens mee. Nog bedankt voor jou verhaal, ik heb er in ieder
geval veel uit geleerd.
GEEF NOOIT OP!
Groetjes Henny Kremers
hkremers01@...

We would like to remind you of this upcoming event.
RECHTSTREEKS "TOETSPRATEN" MET ELKAAR
Date: Wednesday, February 21, 2001
Time: All Day
.

Beste Christien,
Je moet het je zelf zo makkelijk mogelijk maken want het is allemaal al
moeilijk genoeg een idee is!!!!!!!!!!!
Het is vrij simpel, hang er een zelf gemaakte lijst bij waar je de tijden
enz voort op afteken waneer je het hebt ingenomen. Het is altijd makkelijker
als je dingen schriftelijk bijhoud.
Succes er mee.
groetjes Corry

dr. Els Borst-Eilers
Els Borst-Eilers werd geboren op 22 maart 1932 te Amsterdam. Sinds 1988 is
zij weduwe van dr. Johan Borst. Zij heeft drie volwassen kinderen en zes
kleinkinderen. Zij studeerde geneeskunde aan de Universiteit van Amsterdam
en behaalde haar arts-examen in 1958. Zij volgde van 1958 tot 1960 de
opleiding kindergeneeskunde en van 1960 tot 1965 de opleiding
immunohematologie. Zij promoveerde in 1972 tot doctor in de geneeskunde op
het proefschrift "Ontstaan en preventie in rhesus immunisatie".
Els Borst werkte van 1965 tot 1969 als wetenschappelijk medewerker
immunohematologie bij de Rijksuniversiteit Utrecht. Vanaf 1969 werkte zij
bij het Academisch Ziekenhuis Utrecht, eerst als hoofd bloedbank en vanaf
1976 als medisch directeur.
Zij was van 1986 tot 1994 vice-voorzitter van de Gezondheidsraad en sinds
1992 - aan de Universiteit van Amsterdam - bijzonder hoogleraar
evaluatie-onderzoek van het klinisch handelen. Bij de Gezondheidsraad was
zij ondermeer verantwoordelijk voor rapporten over doelmatig medisch
handelen, keuzen in de zorg en ethische implicaties van de moderne genetica.
In 1997 is zij benoemd tot Fellow van het Royal College of Physicians in
Edinburgh.
Els Borst was voorts onder meer voorzitter van het College voor de
Bloed-transfusie, voorzitter van de Kerncommissie Ethiek Medisch Onderzoek,
lid van de Adviesraad voor Wetenschap en Technologie en lid van de Commissie
Remmelink (euthanasie). Ze is nog steeds lid van het Institute of Medicine
te Washington. Van enige wetenschappelijke tijdschriften op het gebied van
de geneeskunde was zij lid van de redactie. Els Borst heeft ruim 60
artikelen gepubliceerd, onder meer op het gebied van immunologie,
immunohematologie en medische ethiek.
Els Borst werd op 22 augustus 1994 benoemd tot minister van Volksgezondheid,
Welzijn en Sport. Zij is sinds 1968 lid van D66. Zij was lijsttrekker voor
de Tweede-Kamerverkiezingen van mei 1998 en vervolgens de eerste vrouwelijke
kabinetsinformateur van Nederland. Op 3 augustus 1998 volgde haar benoeming
tot vice minister-president en minister van Volksgezondheid, Welzijn en
Sport.

Hallo Allemaal,
Zoals jullie bekend ben ik gezien door Dr.Bonati en Dr.Peperkamp.
Conclusie: 3 operaties
Kosten :niet door ons op te brengen.
Wens: Betaling door de Amicon om me te laten onderzoeken door arts in
Duitsland die net als Dr.Bonati ook de lasertechniek toepast.
Al een afwijzing gehad en gisteren een telefonisch verweer hierover.
De behandeling vinden ze experimenteel en niet Spoedeisend.
Er zal dus weer een afwijzing komen.
Ze betalen dus liever de rest van mijn leven kosten voor allerlei therapien
die het probleem verlichten maar niet oplossen.
Het volgende wil ik onder jullie aandacht brengen:
Wij zijn nu aan het praten op de lijst om allerlei wantoestanden in de
publiciteit te brengen t.a.v. Whiplash.
Ik volg al een tijdje de aktiviteiten van RUGGESPRAAK.
Dit is een groep rugpatienten die in Munchen geopereerd zijn aan hun rug(dus
geen WP). Hier was een lange wachttijd en daar werden ze snel geholpen.
Ook wordt de betreffende operatie hier maar door 1 arts gedaan.
Deze mensen zijn nu aan het vechten om hun geld van de verzekering terug te
krijgen.
Zij hebben Rob Oudkerk , televisie , kranten enz. ingeschakeld. Ook het
Europese Hof in het algemeen om operaties in het buitenland vergoed te
krijgen.
Omdat de operatie experimenteel en niet spoedeisend is willen de
verzekeraars niet betalen. Tot nu toe!!!
Ik wil jullie vragen op de website te kijken . Misschien hebben wij als
whippies er iets aan om iets op te zetten en zo te strijden tegen het Grote
onrecht dat ons wordt aangedaan.
Ik denk als de verzekeringen een operatie in het buitenland zouden vergoeden
er wel mensen zouden zijn die de stap zouden wagen. Ik wel want al zou ik er
maar een gedeelte van opknappen is het me al waard.
En er zijn mensen die echt geen klachten meer hebben na de laser operatie.
Je kunt kijken op: www.geocities.com/ruggespraak_nl/
Groetjes van Anja

Beste allemaal,
Sinds kort gebruik ik weer medicijnen voor astma. Ik heb het een poos
kunnen uitzingen om het zonder te doen, maar het lukte toch niet.
Wat ik nu het grootste probleem vind: hoe weet ik nu of ik mijn
medicijnen wel of niet heb ingenomen?
Ik heb een disk. Dat is een ding waar voor 60 x een inhalatie inzit.
Daarna kan ik het weggooien en een nieuwe bestellen. Niks dus met
medicijnen in een strip of iets dergelijks. Op de disk wordt aangegeven
hoeveel inhalaties er nog inzitten.
's Ochtends en 's avonds moet ik het doen. Onthouden welk cijfer erop
stond lukt ook al niet. Als ik het heb ingenomen en het dan op een ander
plekje neerleg ten teken van: ik heb het ingenomen gaat ook helemaal
mis. Dan twijfel ik of ik het nu wel of niet heb gedaan.
Wie kan mij de verlossende tip geven?
Alvast bedankt voor het medenken!!
Christien

Hallo Han,
Ik haak hier effe op in als jij en Ina het niet erg vinden.
Ik ben had een wachttijd van 4 maanden en daarna intake-gesprekken met een
revalidati-arts en fysiotherapie.
Dus ik hoop dat het voor jouw ook zo kort duurt.
Groetjes Ruud,
de pitbull van apeldoorn.
P.S
Ina , dat was niet mijn vader maar mijn taxi-chauffeur. En je had wel wat
mogen zeggen horen.
Ik moet a.s donderdag over een week weer. Hoop je tegen te komen kunnen we
effe kletsen

Hallo Ingrid,
Wat een toestand zeg. Lekker om zo af en toe mensen tegen te komen waar je
niet mee zou willen ruilen. Ik voel me gelijk een stuk vitaler nu ik jou
ellende lees.
Wat erg dat je vader zo ziek is. Sorry maar verder weet ik hier ook niks op
te zeggen.
Die keuken, och het moet eerst slechter worden voor het beter wordt zeggen
ze hier dus kop op meid nog ff op je tanden bijten, maar pas op dat je je
tong er niet tussen hebt zitten.
ik weet niet of je de laatste tijd de berichten op de lijst hebt gelezen,
maar waarschijnlijk had je net zo goed thuis kunnen blijven. Het USZO werkt
in zijn eigen tempo.
Ja hoor dit is blijkbaar de normale gang van zaken in Nederland. Wij
schrikken nergens meer van.
Gelukkig dat er af en toe nog wel iets goed gaat. Kunnen ze toch mooi dit
rapport gebruiken. Hoef je niet meer naar zo'n theater neuroloog waar de
uitslag al vantevoren vast staat.
Logisch toch? Je zou er ook een punthoofd van krijgen. Maar eh Ingrid beter
medelijden met jezelf dan aan jezelf gaan twijfelen. Dus volgens mij doe je
het nog niet zo slecht.
Sterkte met alles en probeer je energie te gebruiken voor zaken die er echt
toe doen.
Groet Ina

Hallo allemaal,
Ik heb heel lang niet geschreven omdat het hier een gekkenhuis was. Zo
verschrikkelijk druk met alles..
Ik zal proberen te vertelen hoe druk allemaal.
Mijn pa is ziek geworden in september en bleek de ziekte van kahler te hebben,
dit is botkanker. Daardoor is hij heel erg veranderd. Niet alleen lichamelijk
ziek geworden maar ook zijn manier van denken is sterk veranderd. Heel logisch
natuurlijk als je weet dat je een dodelijke kanker hebt. Deze vorm is niet
geneesbaar...
Dat is probleem nummer 2. Nummer 1 is natuurlijk mijn whiplash.
We hebben een zoon die best wel wat problemen met zich mee brengt maar daar
kunnen we mee leven...
Verder hebben we de afgelopen twee weken in de rotzooi gezeten. Hebben een
klein huis en zijn nu bezig met het vernieuwen van de keuken. De woonkamer is
herschapen in een soort rommelhok. Een voorbeeld: het kruidenrekje stond onder
de eethoek die naar een plekje was verhuisd voor het raam... de borden stonden
onder de eethoekstoel die in een hoek van de woonkamer stond... Echt niet leuk
meer. alles was zoek en zat onder het stof omdat er ook in de keuken een paar
sleuven gefreesd moesten worden. We happen nog steeds stof..
Inmiddels is afgelopen donderdag de keuken geplaatst.
Ook moest ik afgelopen donderdag naar een hoorzitting bij het USZO omdat ik in
beroep was gegaan tegen mijn WAO besluit. Dat besluit stond op 25/35% afkeuring.
Donderdag middag kreeg ik een telefoontje van mijn werkgever die me vertelde
dat ik eindelijk naar een training van Mind At Work mocht. Dan moest ik wel
dinsdag 20 febr. beginnen dus morgen !!! ik ging bijna stijgeren.... Kreeg ook
nog de bedrijfsarts aan de telefoon die me vertelde dat de keuringsarts die
mijn herkeuring heeft gedaan zat te wachten op een rapport van de
neuropsycholoog waarnaar hij mij heeft gestuurd (zou sturen). Daar ik nog
steeds geen oproep voor een neuropsychologisch onderzoek had gekregen kan deze
man lang wachten. Wij wachten al sinds augustus 2000 op een oproep voor een
dergelijk onderzoek. Ook zou ik voor de eerste keuring in december 1999 naar
een neuropsycholoog moeten voor een onderzoek en ook daar was ik nog steeds
niet geweest.
Kunnen jullie het nog volgen??????
Afgelopen vrijdag had ik een tweede onderzoek bij een neuropsycholoog hier in
Dordrecht. DIT onderzoek had ik zelf via de huisarts aangevraagd. Het was een
prima onderzoek en er werd met de whiplash kant van mij als mens rekening
gehouden. Pauzeren was geen probleem en als het niet meer ging zouden we
volgende week gewoon weer verder gaan... De uitslag van dit onderzoek kunnen we
5 maart reeds verwachten.
Waarom kan het bij deze club in Doprdrecht wel gewoon snel en bij het USZO
niet???
Oja, ik hoorde nog van mijn bedrijfsarts dat een training bij het RAC gewoon
door het USZO wordt vergoed en een training bij oa mind at work niet....
Riekt dit niet naar belangenverstrengeling????
Gistermiddag kwamen we thuis van "even een frisse stofvrije neus" halen en toen
onder een deurtje van een van de keukenkastjes water uit te komen.
De loodgieter was vergeten twee ringen aan te draaien van de afvoer. Het water
stroomde vrijerlijk mijn nieuwe kastje in.... het hout is krom, de achterwand
golft als de noordzee en de voorkant ziet er niet uit..... Ellende dus....
help.... hoe kom ik dit allemaal door.....
Ik stop met mijn mailtje, als ik dit lees krijg ik meedelijden met mezelf.....
groetjes weer
Ingrid v.T.

Hallo Ina,
Ik heb je antwoord aan Ruud gelezen en daar stond nuttige informmatie in.
Vooral het feit dat in het Roessingh mensen werken, die bekend zijn met Whiplash
en begaan zijn met hun patienten. Heel belangrijk, je voelt je dan begrepen en
heb dan niet steeds het gevoel dat je moet bewijzen en steeds maar moet
uitleggen wat je hebt.
Ik ben het hier gedeeltelijk met je eens. Ik denk dat we hetzelfde bedoelen.
Maar voor de duidelijkheid.
Knokken en vechten heb ik zelf steeds gedaan. Ik wilde mij er niet bij
neerleggen dat ik zo verder moest met mijn leven, als het ware in een ander
lichaam zitten met een complete persoonlijkheidsverandering.
Met al die gedragsveranderingen, zoals labiliteit i.p.v. evenwichtig, heb ik
geprobeerd mijn eigen functies weer terug te krijgen. Door doorzetten, niet
opgeven, telkens opnieuw beginnen, iedere dag een (klein) doel stellen, erbij
stilstaan en gelukkig zijn als iets lukte. Af en toe terugkijken, zodat je
(wat) vooruitgang zag. Praten is belangrijk, want zelf zag ik die vooruitgang
niet. Het is (voelt) zo gewoon. Dat hoorde bij je vroegere functioneren.
Door het steeds opnieuw maar doorgaan, raakte ik natuurlijk steeds over mijn
grenzen. Een epileptische aanval was het gevolg met daarna weer een paar dagen
op bed.
Daardoor kreeg ik natuurlijk veel reacties, zie je wel, het gaat niet, stop
daar nu mee, je wordt toch nooit beter, leg je erbij neer. Maar ik vond dat ik
een keus had, dat ik het aan mijzelf en voor mijn dochtertje verplicht was om
moeite te doen. Want ik ging er van uit, als ik er alles aan gedaan heb en het
lukt niet, dan hoef ik mijzelf niets te verwijten, van had ik maar dit, of dat
gedaan.... dat moet ik mij erbij neerleggen.
Wat heb ik geleerd? Ten eerste heb ik mijn grenzen leren zien. Die epileptische
aanvallen zorgde ervoor dat ik stopte. Met behulp van eeen vriendin, die zag en
voelde wanneer zo'n aanval begon, leerde ik het pas na 3 jaar herkennen. Ik kan
ze voorkomen als ik niets doe. Als ik mij inspan, vooral bij iets nieuws (Nieuw
na het ongeval maar daarvoor bekend)loop ik de kans. Steken in mijn hoofd, een
soort kortsluiting-gevoel, moeilijk spreken (alsof je dronken bent) en trilen
over je lichaam.
Helaas gaat dit alles heel snel. Bij mijn laatste therapie heb ik geleerd
hiermee om te gaan. Ik schiet niet meer geheel door, ik bedoel ik val niet meer
direct op de grond en ben weg, maar ik blijf langer bewust van mijn lichaam.
Dit heb ik door mijn therapie-oefening geleerd, om mijn wegvloeiende energie
vast te houden.
Hierdoor heb ik nog slechts lichte aanvallen, ik weet hoe ik ze tegen kan
houden.
Zo heb ik mijn eigen grenzen leren kennen en kan ze daarom gebruiken. Als ik
medicijnen genomen had en naar dokters geluisterd had ik dit nooit ervaren en
lag ik nog steeds op bed. Zo zal ieder van ons zijn eigen grenzen moeten leren
herkennen. Dus doorgaan met vechten maar binnen je eigen grenzen. Die kom je
vanzelf tegen bij het doorgaan, daar moet je dus lering uit trekken.
Dit kan ik ook onderstrepen: sterk zijn en bereid alles op te geven.
Heb ik ook gedaan, alleen werd bij mij alles door andere afgenomen en deed ik
het niet vrijwilig. Werk, studie, gezin en huis weg!
Blijft over: jezelf met een slecht functionerend lichamelijk en geestelijk
lichaam.
Je hebt dan een keuze: accepteren of vechten.!
Daar ik dacht dat ik niets kon, koos ik er voor om het maar op te geven, er een
eind aan te maken. Ook dat vereist vaardigheden, dus dat mislukte.
Dan maar vechten tot de dood erop volgt, was toen mijn enige moto. Mijn
lichaam moest maar luisteren! Maar met de strijd kom je vele problemen tegen,
een steuntje in de rug was er niet, dus toen leerde ik naar mijn lichaam te
luisteren.
Nu leef ik veel meer vanuit mijn gevoel en probeer mijn terugkerende ratio
hierin te integreren.
Wat is de AE?
Ina, ik wens je veel succes met je nieuwe programma en een loftrompet voor je
positieve verhaal.
Groetjes Hanneke
p.s. als je verder geinteresseeerd ben, zie ook mijn e-mail 17-2-101 overig

Hallo Ina,
Tijdje niet gesproken danwel gemaild,
Ik ben dan nu eindelijk door mijn revalidatiearts aangemeld bij het
Roesingh. Ik moet zeggen dat ik hier best naar uitzie omdat ik er eigenlijk
alleen maar goede verhalen van hoor, ook van jouw en Ruud. Natuurlijk
realiseer ik me ook terdege dat het ook best wel zwaar zal zijn.
Mede vanwege dat laatste loop ik eigenlijk met het idee om er pas na de
zomer aan te beginnen omdat ik nu eindelijk een een zomer mee wil maken
zonder extreme pijnen. Nu ik al een tijdje geen behandeling meer heb weet ik
de klachten redelijk onder controle te houden. Ik voer dan wel geen barst
uit maar toch geeft dat best een redelijk goed gevoel. Bovendien en ik nu
officieel ontslagen en zit er in die zin niemand meer irritant achter me aan
te jagen.
Mijn vraag aan jouw is dan ook of jij weet hoe lang de wachttijd op dit
momnet is, ik hoor immers verhalen van ca. 7 maanden maar volgens mijn
huisarts kan het via een revalidatiearts wat sneller gaan.
Als jij of iemand anders het weet dan lees ik het graag van je.
Groeten,
Han

Hallo Wouter en Linda
Ik zag jullie oproep voor vrijwilligers om lotgenoten te helpen,
zoals beheer van internetpag's en secretariaatswerkzaamheden
Ik heb wellicht wel wat tijd over.
Kunnen jullie aangeven wat deze werkzaamheden inhouden?
En hoeveel tijd het in beslag neemt?
Groetjes Hanneke

Beste mensen
Ik heb in juni 1998 een auto ongeluk gehad ben daarbij op een kruising van
links aangereden door een bestelbus.
Waarbij ik een whiplash heb overgehouden ik had een flinke hoofdwond en werd
IN het ziekenhuis in Assen wakker ik ben ruim 1½ uur buiten bewust zijn
geweest.
In de auto zatten ook mijn vrouw en mijn zoon want wij waren met vakantie.
Mijn zoon had alleen een kleine hoofdwond en is na 3 weken weer aan het werk
gegaan.
Mijn vrouw zat over der hele lichaam vol met blauwe plekken en een
operatiewond aan haar buik van het weg halen van een fistel was daardoor ook
weer open gegaan waardoor zij later weer behandelt is in het dijkzicht
ziekenhuis te Rotterdam.
Ik zat thuis met een flinke whiplash men is na een week begonnen met 2 maal
in de week fysioterapie aan huis en pijnstillers inbruprofen 600 mg na 2
maanden werd mijn vrouw voor het open gaan van de operatiewond opgenomen in
het dijkzicht ziekenhuis.
Daar ging ik ook nog op bezoek met het openbaar vervoer en ik moest ook nog
het huishouden bijhouden en mijn zoon opvangen die niet zo is als een ander
hij heb speciaal onderwijs genoten al met al was dat een zware tijd ik stond
smorgens om 5 uur op tot savonds 10 uur.
Mijn beroep is onderhoudsmonteur bij de Sterrenborgh socialewerkvoorziening
te Gouda ik ben in 1976 afgekeurd voor 80 tot 100% als eerste machinist
rijnvaart maar er is een rest arbeid die ik productief moest maken.
Na 2 jaar fysioterapie en slikken van imbruprofhen waar ik maagklachten van
kreeg en nu op aanraden van de huisarts paracethamol werk ik nu 16 uur per
week Maandag, Dinsdag, Donderdag en Vrijdag ochtend Woensdag heb ik nodig om
uit te rusten zo ook een groot deel van het weekend.
Het behouden van het werk heeft heel wat moeite gekost met inzet van de
vakbond en ook het aanvullen van mijn w.a.o uitkering van het verlies van 4
uur want voor het ongeluk werkte ik 20 uur per week.
Ik heb momenteel aangepast werk maar met de veranderingen in de
socialewerkvoorziening en de reorganisatie binnen het bedrijf is mijn
positie nog steeds niet vast.
Na ruim 2½ jaar moet ik op de dag constant opletten wat ik doe en hoe anders
ben ik savonds helemaal gebroken en lig om 7 uur op bed om toch maar weer
de andere morgen om 7 uur op mijn snorbrommer naar het werk te gaan.
Mijn klachten zijn dat ik nog elke dag pijn achter in de nek heb en
schouders wat doorstraalt in mijn armen en vingers.
Mijn geheugen laat mijn ook in de steek en kan geen 2 dingen meer te gelijk
doen zoals dat heet waar ik voordien totaal geen moeite mee had.
Kan mijn ook heel moeilijk consentreren.
Het slapen is ook een ramp word regelmatig wakker van de pijn in nek en
armen en heb veel last van nachtmerries.
Mijn hobbys schieten er ook bij in omdat ik daar meestal te moe voor ben en
piano spelen gaat zeer moeilijk en kan ik niet langer als een kwartier vol
houden dan gaat het niet meer van de pijn in de armen en nek en kan mijn
eigen niet goed consentreren.
Nu heb ik onlangs contact gehad met mijn schaderegelaar van europrotector te
Rijswijk de schade van mijn zoon en vrouw zijn al afgehandelt nu komt hij
binnen kort met de verzekering van de tegenpartij van univé praten om de
schade van mijn ook af te handelen toen het ongeval pas gebeurt was zijn zij
ook langs geweest maar ik word daar zeer nerveus van.
Mij vraag is of er onder u zijn die mijn waarde volle tips en raad kunnen
geven hoe ik dit aan moet pakken.
Met vriendelijke groeten
P.L.G Bonefaas

Lieve Lidia,
Ben zo ontzettend blij voor je dat jouw revalidatie zo goed heeft
uitgepakt! Voel me nu alleen weer een beetje dubbel, omdat door mijn
revalidatie ik er nog slechter uit ben gekomen. Maar tja, langsamerhand
kom ik er heus ook wel weer hoor. Ben ook blij, dat je veel aan mijn
mailtjes hebt gehad. Nu proberen om ook zonder hulp je grenzen in de
gaten te blijven houden. Maar ik heb er het volste vertrouwen in , dat
dat jou wel gaat lukken.
liefs van Ramona

Hallo Hennie en alle andere geinteresserden.
NOOIT OPGEVEN!!!!
Hennie welkom !! Ik heb je verhaaltje met herkennng gelezen.
Ik wilde in eerste instantie alleen jou antwoorden en mijn
ervaring vertellen. Maar tijdens het schrijven is het zo lang
geworden. Datspijt me, maar er kwamen zoveel herinneringen
naar boven. Ik realiseer me dat ik bezig ben met het verwerken
van die periode.
Misschien heb jij er iets aan. Tevens wilde ik hiermee graag
op andere reacties reageren. Hoe erg de situatie ook is,
geef het nooit op.
Ook ik heb een whiplash opgelopen door een frontale autobotsing.
Met een totale snelheid van 170 km heeft mijn gezin het overleefd.
Mijn dochtertje van 6 jaar had een hersenschudding, mijn man, die stuurde, had
iets aan z'n knie en ik (zat naast de bestuurdersplaats) hing in de gordels.
Mijn nek zat totaal vast, door de klap mijn kaak uit de kom, en ik kreeg geen
adem meer. Door snel ingrijpen van een deskundige voorbijganger (hij trok mijn
riemen los en met een klap op mijn rug) kwam mijn ademhaling weer op gang.
Met een hoop gezeul via taxi, nachtartsen en nachtapotheek naar huis en in bed
gelegd. De volgende dag huisarts erbij, die constateerde zware kneuzingen en
vermoedelijk whiplash. Inwendige bloedingen werden behandeld, maar het ging
iedere dag slechter. Uiteindelijk ben ik 2 weken later in elkaar gezakt.
Met verlammingsverschijnselen, een gedraaide wervelkolom, slecht kunnen spreken,
gehoor-, concentratie-problemen, een slecht begripsvermogen en met een dodelijke
vermoeidheid werd ik met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Het zag het er
slecht voor mij uit. Ik kon niet meer functioneren, neuroloog wist het ook niet
goed,een verpleeegtehuis lag in het verschiet.
Uiteindelijk hebben mijn man en mijn bedrijfsarts besloten mij een paar uur uit
het ziekenhuis te halen voor een behandeling bij een ortho-manueel therapeut.
Dit gebeurde geheel op eigen risico en kosten, daarom dus ook geen ambulance
voor vervoer. Na onderzoek door 3 artsen daar constateerden ze dat mijn atlas
geheel tegen de draaier aanzat, waardoor mijn zenuwbanen bekneld zaten.
Ook mijn wervelkolom was vanaf dat punt een kwart naar links gedraaid (door de
autogordels). Je kon dat duidelijk zien, de linker voorkant van mijn lichaam
stond naar achteren.
De artsen stonden voor een moeilijk beslissing: de kans was groot, dat door de
manupilatie van de atlas, het verkeerd voor mij kon aflopen. De werveldruk was
zo groot, dat men bang was dat deze zou breken tijdens de behandeling.
Ik moest beslissen, maar had ik een andere keus?
Het was een mooi moment, toen na de geslaagde manipulatie van de atlas, ik weer
prikkels voelde in mijn lichaam. Het was niet meer leeg, er zat weer inhoud in.
Er werd een behandelingsplan opgesteld, ik moest iedere maand terugkomen voor
mijn andere wervels (4 x).
Terug in het ziekenhuis heb ik 3 maanden revalidatie nodig gehad om mijn
beschadigde zenuwbanen te activeren en weer te leren lopen, eten, drinken.
Vooral het leren lopen: d.m.v. loopmachine en andere aparaten was erg zwaar, er
kwamen dan ook veel emoties los.
Thuis heb ik m.b.v. thuiszorg verder gewerkt aan mijn coordinatie, uithoudings-
vermogen enz. Ik merkte dat ik vele functiestoornissen had; om hopeloos van te
worden.
Ik kon niet lezen, ik wist de betekenis niet meer van geld, het rekenen was weg,
spreken ging moeizaam (afasie), geluid en licht kon ik niet verdragen, kon
niet zelfstandig functioneren en lag bijna de hele dag in bed.
De huiselijke geluiden waren me zelfs al te veel. Moeilijk met een kind van zes,
die met vriendinnetjes wilde spelen.
Je begrijpt hoe ik mij voelde. Ik kon totaal mijn gedachten niet op orde
krijgen,ik was alleen nog maar een brok gevoel en begreep niets meer van de
wereld.
Mijn dochtertje leerde lezen, ik wilde dat ook weer en ik dwong mijzelf om
met behulp van een eerste leesboekje van haar, weer te leren spellen en de
woorden uit te spreken. Zij las het voor, maar mijn geheugen was zeer slecht.
Ook de grammatika was geheel weg. Allemaal zeer frusterend, ik was een
perfectionist met een academische opleiding. Op mijn verzoek aan mijn dokter of
ik hierin geen begeleiding kon krijgen antwoordde hij: Leg je er nou bij neer
dat je dat nooit meer kunt. Er zijn duizenden analfabeten in de wereld. Jij bent
er nu een van!
Ik voelde mij compleet naar af, maar ik wilde mij er niet bij neerleggen. Ik was
altijd al een vechter, dus neerleggen past niet bij mij. Dan maar liever dood.
Om mijn verhaal niet te lang te maken, vertel ik de belangrijkste punten:
Ik kon slechts moeizaam aan de arm van iemand over straat lopen. Dit maakte mij
zo opstandig (zullen we nu 5 minuten buiten lopen? vroeg thuiszorg).
Goed bedoeld overigens, maar ik voelde mij zo afhankelijk. Ik was vaak op zo'n
moment moe en dan weer zo'n inspanning en teleurstelling als het niet goed
lukte.
Stiekem probeerde ik alleen over straat te lopen, maar door de inspanning kreeg
ik een epileptische aanval. Omstanders gingen dan aan mij sjorren en wilden een
ambulance roepen. Of kinderen gingen mij pesten en mijn lopen nadoen of omduwen.
Uiteindelijk besloot mijn man dat dit niet langer kon, ik was een totale andere
persoonlijkheid geworden: In plaaats van een carriere-vrouw was ik huilerig,
kwaad, opstandig, niets kunnen hebbben en niets kunnen begrijpen. Radio (geluid)
en t.v. (lichtflitsen veroorzaakten een aanval) gaven problemen.
Steeds moest ik geholpen worden. Mijn huisgenoten hadden van mijn man de
opdracht gekregen om dat te weigeren. Ik moest het zelf leren, vond hij. Dit
veroorzaakte bij mij zoveel gevoel van onbegrip dat ik woedend werd, alleen kon
ik dat niet goed uiten en werd ik dus depressief.
Hij vond dit een te zware belasting voor ons gezin. Bovendien vond hij dat ik
niet genoeg mijn best deed om beter te worden. Hij vond mij slap en zei dat
regelmatig.
Ik voelde mij door niemand begrepen, ondanks mijn vechten leverde het
uiteindelijk niets op of in ieder geval voor mij veel te weinig.
Hij bracht mij uiteindelijk naar Hongarije, omdat hij wist wat voor uitwerking
een thermaalbad op mij had, voor het ongeval. (Ik had een gestresste baan en
knapte in Hongarije altijd geweldig op). Misschien zou dit weer goed kunnen
helpen plus natuurlijk een beter klimaat. Buren en vrienden (ik heb daar een
eigen huis)hebben mij verder verzorgd.
Ik strompelde iedere dag naar het thermaalbad. Ik liep door een zandpad, dus
vallen was niet zo'n probleem. Ik krabbelde overeind en de mensen daar dachten
gewoon dat ik dronken was en lachten een beetje en lieten mij liggen. Dat heeft
mij geestelijk geweldig geholpen. Ik liep wijdbeens, mijn evenwicht zoekend, zo
liepen er velen, maar dan door de drank. Zij groeten dan als blijk van
herkenning. Het is maar hoe je het leven bekijkt!
Ik ben daar 8 maanden geweest. Trouw iedere dag mijn therapie-oefeningen in het
warme thermaalbad uitvoeren, daarna 2 uur rusten, plat op de grond in het gras.
Met aankleden had ik nog steeds problemen, met de volgorde enz.
Wist je dat je geheel in de knoop kan raken door een trui aan te doen?
Kijk maar naar een klein kind als die hetzelf wil proberen!
Uiteindelijk heb ik mijzelf weer gedwongen om te fietsen. Letterlijk met vallen
en opstaan. Alles opnieuw moeten leren is een hele klus, frustrerend en
opstandig als het niet lukt, maar zo'n geweldige belevenis als er weer een
vooruitgang is.
Na ruim 2 jaar inspanning, vechten en zoeken en actief bezig zijn met mijn
herstel werd ik helaas toch nog voor 100% afgekeurd. Dat was een hele
teleurstelling, maar door de ogen van gezonde artsen kon ik niet veel. Spellend
lezen, een langzaam begripsvermogen, alles moest langzaam verteld worden met
vele herhalingen.
Taalkundige- en geheugen-problemen enz. Vragen naar mijn naam en leeftijd gaf al
problemen en raakte ik warrig. Ik liep steeds met een groot papier in mijn tas
met mijn gegevens erop.
Ik werd mij verteld dat mijn eindstadium bereikt was en dat er na ruim 2 jaar
slechts kleine verbeteringen te verwachten waren. Ik had typisch de klachten van
een post-whiplash-syndroom. Ik moest er maar mee leren leven en de situatie maar
accepteren.
En dat wilde ik juist niet! Na een mislukte zelfmoordpoging, terug in Hongarije,
heb ik de gehele dag aan de oever van de rivier gelegen. Mijn man wilde mij niet
meer, en nu dus ook de rivier niet. Ik raapte mijzelf op en bedacht,
waarschijnlijk is dit mijn weg niet. Dus wat blijft er over...?
Vechten, vechten, en nog eens vechten en doorgaan.
Niet opgeven.!
Ik melde mij aan bij het volksdansen voor ouderen, zie mijn andere mailtje.
Kon dit in het begin 5 minuten volhouden. Een aanrader: goede links-, rechts-
oefening en coordinatie.
Nu na 4 jaar vechten, ben ik de juiste therapie tegengekomen. Plotseling ging ik
versneld vooruit. Lezen kwam terug en ook het begrip, rekenen gaat nog moeizaam,
maar ik kan zoals jullie zien, weer op een pc werken. Pijnen zijn grotendeels
weg, ik ben weer begonnen om het tennissen opnieuw te leren, momenteel heb ik
mij gewaagd om weer te leren schaatsen, iedere week achter zo'n loopbeugel weer
mijn evenwicht zoekend.
Ik besef dat dit een lang verhaal is. Ik bemerk dat ik wel een boek hierover kan
schrijven. Mijn voordeel is, dat ik nu velen advies kan geven, ik heb tenslotte
zelf deze moeilijke weg afgelegd en alles zelf mogen ervaren en beleven.
Door mijn studie psychologie en mijn werkervaring, kan ik deze levenslessen
integreren. Ik ben nu al met al een ander, maar waardevoller mens geworden en
ben daar uiteindelijk nu zeer tevreden mee. Dat had ik nooit gedacht.
Ik hoop dat velen van jullie een stukje moed hieruit putten. Geef niet op, maar
bewaak wel je grenzen. Welke grenzen zul je zeggen!! Ook ik heb dit geroepen:
"ze snappen er niets van, als ik mijn grenzen kende, dan besefte ik dat en was
ik ook niet zo ziek"
Besef, dat julllie in staat zijn om te e-mailen, te lezen en het te begrijpen.
Ik heb dit ruim 4 jaar niet gekund. Nu pas sinds september! en er gaat een
wereld voor mij open. Zoveel persoonlijke ellende! Ikzelf ben uiteindelijk mijn
gezin verloren.
Mijn man kon niet leven met een zieke vrouw en koos een ander (gezonde).
Ik heb geleerd wat afzien is en eenzaamheid. Vechten en niet opgeven was mijn
enige doel.
Wat mij ook opvalt, is dat ik nu regelmatig de opmerking krijg, ze is nu beter,
o, het was dus helemaal niet erg. Daarom dit uitgebreide verhaal.
Groetjes Hanneke

Hoi Tilly,
En of ik je begrijp, ook ik vond het heerlijk om weer een cursus te
proberen te volgen en was apetrots op mezelf dat het ook nog lukte.
Hoewel het geen echt nieuwe stof was, maar opfrissen van het
boekhoudgedeelte van PD boekhouden. Het stampen van de droge theorie
lukt niet meer, dat merkt
ik nu ook met de cursus salarisadministratie.
Wat het boekhouden betreft heb ik zelfs een vrijwilligers"baantje"
thuis voor een paar uurtjes per week inmiddels. Lekker op de momenten
dat ik me redelijk goed voel voor mensen die het begrijpen als het
even niet lukt.
En dat mag ook, geef jezelf maar rustig een schouderklopje af en toe.
Maar.......pas op niet te hard ;-) Lekker blijven doen in je eigen
tempo.
Voor mij persoonlijk is het een teken dat ik het weer een beetje zie
zitten
en wie weet wat er nog eens van komt.
Succes bij de rest van je cursussen,
groetjes,
Anneke.

Hoi allemaal,
Ondanks dat ik plat moet liggen, ivm. de hernia zit ik ook nog wel eens en
dan achter de PC. :)
Ik begrijp de heisa die zich hier ontwikkelt niet helemaal.
Gaat het er nu om, wie al eerste "ondekt" heeft dat er sprake is van
belangenverstrengeling ?
Of is het juist van belang, dat we er met z'n allen iets aan proberen te
doen, waarbij m.i. de handen in elkaar geslagen moeten worden, om een
optimaal resultaat te verwerven !
Ik denk dat er juist niemand mee gedient is om een dergelijke discussie hier
in het openbaar uit te vechten, dit zou juist het gezamelijk belang kunnen
schaden.
Dit is mijn mening .....en daar zult u het mee moeten doen :-)
Peter Bosman
pbosman@...
ICQ: no. 85676184

Hallo Anja
Je antwoord aan Cor gelezen over fitnessen!!!!
Ik vind het een positief verhaal. Ik ben daarom zeer geinteresseerd
en ik wil er graag meer over horen.
Betekent dit dat je 1 uur lang met genoemde oefeningen bezig bent?
Dat lijkt mij reuze zwaar.
Dat begrijp ik, dat lijkt mij ook heerlijk!
Kun je mij vertellen waar zo'n centrum is?
Gaat dit onder leiding van een whiplash deskundige of is dit
een speciaal centrum, want vooral de combinatie fittness, stoombad
en sauna lijkt mij erg goed en spreekt mij aan.
Iets dergelijks heb ik een aantal zomers in Hongarije gedaan
met heel goede resultaten.
Dat is zowat een heel weekprogramma! Je hebt gelijk je conditie
wordt beter en daarom functioneer je ook beter!
Ikzelf heb dit met dansen gedaan. Omdat ik vele problemen met mijn
coordinatie had en moeite met links en rechts en een zeer langzaam
begripsvermogen heb ik mij toen aangemeld bij het volksdansen voor ouderen.
Daar leerde ik dansen in een kring met ouderen van gemiddeld 70 jaar.
Het was een verademing te merken dat dit mijn referentiegroep was.
Veel herkenning, ik reageerde hetzelfde als deze groep. Alles moest vele
malen herhaald worden en ik werd zelfs door hun geholpen met koffie drinken
enz.(Had nog problemen met eten en drinken, kon mijn mond niet goed vinden.)
Het is wel even slikken om te constateren hoe je functioneert, maar het heeft
mij wel geweldig geholpen.
Daarna ben ik op country-dansen voor ouderen gegaan. Dat is nu 2 jaar geleden.
Momenteel dans ik 4 maal per week: volksdansen nog steeds bij de ouderen,
maar country-dansen zit ik bij de jonderen! Het is fijn te merken dat er
progressie in zit. Ik heb nog slechts weinig coordinatie-problemen en mijn
geheugen is hierdoor zeer verbeterd.
Groetjes Hanneke
p.s. Door een speciale therapie ben ik verder zeer verbeterd, maar dat is een
ander verhaal.

Dom, maar ik ben alweer vergeten wie het mailtje stuurde. Maar vooruit:
Ik had het al een paar keer stilletjes gedacht, maar durfde het niet uit
te spreken: jongeren van Volendam verzekerd van een baan....en wij
dan...
Ik was er echt boos om toen ik het las. Waarom zoveel aandacht voor hun
en niet voor ons, terwijl ons probleem al jaren speelt.
Ik herinner me nu nog een artikel uit de krant, nee het was in de
Kampioen. Iemand was boos dat de koningin op bezoek ging bij de
slachtoffers van de ramp, en al die verkeersdoden dan?????????
Christien

hallo allemaal
mijn revalidatie programma zit erop ( krijg nog 2 extra keren en een
terugkomdag om het in de gaten te houden)
voor mij is deze revalidatie goed uitgepakt en wat ik gisteren hoorden dat
ik zover heen was bij binnenkomst dat ze me eerst naar een psychiater wilden
sturen deed wel even pijn...daarnaast werd gezegd dat ik zoveel gegroeid was
en inzicht heb gekregen wat ik helemaal beaam..dat ik weer op de goede weg
terug ben om met mijn klachten weer plezier in het leven te hebben.
ik heb een betere conditie gekregen.
geleerd om nee te zeggen en mijn leven is meer gestructureerd om maar niet
over mijn grenzen heen te gaan...wat ik nog steeds erg moeilijk vind maar er
wel de noodzaak van inzien...met mijn lijf nu kan ik niet meer het zelfde
als vroeger.
toch wil ik met name els,ramona,matthea,matin,nonny,esther ,anneke,jolanda
van r,en tilly bedanken voor hun reaktie op mijn mailtjes en gesterkt hebben
om te komen waar ik nu ben.
lieve groetjes lidia
zelfs bij dit schrijven komen de emoties los maar meer omdat ik nu zover ben
gekomen en dat het goed met me gaat.

Joop,
Twee weken geleden heb ik een neurologische expertische gehad bij
Sanders. Ik moet zeggen dat het mij zwaar is tegengevallen.
Tijdens het onderzoek kwam steeds een verpleegkundige binnengevallen
voor de meest onbenullige dingen: kopje koffie, voorraad bijvullen,
briefje neerleggen etc. Ik werd daar helemaal niet goed van. Telkens
werden daardoor mijn gedachten afgeleid.
Hij heeft onnoemelijk veel vragen gesteld en zei telkens tussendoor dat
ik maar meer meost vertellen als er iets te vertellen was. Maar ik wist
het gewoon niet meer. (helaas kwam dat later allemaal pas...)
Toen ik nog een heel stapeltje vragen had beantwoord zie hij ineens: om
half vier wordt je verwacht voor een MEP-onderzoek. Wist ik veel wat dat
was. Kijk ik op mijn horloge is het al half vier. Tegelijk staat hij op
zegt mee te zullen lopen, geeft me een hand en zegt: daarna kun je
doorgaan naar huis. En stond ik al buiten de deur. Ik kon hem totaal
niks meer vragen. Was helemaal verbluft. Wist ook niet wat me met dat
onderzoek te wachten stond.
Tijdens het onderzoek vroeg hij ook steeds: heb ik je al gewogen? Je
lengte weet ik al hé, etc
Ik heb hiervan zo gebaald, dat ik twee dagen later mijn advocaat heb
opgebeld. Zij waren zeer verbaast dat het zo was gegaan. Sanders staat
heel goed bekend. Maar ze waren blij dat ik had gebeld. Ze wachten nu de
rapportage af en als ik het daar niet mee eens ben gaan we stappen
ondernemen. Want het is tenslotte wel nodig voor een eindbeoordeling en
als de rapportage niet juist is hang ik natuurlijk!
Mijn idee is: zorg dat je heel goed voorbereid bent, neem iemand mee en
zet je verhaal ook op papier. Ik wist totaal niet wat mij allemaal te
wachten stond, was al vreselijk moe, tja dan kun je het helemaal niet
meer op een rijtje zetten als zo'n onderzoek vreselijk warrig is.
Wil je nog meer weten, mail gerust!
Christien

Hoi Arienne, Manuela, Astrid, Tilly en Minke,
Bedankt voor jullie welkomswoord. Het doet me goed om zoveel reacties te
lezen.Ik was al wel weer bezig met autorijden hoor. Ik heb het in het begin
ook zo aangepakt met autorijden. Eerst een klein stukje en dan steeds iets
verder. Ook in het begin zat mijn partner er altijd naast om het over te
nemen als het niet meer ging. Een telefoon heb ik al 2 jaar bij me, daar
mijn partner me dan beter kan bereiken, hij is namelijk
vrachtwagenchauffeur. Als hij dan onverwacht eens richting huis kom laat hij
dit weten en kan ik voor een lekker bakkie zorgen. Ook bij mijn ongeval heb
ik daar veel aan gehad. Ik heb namelijk zelf 112 gebeld en daarna ook Adri.
Hij zou zich anders het ongans geschrokken zijn, als hij door de politie op
de hoogte zou zijn gebracht. Mijn buurman kreeg al bijna een beroerte toen
ze met dit nieuws eerst naar mijn woonadres gingen. Hij had om 1 uur nog met
me staan praten dus dat was onmogelijk, zei hij.
Maar in drie uurtjes kan er nog zoveel gebeuren, blijkt wel. Ik laat nu dus
wel de auto zo veel mogelijk staan, alleen als het dringend is rij ik even
tot aan de supermarkt. Ik woon in de polder, dus overal nog al ver vandaan.
Openbaar vervoer is hier bijna niet te vinden, maar ik probeer me maar te
redden met de riemen die ik heb. Na die waarschuwing ben ik toch wel wat
huiverig geworden. Misschien dat het nog wat verbeterd. In ieder geval
bedankt voor jullie advies.
Ik ben blij te horen dat Melatonine bij jou werkt Manuela. Ik ben er
inmiddels ook mee begonnen. In de eerste week (1 tablet), dit werkte niet zo
goed. Nu neem 2 tabletjes van 3mg en het gaat een stuk beter. Ik kan
inderdaad de hele nacht doorslapen. Het is altijd beter als slaaptabletten,
daar kan je binnen de kortste keren niet meer buiten. Er had al eens een
stuk over op deze lijst gestaan? Kan iemand me dat nog eens doormailen?
Ik stop maar weer eens, maar hoop nog veel van jullie te horen.
Groetjes,
Henny Kremers
hkremers01@...

Hallo Lineke,
Ik doe met je mee. Ik zelf heb nu twee jaar een whiplash en bij mij
wordt de situatie nog steeds erger. Ik ben 21 jaar en lig overdag
voornamelijk in bed of op de bank. Ik lijk wel 80..... Nu moet ik in Juni naar
het Roessingh, twee en een halve dag per week intern voor acht weken lang. Ze
leren me dan hoe ik moet omgaan met mijn pijn, maar garantie geven kunnen ze me
niet. Niemand kan dat, ik ga ook van de ene therapie naar de andere en het
helpt helemaal niets.
Ook de tegenpartij gaat steeds moeilijker doen, zolang de klachten niet
aangetoond kunnen worden (d.m.v. MRI of rontgen (waar uiteraard niets op te zien
is)), zeggen zij dat die klachten er niet zijn. En dan nog niet te spreken over
het GAK, daar werd maar even beweerd dat mijn klachten tussen de oren
zaten......
Dus wat je ook van plan bent, ik doe met je mee.....!! Het wordt tijd dat de
wl-"patient" de erkenning krijgt die hij / zij verdient.
Groetjes Kim

Hallo Henny,
Ik kan me heel goed voorstellen dat je het heel moeilijk hebt met het
verwerken van alles zeg, het is nogal wat!!! Als ik jou was, zou ik
inderdaad maar uitkijken met autorijden, omdat je reaktievermogen zwak is,
maar ik kan me ook voorstellen, dat je zegt bang te zijn om in een isolement
te geraken, het is echt moeilijk hoor.
Wat betreft het reaktievermogen: ja, daar heb ik ervaringen mee, het is bij
mij ook een heeeeeeeel stuk minder geworden, maar de laatste tijd probeer
ikzelf weer wat meer auto te rijden, want anders kom je echt bijna nergens
meer. Wat betreft de "Melatonin"": hier heb ikzelf geen ervaringen mee, maar
wel een aantal andere mensen op de lijst, je zult het wel lezen, denk ik.
Hartelijke groeten en vooral een warm welkom hier op de lijst.
TILLY

Hallo Hanneke en Lidia,
ik tik er even tussendoor
Lidia, als je whiplash geneest behoor je tot het grote percentage wat
sowieso geneest, alhoewel hier wel wat voorwaarden voor zijn; zoals dat
je klachten vanaf het begin serieus genomen worden en ze zelf ook
serieus nemen.
Rust en nekkraaag (korte tijd),
goede pijnstilling zodat acute pijn niet chronisch wordt (zeer belangrijk)
en je niet forceren.
Een deel zal toch van de medische stand moeten komen zoals nekkraag
en pijnstilling; het andere deel is voor jou nl. jezelf in acht nemen.
Of het dan wel of niet tot een postwhiplash-syndroom zal komen valt dan
toch niet te voorspellen, maar de voorwaarden tot herstel zijn wel
geschapen.
Nu Hanneke, voor mij zijn dat bovenstaande voorwaarden. Dat had je
zeker al begrepen.
Maar het klinkt hier weer alsof het zin heeft en anders wel moet
hebben. Erger nog; het is je eigen schuld en daarom krijg je whiplash.
Nu, Whiplash heeft geen zin maar wordt veroorzaakt door een ongelukkige
samenloop van omstandigheden.
Let wel dat is mijn mening en dat je jezelf beter kan
maken vind ik ook betrekkelijk.
Als ik een hartinfarkt heb gehad valt er niets meer te repareren; met wat
geluk breng ik het er levend van af, maar er is en stukje afgestorven.
Dat kan ik niet beter maken. En als ik nog meer geluk heb dan heeft het
niet doorgezet en zal er gedotterd of een bypass volgen. Ook dat kan ik
niet zelf verbeteren. Wel hopen dat de cardioloog en/of hartchirurg goed
geoefend heeft; dat hij goed heeft opgelet tijdens zijn colleges en dat
hij ook een menselijk gezicht heeft wat betreft goede begeleiding.
Intuitie kan wel helpen; maar wat als je in therapie moet omdat je
niet weet hoe je in je gevoel moet gaan. Dan wordt het wel een puzzel.
Sorry, dat ik het zo stel. Maar bovenstaande geeft geen duidelijkheid;
alleen mist voor mij.
Heel fijn voor jou dat je pijnvrij bent. Het heeft bij jou gewerkt maar
misschien hoorde je wel tot het gelukkige aantal, dat gewoon al geneest.
Dat ik bij jouw verhaal deze kritische noot zet is toeval. Als een ander
het geschreven zal hebben, had ik ook zo gereageerd. Maar ik vind het ook
wel eens tijd om tegengas te geven.
Ik ga er vanuit dat je goede bedoelingen hebt, gezien de wensen die je
hieronder uit. Alleen ben ik het niet met je zienswijze eens.
Lidia ook veel sterkte gewenst en voel je je thuis in het verhaal
van Hanneke dan wens ik je succes toe en hoop
op de afloop die gelijk is aan de hare; nl. herstel en pijnvrij zijn.
Met vr. groet van Els.

Na het lezen van de berichtjes van de afgelopen dagen zit ik me weer eens
heel kwaad te maken! Hoe is het toch mogelijk dat we zo tegengewerkt worden!
Alsof wij voor zo'n leven hebben gekozen! We moeten met onze weinige
energie keihard knokken om hopelijk ooit iets terug te kunnen zien van de
ellende die we hebben geleden en nog lijden! Het is toch werkelijk te
belachelijk voor woorden. En dan zouden we leven in een maatschappij waar dat
allemaal goed is geregeld! Belachelijk! En we kunnen er simpelweg niets tegen
doen!
Steeds maar weer langs al die omweggetjes om in de buurt te kunnen komen van
wat je bereiken wilt: een beetje begrip, schadevergoeding.
Waarom kunnen we niet net als de taxichauffeurs en het NS-personeel en de
PABO-studenten gewoon naar het binnenhof gaan? We staken! We doen het niet
meer langer op deze manier! Lachwekkend natuurlijk, maar er moet toch iets
mogelijk zijn? Kunnen we het niet eens ECHT groot aanpakken. Zoals ik in een
ander mailtje las: Europees protesteren!
Zij mogen toch wel weten wat voor leven we nu hebben dankzij al die leuke
wetgevingen en verzekeringspraktijken. De jongeren uit Volendam zijn nu al
verzekerd van een baan. Om te voorkomen dat ze straks vanwege hun
brandwonden misschien keer op keer worden afgewezen, hebben de bedrijven van
Volendam een contract gesloten waarin staat dat ze gelijke kansen hebben als
andere sollicitanten. Die "Gelijke kansen" waren er toch al? Kunnen ze niet
al dat verzekeringsgeld op 1 bult gooien en daar de wl-ers mee helpen?
Hoeveel geld gaat er niet zitten in dat eeuwige geprocedeer enz.
Kunnen we niet in hongerstaking gaan?
We proberen alles te regelen via de officiele wegen, wetten en regels, maar
zo bereiken we niets. Waarom niet eens op een andere manier dit aanpakken.
De NS zijn het toch ook gelukt?
Ik word hier zo moe van, hoe lang nog? Ik was 19 toen ik het ongeluk kreeg.
Moet ik hier nou mijn jaren van jongvolwassenheid aan gaan spenderen?
Eindeloos brieven schrijven, protesteren, in beroep gaan, bezwaar
aantekenen? Steeds weer opnieuw stuiten op onbegrip, vrienden verliezen en
niet meer meedraaien in de maatschappij?
Wie weet er een oplossing? Hier wordt je toch gek van?
Hier op de lijst zijn we met zoveel mensen samen. Laten we samen strijden!
Ik weet het; een naief mailtje, maar er moet toch wel iets te verzinnen
zijn? Waarom schrijven we niet allemaal ons persoonlijke verhaal op, en
sturen dat naar de tweede kamer? Op die manier schudden we misschien wel 1
iemand wakker?! Is er niemand van de lijst lid van de 2e kamer? 1e kamer?
Minister?
Wie denkt er mee!
(een even wanhopige) Lineke

Hallo Lineke,
Ik ben het helemaal eens met je. Ik ben ook woest dat je van het kastje naar
de muur gestuurd wordt voor alles.
Na 4 jaar ben ik het ook zat.
Ik zou graag een laseroperatie proberen.Ze kunnen dat ook in Europa. Maar
nee hoor mijn verzoek voor Dr.Bonati of een Europese arts vergoeden ze
niet!!!!! (Amicon)
Maandag kan ik telefonisch in verweer en daarna nog een keer persoonlijk en
dan via de rechtbank.
Ze doen alsof ik daar de energie voor heb. Nee dus.
Ik kan wel naar allerlei therapien de rest van mijn leven krijgen.. Dat kost
ze veel meer dan opereren. Maar dat is nog niet bewezen dat het werkt. Maar
ja al die therapien werken niet blijvend bij mij.
De ziekenfondsen betalen van alles alleen mij laten ze barsten met wat ik
wil proberen.
Ook ik heb gedacht om dat maar eens in de publiciteit te gooien.
Het is best een idee om allemaal ons verhaal op te schrijven en naar Den
Haag te sturen.
Die man uit Tiel waar ik vandaag over schreef in mijn mailtje over Bonati
schakelde Willibrord en SBS6 in.
Een paar keer voor de TV en het hele dorp zamelde ruim honderd duizend
gulden in. voor hem. Toen kwam het ziekenfonds ineens over de brug met een
bedragje.Ze zagen dat de operatie geholpen had.
Hier was die man uitbehandeld. Schande toch!!!
Lineke ik hoop dat hier meer reakties opkomen.
Groetjes van ook een bekaffe Anja

Hoi Linda,
Wat fijn voor je zeg, dat het zo is meegevallen. Het is je van harte gegund
hoor!!!
Groetjes van Tilly.

Hallo allemaal,
Gistermorgen ben ik naar de waokeuring geweest. De oproep hiervoor viel
afgelopen vrijdag compleet onverwachts in de bus. Ik ben 2 jaar geleden nog
herkeurd, en had hem nu nog niet verwacht, ik zag er gezien mijn vorige
ervaring heel erg tegenop, ook al omdat Cadans niet echt positief in het
nieuws is de laatste tijd.
Het is echt 1000 % meegevallen.
Een groter verschil met de vorige keer is bijna niet denkbaar.
Een heel aardige keuringarts, die bij het binnenkomen al het initatief nam
om een goede stoel voor mij te gaan halen, zonder dat ik ook nog maar iets
gezegd had.
Hij stelde vragen en luisterde ook naar de antwoorden. Ik heb hem een
ingevulde klachtenlijst gegeven, die mijn revalidatie-arts ook heeft; en een
brief van het ziekenhuis, die het ziekenhuis naar mijn ziekenfonds heeft
gestuurd bij de aanvraag voor een tripplestoel. In deze brief staan een
groot deel van mijn beperkingen.
Nu is het wel zo dat ik al in de wao zat voordat ik een whiplash middels
ongeluk kreeg. Van origine ben ik voor mijn rug afgekeurd. Toch wees deze
arts de vele klachten door de whiplash niet af.
De vorige keer werd ik zo'n beetje behandeld als fraudeur/misdadiger en
probeerde men mij in de hoek te dringen. Vandaar dat ik niet echt naar deze
keuring uitkeek.
Maar deze arts was dus duidelijk heel anders. Hij legde ook meteen al uit
waarom ik nu weer opgeroepen was. Natuurlijk zowiezo al omdat ik een jonge
vrouw ben , en geen kostwinner, en daardoor tot de doelgroep behoor waarin
men het meeste wil gaan snijden. Maar ook omdat de vorige keuring 6 maanden
na het ongeluk was, en toen nog niet duidelijk was in hoeverre een en ander
zich zou herstellen. Dus ze wilden ook graag weten hoe het nu ging, alhoewel
ze verwacht hadden dat het inmiddels veel beter zou gaan.
Maar mede gezien mijn zware rugoperatie van het afgelopen jaar, en vooral
vanwege de brief van het ziekenhuis die mijn verhaal toch duidelijk
ondersteunde, zag hij geen enkele reden hun destijds onderzochte beperkingen
van mij nu scherper te stellen.
Lichamelijk onderzoek achtte hij verder niet nodig, en ook gegevens van het
ziekenhuis opvragen wordt achterwege gelaten.
Ik blijf gewoon volledig in de wao, en alhoewel dat op zich natuurlijk niet
bepaald mijn doel en verwachting in het leven was......ben ik toch blij met
dat stukje financiële zekerheid en rust dat ik me voorlopig niet verder hoef
te
verdedigen.
Zoals jullie zien, een heel positief verhaal van hoe een wao-keuring ook kan
verlopen.
Heb ik daar 5 dagen buikkramp voor gehad......
:-))))))
Hartelijke groetjes van een nu toch wel opgeluchte
Linda Bäcker
*Aanvaard worden door de omgeving zoals men is,
is een diepe factor van geestelijke gezondheid.*

Hallo Astrid en James en allemaal,
Jullie kennen mij nog niet zo omdat ik niet zo aktief ben op dit moment.Ik
ben al ruim 1 jaar bij deze lijst.
Ik ben 4 jaar een whippie. Zoals velen van jullie heb ik allerlei therapien
gevolgd. Sommige gaven verbetering of verlichting van de klachten. Wat ik nu
nog doe is fitness onder speciale begeleiding en rugzwemmen.
Zie mijn mailtje naar aanleiding van het mailtje van Cor.
Ik zag nu ineens de naam van Dr.Bonati weer langskomen. Het is lang stil
geweest over hem.
Vorig jaar werd er veel over hem geschreven en waren er ook mensen voor een
operatie naar Amerika.
Ook ik heb me verdiept in deze materie.
Ik ben onderzocht door Dr.Peperkamp in Eindhoven (neuroloog verbonden met
Bonati)
Er zijn in Amsterdam in het MRI centrum scans gemaakt.
1 november was Dr.Bonati in Amsterdam en heb ik hem ontmoet en heeft hij
mijn scans bekeken.
Daarbij waren ook 2 letselschade advocaten (niet voor mij want mijn zaak is
al gesloten).Zij wilden zich op de hoogte stellen van alles.
Ook was de neuroloog erbij.
Bij mij is het niet in orde op 3 niveau`s. Door de botsing is er een
vernauwing van de zijwervelkanalen ontstaan.
Hierdoor worden de zenuwen afgeklemt. Door laser kan hij de vernauwing weer
wijder maken.
Hiervoor zijn 3 operaties nodig. Ik zou dan ongeveer 1 maand naar Florida
moeten.
Hoe het werkt zo`n operatie kan je zien op de site van Dr.Bonati die door
Peter Bosman werd gegeven.
Ik heb al mensen gesproken of gemaild hierover die al geopereerd waren.
De een komt helemaal van zijn klachten af, een ander gedeeltelijk en een
ander heeft geen resultaat.
Bij ons in de buurt is Fred uit Tiel door Bonati geopereerd. Hij was op de
TV. Hij had dan geen Whiplash maar een rughernia. Hij kon al jaren net lopen
en had veel pijn.
Na de operatie liep hij weer.
De Amicon heeft uiteindelijk een deel van de kosten betaald. Dat was voor
het eerts dat ze dat deden.
Bij mij zijn de kosten:fl130.000 voor de operaties en revalidatie en
ongeveer fl:10.000 voor reis en verblijfskosten.
Als ik het geld zou hebben stap ik morgen in het vliegtuig . Ik ben met de
Amicon al een tijdje bezig om betaling te krijgen voor een operatie van
lasertechniek.
Volgende week hebben wij met de Amicon een telefonisch gesprek omdat ze de
aanvraag hebben afgewezen om naar Bonati of een andere arts die ook laser
gebruikt te gaan.
Ik zal blijven proberen geld voor die operatie te krijgen omdat ik vind dat
ze je niet zo kunnen afschepen terwijl ze er hier geen oplossing voor
hebben.
Er wordt heel veel geld uitgegeven voor allerlei therapien maar uiteindelijk
kom je niet van deze ellende af.
Al heb ik maar 50 % verbetering na zo`n operatie dan scheelt dat al heel
veel.
Treurig is het wel dat ze je laten stikken met deze ziekte terwijl Dr.Bonati
je misschien verbetering kan geven.
En dat terwijl de verzekeringsmaatschappijen heeeeeel veeeeel geld hebben.
Groetjes van Anja

We would like to remind you of this upcoming event.
RECHTSTREEKS "TOETSPRATEN" MET ELKAAR
Date: Wednesday, February 14, 2001
Time: All Day
.

Hallo Lidia
Ik heb met veel belangstelling je berichtje gelezen. Wat mij daarbij trof
was de uitlating van je huisarts:
Je vertelt dat dit jou tot nadenken stemde. Daarom wil ik graag het volgende
met je delen:
1e Ik kan bovengenoemde uitlating van je arts onderstrepen, want ook ik heb
hier ervaring mee.
2e Maar zo simpel is het niet; het behoeft enige uitleg.
Een goede therapie geeft je de mogelijkheden om meer inzicht in je eigen
situatie te krijgen. Daarmee creer je een opening om tot genezing te komen.
Vooral het inzichtelijk maken waarom je deze ziekte hebt en hoe deze te
genezen, zorgt ervoor dat jezelf de oplossing gaat zien. Iedereen heeft de
mogelijkheid om zichzelf beter te maken. Dat vereist wel enige oefening,
inzicht en een goede begeleiding.
Niet iedere therapie is daarvoor geschikt, maar als je goed in je gevoel
gaat, weet je en voel je zelf welke de meest geschikte voor je is.
Ikzelf had vele ernstige klachten, maar ben nu na 4 jaar en een goede
therapie zeer tevreden en pijnvrij.
Als je meer wilt weten, hoor/lees ik het wel.
Veel sterkte, ik voel met je mee.
Groetjes Hanneke

Hoi allemaal,
Ik geloof, ben wat aan het missen :))
Nu we het over RAC hebben. Ik vind maar dat is mijn mening......dat het RAC
een dubieuze rol speelt door met Achmea in zee te gaan.
RAC kan nooit meer borg staan voor een objectieve benadering (behandeling)
van haar patiënten. Nu Achmea en RAC niet meer zijn te scheiden. !! en
onder een hoge hoed vallen !!
omdat enerzijds de slachoffers betaald moeten worden door Achmea en
anderzijds moet het RAC (Achmea dus) een diagnose stellen. Dit werkt
belangenverstrengeling in de hand.
Dat dit nooit goed kan zijn, moge duidelijk zijn !!
MvG. P.Bosman

Hoi Peter B.,
Goed nieuws natuurlijk, wat je ons bericht, maar volgens mij ook al oud
nieuws?
Ook ik was als onpartijdige derde betrokken in "mijn" ongeluk (passagier in
lesauto) en mijn juridisch adviseur heeft mij vanaf het eerste moment
gewezen op deze regeling. Die volgens haar ook wettelijk is vastgelegd, dus
niet alleen als richtlijn voor verzekeraars.
Ook mijn verzekeraar kon me dit al vertellen toen ik alleen nog informatie
zocht over letselschadebehartigers.
Maar misschien is het verschil het feit dat jij door een "vervoerder" werd
vervoerd, en ik door een andersoortig bedrijf.
In elk geval heb je altijd recht op letselschadebehartiging die dan betaald
wordt door de partij die uiteindelijk aansprakelijk wordt gesteld. Jij zelf
dus nooit!
Gegroet,
Liny

Hallo Allemaal,
Zoals jullie misschien nog weten ben ik een paar maanden geleden vol goede
moed aan een paar cursussen begonnen: Spaans voor Beginners, Engelse
Conversatie en Filosofie. Velen van jullie dachten dat dit veel te veel voor
me zou zijn en ikzelf eigenlijk ook hoor. Filosofie is inmiddels afgerond en
dat vond ik een hele leuke en interessante cursus. Engelse conversatie hoef
ik niet zoveel energie in te steken, want dat gaat me 'redelijk'goed af.
Maar Spaans, daar moet ik enorm veel energie in steken en wat kom ik tot de
ontdekking: Ik vind het heerlijk, ondanks het feit, dat als ik naar school
ben geweest ik totaal op ben, maar misschien kunnen jullie het begrijpen:
het geeft een soort totale voldoening, ik heb een beetje het gevoel dat dit
een klein stukje overwinning op mezelf is, dat ik mezelf een klein stukje
heb teruggevonden. Begrijpen jullie me, ik hoop van wel? Ik ben gewoon
ergens mee bezig, wat ik heerlijk vind en ondanks, dat ik elke dag een
beetje moet studeren, geeft het me zo'n fijn gevoel. Soms moet ik wel een
aantal dingen 20 of 30 keer doornemen, voordat het een beetje blijft hangen
en ik het niet vergeet, maar toch: het lukt weer een klein beetje. Ik moet
zeggen: ik begin weer een beetje trots op mezelf te worden!!! Gek mens he,
maar zo voel ik het een beetje.
GROETJES VAN TILLY.

Hoi allemaal,
Dit bericht wilde ik jullie niet onthouden:
Zoals jullie weten heb ik een zwaar ongeval gehad in een taxi ("een
vervoerder")
Voordat je een vervoerder kan aanspreken moet er volgens het BW. sprake zijn
van opmerkelijke schuld.
Vrij recentelijk heeft de bond voor verzekeraars een bindende verklaring
opgesteld:
Op mijn zoektocht om alsnog een redelijke, naar maatstaven berekende
vergoeding te verkrijgen, (geef niet gauw op:-)) kreeg ik vandaag de
volgen E-mail.
Dit bericht lijkt mij zeer belangrijk daar deze afwijkt hetgeen bij wet
geregeld is !

Beste Hans,
In tegestelling tot hetgeen jij schrijft en voor misverstanden weg te nemen
is mr J. Beer voorzitter van de ASP. vereniging van advocaten. Deze hebben zich
gescheiden van de reguliere LSA advocatuur. (dat is niet voor niets)
Johannes Vermeerstraat 23
1071 DK AMSTERDAM
telefoon
020 - 673 21 99
telefax
020 - 675 81 63
Met vriendelijk groet
Peter
pbosman@...
ICQ: no. 85676184

tegenpartij) gehad?
Hoi Ellen,
Sinds vorig jaar mei wordt ik begeleidt door een arbeidsdeskundige welke
door de tegenpartij in samenspraak met mijn advocaat is ingeschakeld. Helaas
zijn we nog steeds niet tot een reïntegratie poging gekomen omdat mijn
gezondheid dat nog steeds niet toe laat. Nu zou ik in februari een training
bij het Rugadviescentrum gaan volgen (zag hier erg tegen op, zie mijn
eerdere berichten hierover) maar nu laat mijn werkgever het afweten. Zij
zijn de mogelijkheid voor het aanvragen van een ontslagvergunning aan het
bekijken. Als ik niet bij mijn werkgever terecht kan na de training bij het
RAC dan mag ik niet aan de training beginnen. Je zult begrijpen dat ik nu
het gevoel heb gekregen niet meer welkom te zijn dus hoop ik ergens dat ze
die ontslag vergunning maar krijgen. Daarna zie ik dan wel weer verder.
De voornaamste reden dat ik zo tegen het RAC op zie is dat ik thuis zonder
inspanning nog geen hele dagen op kan blijven en de verhalen over het RAC op
de lijst zijn ook niet zo positief, vooral als je de training niet volhoudt.
En de kans dat ik voortijdig moet afhaken is erg groot. Ik houd je op de
hoogte hoe het nu verder gaat.
Groetjes en tot mails,
Joyce

Hallo Arianne!
hartstikke goed dat je je wilt inzetten voor het nieuw leven inblazen van de
zwart-wit-lijst!
Ik zou daar het volgende aan toe willen voegen:
Aanraders:
Revalidatiearts: Dr van Ieperen: zeer begripvol, denkt volledig met je mee,
geweldig! Wat een verademing. Hij werkte in het AZG in Groningen, en is nu
werkzaam in het martiniziekenhuis in Groningen. Hij neemt echt de tijd voor je.
Revalidatiearts: Dr Rietman, AZG Groningen.
Mits je niet te gauw over je heen laat lopen, is dit een zeer geschikte kerel.
Het is een drukbezet man: hij maakt alleen de tijd voor je als je die zelf
neemt. Vooraf je klachten opschrijven en opsturen is raadzaam; hij was daarna
veel makkelijker te spreken; we zijn samen alle klachten bij langs gegaan. Hij
heeft zelfs mijn klachtenlijst gecopieerd en in het dossier gestopt. Wel een
prima kerel, maar laat je niet ondersneeuwen. Overigens mag hij -voor de
zekerheid- nog wel een keer horen dat dat WL niet tussen de oren zit.
Psycholoog: Dr Birnie. Moest ik heen voor het afnemen van verschillende
psychologische tests. Hij zat bijna met me mee te huilen; was ZO begripvol! Hij
denkt niet dat WL tussen de oren zit, maar die tests waren om te zien wat die
voortdurende hevige pijn met me deed. Hij schrok heel erg van de uitslag en was
echt heel begaan.
Fysiotherapeut: Eric van der Snee, Groningen. Hij weet alles van WL. Heb je
klachten en twijfels of die van de WL komen; vraag het Eric! Weet je zeker dat
je klachten van de WL komen, maar kun je zelf niet precies verklaren waarom;
vraag het Eric! Hij heeft me heel wat inzicht gegeven in mijn eigen 'handicap'.
Hij kon me zelfs uitleggen waarom ik voor het ongeluk makkelijk op de hoogste
plank van de sauna kon zitten, en na het ongeluk het met veel moeite 3 minuten
onderin volhield!
Denkt met je mee, ook wat betreft hulpmiddelen.
Magnetiseur: Mevr Vennik, Alteveerstraat 104, Assen, 0592- 314413.
Hoewel ik er zelf niet in geloofde, heeft ze al wel verlichting van klachten
gegeven. Ik snap er niets van, maar laat het lekker zo. Als het toch werkt?
Vriendelijke vrouw, neemt je serieus. Behandeling kost F22,-.
Afraders:
Fysiotherapiepraktijk Centrum Oost. Nemen WL niet serieus. Hebben manuele
therapie toegepast met aanzienlijke verergering van de klachten. heb ook
oefeningen moeten doen waar ik absoluut niet beter van werd! Je wordt
geïntimideerd en je krijgt geen antwoord op je vragen. Je bent een produkt,
erger nog: een lastig product!
Huisarts: Dr Heikens, PetrusCamperssingel Groningen.
Totaal geen begrip, geen menselijkheid. Last van je nek? O... Pakt met twee
handen je hoofd beet en draait 'm hard (!) naar links en rechts. Hij luistert
niet naar je verhaal, hoort alleen wat je wilt horen.
Ik hoop dat je hier wat mee kunt. Als je vragen hebt mag je ze altijd stellen!
Zeg je het even als je nog gegevens mist?
Groetjes Lineke

Hallo Allemaal,
Bedankt alvasr de gene die hebben gereageerd op mijn vraag over medisch
fitness.
Zo als jullie al lazen in mijn mailtje heb ik in het begin een aangepast
schema gehad.
Vanaf half mei van het 1e jaar ben ik samen met me begeleider buiten gaan
lopen, dat had eigenlijk een dubbele reden
1- om meer conditie te krijgen
2- was om me meer aan het praten te krijgen, om dat ik gewoon vast zat met
me zelf.
Eind juli ging het radicaal mis, we waren op de terug weg naar het
ziekenhuis en ik kreeg een steek in me heup en kon haast geen stap meer
zetten.
In het sportcentrum , heb ik geprobeerd mee te doen met de ontspanning, maar
de pijn werd steeds erger. Na de onspanningsles zag ik het echt niet meer
zitten, ik kon niet meer overeind komen en me begeleider werd er bijghaald.
Die heb wat reflex testen gedaan en was van mening dat ik wel kon staan,
omdat ik uitlatingen had gedaan, van voor mij hoef dit niet meer, ik maak er
een einde aan.
Werd direckt contact met me neuro-psygoloog die gelijk maatregelen trof,
avonds mog ik gewoon weer naar huis, maar thuis was er ook voor een paar
dagen begeleiding erbij.
Een heel verhaal, maar na onderzoeken, ben ik na 1 1/2 maand weer begonnen
met de fitnes, alleen nu nog lager pitje als eerst.
Tegen eind van het jaar kwamen er zachtjes aan steeds meer toestellen bij en
ik kreeg ook weer meer zin om dingen te doen.
De test begin december wees daarom ook uit dat ik goed vooruit was gegaan en
op me paalde toestellen een winst had gemaakt van 300%.
Dus we hadden voor het nieuwe jaar een mooi progamma opgestart, hierover in
de volgende mail.
groetjes CorH

Hoi Anneke,
Hardstikke fijn dat overzicht van mogelijkheden voor belasting-
aftrek. Jammer genoeg heb ik net mijn aangifte de deur uit en
ik had helaas geen weet van deze mogelijkheden.
Maar evt. voor volgend jaar toch nog wat vragen:
Begrijp ik goed dat ziektekostenpremies afgetrokken kunnen
worden? Als je ziek bent dus? Ik zit sinds 13-3-2000 in de
ziektewet; binnenkort WAO dus.
En zo'n kledingvergoeding is dus ook aftrekbaar, als je een
(deel van een) jaar ziek bent?
Alles wat je vergoed krijgt door je ziektekostenverzekering
en evt. tegenpartij is dus niet aftrekbaar; dat lijkt me
eerlijk.
De vaste aftrek voor arbeidsongeschiktheid; geldt die ook
als je in de ziektewet zit/hebt gezeten? Of alleen als je
arbeidsongeschikt bent in de zin van de WAO?
En als je een deel van het jaar arbeidsongeschikt was, is
het dan een evenredig deel?
Misschien weet je de antwoorden niet, maar wellicht iemand
anders?
En tot slot: Weet iemand of je je aangifte nog kunt aanvullen
later? (Zodat ik toch nog van de bijzondere aftrek kan
profiteren?)
Groet, Liny

voor wie het weten wil, naar aanleiding van een verzoek
op de whiplash-nl2 lijst.
Hoi Mireille,
Als begin even de mededeling dat ik alleen over mijn ervaring kan
schrijven en over info die ik destijds haalde uit een belastinggids
en nu van internet, ik ben dus geen belastingdeskundige,
maar twee weten meer dan één toch?
Ik weet niet welk belastingaangifte formulier(voor particulieren) jij
krijgt, maar om aftrekposten ivm ziektekosten te kunnen opvoeren
heb je een P-biljet of een T-biljet nodig.
Om dit bericht niet enorm lang te maken zal ik enkele dingen in
aparte berichten per onderwerp sturen.
Aarzel niet om als je belangrijke vragen hebt ook contact op te nemen
met de belastingdienst, ze zijn echt niet te beroerd om je iets
uit te leggen en gaan je daardoor ook niet extra controleren ofzo.
Voor zover ik kan nagaan valt je WAO uitkering gewoon onder
vraag 1a (van het P biljet). als je ook nog een deel werkt,
heb je daar dus twee inkomens in te vullen.
Dat deel dat je van je werkgever krijgt en dat deel van de
WAO, beiden met de daarbij behorende data.
Er bestaat ook nog een vaste aftrek voor arbeidsongeschiktheid,
dat komt aan de orde bij de buitengewone lasten,
uitgaven ivm ziekte enz. maar daar zijn strikte voorwaarden voor.
Dat komt in het aparte bericht over de buitengewone lasten.
Eerst wat algemene informatie ik zet een kleine lijn tussen
de onderwerpen.
teksten zijn overgenomen van de site van de belastingdienst
met af en toe een opmerking van mij erbij(*)

Hoi allemaal,
Ik heb om het voor een ieder wat gemakkelijk te maken, het juridisch jargon
wat vertaald in gewoon Nederlands:
Wellicht kan je er je voordeel mee doen, er van uit gaande, dat er mensen
zijn die niet alles begrijpen of kunnen weten !
Peter:
Beroepsaansprakelijkheid
Elke dienstverlener kan bij het uitoefenen van zijn beroep, bijvoorbeeld
advocaat, arts, notaris, etc, fouten maken als gevolg waarvan een consument
schade lijdt die voor vergoeding in aanmerking komt.
Claim
Het vorderen van een geldbedrag ten laste van een ander of diens
verzekeraar.
Hof van Discipline
Hoogste tuchtrechtorgaan van advocaten waarbij op basis van klachten van
consumenten geoordeeld wordt of een advocaat zich aan de regels van zijn
beroepsgroep heeft gehouden.
Letselschade
Schade die een consument ondervindt aan geest of lichaam als gevolg van
bijvoorbeeld een verkeersongeval.
Nederlandse Mededingingsautoriteit
Overheidsinstelling die erop toeziet dat bedrijven in Nederland geen
afspraken maken over de aan consumenten te berekenen prijs en op deze wijze
een monopoliepositie proberen in te nemen; bevordert de concurrentie in
Nederland en wordt ook wel kartelpolitie genoemd.
No cure, no pay
Afspraak waarbij een consument alleen kosten verschuldigd is indien een
bepaald resultaat wordt behaald; bij verlies zijn geen kosten verschuldigd.
Raad van Toezicht
Bestuursorgaan van de advocatuur waarbij consumenten ondermeer kunnen laten
toetsen of een rekening van een advocaat niet te hoog is vastgesteld.
Peter Bosman
pbosman@...
ICQ: no. 85676184

Hoi Mireille en anderen met de blauwe enveloppen ;-)
Nog een berichtje en dan ga ik zelf de strijd met de cijfertjes aan.
Maar ik ben iets vergeten in een van de vorige berichten.
In het bericht over belasting/buitengewone lasten staat een stukje
over vaste aftrek voor arbeidsongeschiktheid
daar knip ik even dit zinnetje uit:
<knip
afgetrokken als buitengewone lasten.<knip
Als je (gedeeltelijk) in de WAO zit is het volgende misschien iets om
te controleren en na te vragen bij de belastingdienst.
Zelfs als je voorafgaande jaren al belastingpapieren hebt ingevuld,
maar daar geen buitengewone lasten/ziektekosten hebt afgetrokken, of
als je geen belastingpapieren hebt ingevuld, kan het zinvol zijn om te
kijken of je er wel recht op gehad zou hebben. Als dat zo blijkt te
zijn moet je voor dat jaar/jaren een T-biljet invullen.
(Kijk voor hoelang je terugkunt even bij www.belastingdienst.nl
ik heb even geen puf meer om te surfen)
Dan zou voor 2000 ook die regel over vaste aftrek bij
arbeidsongeschiktheid wel eens van toepassing kunnen zijn
of anders misschien volgend jaar worden.
Het is allemaal een heel gereken, maar alle financiële beetjes
helpen, toch?
groeten,
Anneke Fasol
PS Maak altijd kopieën van hetgeen je naar de belastingdienst
opstuurt!

voor wie het weten wil o.a. naar aanleiding van een verzoek op
wl-nl2lijst
Van de site van de belastingdienst heb hieronder wat (niet alle)
info over aftrek buitengewone lasten op een rijtje gezet.
Er staat een lijntje tussen de verschillende onderwerpen.
De uitgaven moeten betrekking hebben op het jaar van de
aangifte (bijv 2000) en ook in dat jaar betaald zijn.
Te verwachten tegemoetkomingen van verzekeringen die in het
daaropvolgende jaar pas terugbetaald
worden (bijv 2001) moet je wel in mindering brengen.
Er is een drempelbedrag voor de ziektekosten dat je van het totaal
aan uitgaven moet aftrekken, dat staat in de toelichting bij je
aangifte formulier en is afhankelijk van inkomen en nog andere
factoren.
Helaas is het vaak een hoge drempel :-((
*Opm bij hulpmiddelen:
Er kan om rekeningen en/of voorschrift voor aanschaf
(bijvoorbeeld halskraag) of bewijs van doorverwijzingen
door je (huis)arts naar bijv therapeuten gevraagd worden.
Mijn huisarts doet daar gelukkig niet moeilijk over.
*Opm bij vervoerskosten bijvoorbeeld:
- de eigen bijdrage voor zieken/taxi vervoer naar rev centrum of arts
- km kosten van f 0,50 p/km werden geaccepteerd voor vervoer naar
fysio enz.
*opm bij gezinshulp: er is nog een stuk over belastingen en gezinszorg
en PGbudget van het ministerie van financiën over oa te laat ontvangen
rekeningen, stuur ik apart.
groeten,
Anneke

Een lang maar voor sommigen misschien toch interessant stuk .
van de website van het ministerie van financiën, www.minfin.nl

Hoi Anja, Cor, en alle anderen,
Voor mij bleek fitnes te zwaar te zijn en ben toen op zoek gegaan naar een
alternatief, sinds drie maanden ga ik nu naar een Slender studio. Dit zijn
bewegingsbanken eigenlijk om af te vallen maar ook heel goed voor je
bloedsomloop. Ik wordt er goed begeleid en doe alle banken voor mijn benen,
billen en rug zonder mijn schouders, armen, nek en bovenrug te belasten. Ik
voel me er hartstikke goed bij want ondanks dat de banken in principe het
werk doen voel ik me veel fitter. Misschien dat het een tip is voor andere
whippie's voor wie de gewone fitnesszaal ook nog wat te veel van het goede
is.
Groetjes,
Joyce