Whiplash nl1

hallo imalda
als je een tegenparty heb en hun vragen dit aan dan betalen hun.
vraagt je eigen advocaat het aan dan schiet je het voor en krijg je het
later van de tegenparty terug.
mijn advocaat zegt als hij dit allemaal zou moeten voorschieten is dit voor
hem wel er veel...daar kan ik dus inkomen
zo gaat het dus bij mij...de schuldvraag is erkent dus ik krijg alle
onderzoekskosten terug.
je advocaat ken ik niet.
groetjes lidia

Dag Debbie,
Hier een antwoord over mijn leven als whippie samen met mijn partner.
Zoals u zelf al zei heeft u dus een lieve vriend, dus daar zit het probleem
niet. Mijn vriendin, Tinneke, is ook lief :)
Bij ons ligt dit begrip iets gemakkelijker omdat zij het Chronisch
Vermoeidheids Syndroom heeft.
Zij begrijp me dus meestal wel. Soms wil dit ook wel eens foutlopen hoor.
Alle ja, foutlopen is een groot woord.
Ik merk vaak dat ze het moeilijk heeft als we niet kunnen knuffelen omdat de
minste aanraking me pijn doet. Maar voor de rest, weggaan kunnen we geen
van beiden,...
Ik kan uw vriend wel begrijpen dat hij vind dat je alles kan bereiken als je
maar wilt. Ik ben zo ook. Maar inderdaadn, ik ondervind vaak genoeg dat
het zo niet gaat voor ons whippies. Maar ik aals whippie kan dit al niet
vatten, laat staan een niet-whippie.
Wat kan hier dan misschien aan gedaan worden? Wel laat hem eens enkele
berichten lezen van de lijst. Ik weet eigenlijk niet of dat mag, maar de
mijne mag je altijd laten lezen hoor. Geen probleem als het jullie kan
helpen. laat hem eventueel zelf eens een mail sturen met zijn bedenkingen
en eventuele moeilijkheden met een whippie als partner. Ik denk wel dat hij
uitgebreid zal teruggemaild worden.
In de auto. Tsja, ik denk dat het aan u is om dat af te leren. Sorry dat
ik dit zo zeg, maar ik zou het zelf ook niet kunnen verdragen. Ik heb het
een tijdje gehad dat een van mijn vrienden mijn constant wees op fietsers,
voetgangers, verkeerslichten,... omdat hij bang was dat ik het niet zou
zien. Ik schrok me telkens rot, omdat hij me het gevoel gaf dat ik het
inderdaad misschien niet had gezien.
Ik weet niet of het bij jullie op die manier verloopt en ik hoop van harte
dat u het me niet kwalijk neemt dat ik het zo zeg.
Veel sterkte,
kris

Dag Henk,
Welkom op de lijst. Wat een nare omstandigheden voor je vrouw. Uiteraard kan
een neuroloog wel een whiplash vaststellen. Dat je vrouw al migrainepatient
was, heeft niets te maken met de eventuele gevolgen van haar auto-ongeluk.
Is zij aangereden, dus is er iemand aaansprakelijk? In dat geval is het
altijd de moeite waard een letselschade-advocaat in te schakelen.
Groeten, Jeannette

Lieve Ramona,
Ik bewonder je inzet op de lijst enorm. Altijd heb je voor iedereen een goed
woordje klaar.
Gelukkig dat je je verhaal en je verdriet met ons kan delen. We zijn er voor
elkaar he.....
Ga je je nog niet afvragen of je er wel mee door moet gaan dan??
Het vergt teveel van je, dat is duidelijk.....dat kan toch niet goed zijn?
Dat je je best doet en gemotiveerd bent is me duidelijk.
maar volgens mij ben je nu heel hard bezig om je grenzen te overschrijden.
Dat heeft echt geen zin hoor.....
Ik denk dat dat niet klopt hoor Ramona.
Bij whiplash moet je juist heel voorzichtig te werk gaan en nooit over je
grenzen gaan.
Hier wordt je alleen maar slechter van. ik snap heel goed dat je graag wil
hoor, en dat je net als iedereen niets liever wil dan van die K**-whiplash
afkomen.......
Tuurlijk. daar zijn we toch voor?
....ik sla een arm om je heen.......ga maar flink huilen......dat lucht
altijd op
Pas heel goed op jezelf meid.......
ik wens je ontzettend veel sterkte.
Een dikke knuffel en veel liefs,
Nan.

Hoi Tetje,
Ik heb je verhaal gelezen, en heb veel te maken gehad (in m'n werk) met
mishandelde vrouwen. Heb je wel eens overwogen om aangifte te doen (alsnog)
van mishandeling van je ex-man?
Heb je foto's waarop jij met blauwe plekken staat? Heb je getuigen? (denk
aan buren)
Denk er maar eens over, want van zulke kerels lopen er nog teveel van
rond.....
Sterkte meis.... enne.... ben erg blij voor je dat je zo'n fijne vent hebt!
;)) Je verdient het!
Groetjes,
:) Len
aka (also known as) Belenna
aka Helene Voort

Beste Ruud,
Ik schrok hier een beetje van, ik weet niet wat ze bedoelen met op een
"normale"manier uit elkaar gaan. Als dat via het arbeidsbureau is is het ok
maar pas op he ! Als het arbeidsbureau vind dat het verwijtbaar is krijg jij
geen ww of een sterke korting op je ww ! Hoe voel je je d'r verder onder ?
Liefs Elaine

Hallo Ayessa,
bij mij ging het als volgt. Voordat ik in de WAO zou komen heb ik een beroep
gedaan op de wet REA. Dit i.v.m. een reintegratie-programma. Het GAK zag er
ook veel heil in dat ik een reintegratie-programma bij het DBC zou volgen.
Dit had tot gevolg dat zij van de kosten 75% zouden betalen. Dan staat er
nog 25% open en dat zou normaal de werkgever betalen als ook zij er heil in
zien om dat te gaan doen. Bij mij is er ook sprake van een tegenpartij en er
werd afgesproken dat zij die openstaande 25% betalen.
De verwijzer blijft wel de werkgever en die krijgt ook de rekeningen maar
zij mogen ze doorsturen naar de tegenpartij. Zij hebben immers schade
doordat ik niet of minder werk. Wettelijk is de tegenpartij dan ook
verplicht om eventuele schade aan mijn werkgever te vergoeden.
Dit is wat ik er een beetje van begrijp, ik hoop dat je hier iets mee kunt.
Veel sterkte ermee.
Groetjes van Astrid E.

Bedankt voor je info, maar wat ik dan niet begrijp: Is de wet REA ook van
toepassing in het eerste ziekte jaar, voordat de WAO dus van toepassing is.
Mijn letseljurist stelt dat om deze reden de tegenpartij nooit zal
vergoeden. Dus afgaande op haar mening, zal het ook in het eerste jaar de
REA wet gelden.
groeten,
Ayessa

Hallo Imelda en allemaal,
Een aantal weken geleden had ik ook een familie-middag.
Ik ben totaal op mijn tandvlees naar huis gekomen, maar het was leuk!!!
De volgende dag lag ik erg ziek in mijn bedje. :-((
Op momenten dat ik me echt "raar naar" voel, ervaar ik dat ook zo.
Ik heb dan zo'n gevoel van : Ik loop wel hier, maar het lijkt wel of het
niet mijn aarde.....mijn wereld is.
Alsof mijn voeten de aarde niet echt raken.
Het gevoel alsof ik een beetje op een andere planeet ben, (geen idee welke)
maar ik zie dat ik hier ben.
Zo sterk ( grauw en koud) ervaar ik het (gelukkig) niet.
Maar ik kan wel een beetje met je meevoelen.
Genieten van een lekkere zonnige dag zoals vroeger .............
9 van de 10 x niet meer...............
Op dit moment realiseer ik mij, dat ik TOCH voorkeur heb voor zo'n zonnige
dag als vandaag, dan die lange, donkere, herfstachtige regendagen, waar soms
geen einde aan lijkt te komen (ondanks mijn pijnlijke ogen en hoofd).
Dan maar de lamellen / gordijnen wat dicht.
Het is, alsof echt helemaal niets helpt dan he.
Je veroordeeld voelen te moeten rond dwarrelen is de grijze mist........
UNHEIMISCH.......zeggen de Duitsers.
Oehh, klinkt wel heavy hoor.
Imelda schreef:
Ik herken dit ook wel, alleen duurt het bij mij geen uren gelukkig.
Meestal heel even.
Mijn Whiplash heb ik al sinds 1988. En dit gevoel heb ik pas sinds
het laatste half jaar. Ik heb dit gevoel sinds een aantal
behandelingen van een chiropraktor.
Ergens op mijn rug, ongeveer tussen de schouderbladen, zit ook
vanaf die tijd een iets wat licht zeurende, bijna constante pijn.
Mijn fysio zegt daarover, dat het heel normaal is dat ik vanaf die
periode me op deze manier kan voelen, omdat in de omgeving van
de pijn plek, ook het gevoel bepaald wordt.
Zoveel creatieve plannen soms in het hoofd........vooral op de goede
momenten. Een jonge geest in een bejaard lichaam............
Het woord diskette........diskette........wat was dat ook al weer?????
Klinkt zo bekend, maar................
Met welk knopje zette ik ook al weer de bel uit van mijn draadloze telefoon?
Pffffffff...........Ik begrijp wat je bedoelt.
Mijn WL is niet door een auto ongeval ontstaan (val van de trap),
maar heb in het verleden wel 2 x op de achterbank gezeten bij
2 lichte auto ongevallen. Toch wel fiks geschrokken dus.
En bij een "bijna" ongeval op de snelweg heb ik vorig jaar tijdens de
zomervakantie uuuuuuren met een SUPER STRESS-gevoel
in mijn lijf in die auto gezeten.
Gelukkig heb je dat vertrouwen nog. Ik ben blij voor je.
Want zonder dat vertrouwen........is het leven niet vol te houden.
Bedenk maar, dat een leven zonder ups en downs een ERG SAAI
leven zouden betekenen.
Zonder ongeluk zouden we het geluk niet kennen.
Zonder regen zouden we de zon niet (af en toe) waarderen.
Alleen mochten de "downs" van mij soms wel eens minder diep zijn ja.
Wie weet wat de toekomst nog voor ons in petto heeft. :-))
Blijven vertrouwen.
Er zijn altijd nog mensen die wel van je houden.
En soms cre ëer je een beetje je eigen prettige leven toch?
Ik bedenk dat ik nog cake heb staan......en verse aardbeien
..............en een spuitbus slagroom (klein beetje mag wel.) :-))
Ik wens je meer ups dan diepe downs toe voor de toekomst Imelda.
Hartelijke groeten,
Mariaa
PS. Ben je al lid van de Zweepslaglijst trouwens?
Want daar o.a. vind ik bijna dagelijks mijn "ups". :-)))

Dag Jolanda,,
Ik ben vergeten hoe jouw ongeluk gebeurd is, maar indien er een
aansprakelijke tegenpartij is, dan is de tegenpartij degene die alles moet
betalen. Zo heeft mijn advocaat een eigen arts die zij inschakelt. Uiteraard
is dat allemaal voor mij kosteloos. Ik woon in Amsterdam dus de advocaat die
jij kent, is mij onbekend.
Sterkte, Jeannette

hoi ramona,
ben heel slecht in een hart onder de riemsteken helaas,
kan alleen maar zeggen dat ik met je meeleef en hoop dat het snel weer wat
beter gaat.
*************************************
Jolanda
Joris&Jasper
*************************************
doggy_s@...
http://httpd.chello.nl/~aj.bikkel
*************************************

Lieve allemaal,
alhoewel ik meestal proberen anderen op de lijst een hart onder de riem
te steken en positief te blijven, moet ik toch even kwijt dat het me op
het moment gewoon allemaal te veel wordt.
Ik zit zoals jullie weten in mijn tweede week van mijn
revalidatie=programma, en ik plaats van dat het beter gaat, wordt het
alleen maar slechter. Ik heb meer pijn, ook op plaatsen waar ik het
normaal niet heb, en ben zo ontzettend moe. Ik kan amper uit mijn ogen
kijken. Ik ben bang dat ik het niet volhou, ook al doe ik heel erg mijn
best. Vanmorgen had ik o.a. fysio, en ja hoor, daar kwamen de tranen die
ik al de hele week probeerde op te houden. Gewoon tranen van onmacht en
van vermoeidheid. Gelukkig ving de fysio me wel goed op, om te zeggen
dat het meestal de 1e paar weken juist slechter wordt dan beter, en dat
mijn lichaam gewoon even moet wennen dat ik nu op mijn manier "actief"
bezig ben. Dat hielp gelukkig wel een beetje, maar terwijl ik dit zit te
typen, lopen de tranen weer over mijn wangen....
Ik heb dus een mega-dip en zie het programma even niet meer zitten,
misschien is er iemand onder jullie, die mij nu even een hart onder de
riem kan steken??????
een snik en een traan van Ramona

Beste allemaal,
Heel de week 's ochtends voor ik naar mijn werk ging de mailtjes
opgehaald. (kostenbesparend, want voor 8.00 uur is het het
goedkoopst...) en zo af en toe de mailtjes langs mijn ogen laten gaan.
De meesten klikte ik weg, geen tijd en energie om te lezen.
Deze week voor het eerst weer na de vakantie voor de klas gestaan. Groep
1, 10 kleuters die ik vorig jaar al had en 6 die totaal nieuw waren. Ik
had me al voorgenomen om zeer rustigjesaan te gaan beginnen. Alles op
het gemakje. Voor hun en mij de beste oplossing om weer te wennen.
Maar maandag na een hele dag werken was ik alweer op. Wilde na
schooltijd, zoals gewoonlijk, lekker even gaan slapen. Ja mooi niet! 't
Lukte gewoon niet. Goed, om half zes bij anderen eten, zoals gewoon op
maandag. Daarna naar huis, wat lessen voorbereiden en op tijd naar bed.
Slapen... Nee dus! Telkens wakker, en alles maalde door mijn hoofd.
Pffff, halve dag werken, naar huis, slapen, ja eventjes. Woensdag vrij,
redelijk rustig gehouden. Vandaag weer de hele dag. Totaal versleten.
Vanmiddag na schooltijd eindelijk 1 uur aan een stuk geslapen, heerlijk.
Maar na het eten alweer zo hondsmoe.
Minder gaan werken? nee, dan kom ik niet rond, want ik heb nog steeds
geen WAO. Halve dagen gaan werken? Kan niet. De vrijdag heeft deze groep
zowiezo vrij en ik heb geen zin om nog eens een andere groep te gaan
nemen. En dan erbij: ik heb zo af en toe ook wat ochtenden nodig om uit
te slapen. En dat heb ik nu mooi op woensdag en vrijdag. Dat kan ik
gewoon niet missen.
Ik begon dit nieuwe cursusjaar alweer met het idee: zo daar gaan we dan
weer. Een heel jaar lang vechten met je energie. Het ontzettend leuk en
heerlijk vinden om te genieten van die heerlijke kleine ukken, maar
ondertussen je zo af en toe te moeten voortslepen. Je energie wordt er
in een dag helemaal uitgezogen. Weg is alles. En de di.mi. en wo. heb ik
echt nodig om volledig bij te tanken.
Het geeft een enorm baalgevoel. Terwijl ik het aan de andere kant niet
zou willen missen, dit werk.
En dan erbij: ik word heel goed opgevangen door collega's. Als ze zien
dat het niet meer gaat helpen ze mij een handje. Vanmiddag was ik nml
alleen als laatste buiten met buitenspelen. Toen ruimden twee collega's
voor ze naar binnen gingen een groot gedeelte op, veegden het plein nog
even aan en gingen vervolgens naar binnen. En met die optie dat ik moest
blijven zitten. Geweldig!
Zo, dit moest ik even kwijt. En nu ga ik mijn bed ik. Ik ben moe,
hondsmoe en hoop morgen toch nog een beetje energie te hebben om nog wat
leuke dingen te gaan doen. Nog even wat vakantiegevoel kweken....
Christien

Ja, helaas heb ik zeer veel ervaring met dit verhaal.
Er loopt zelfs een beroepszaak over.
Wanneer je aantoonbaar handicap hebt kan je werkgever het verhalen. Ook
wanneer je aantoonbaar andersoortig werk hebt gekregen binnen je
werkkring. Dus ben je gedeeltelijk of geheel afgekeurd dan kom je in
aanmerking voor de wet REA. Probeer dit eerst geod uit te zoeken. Anders
kan je werkgever niks verhalen.
Mijn werkgever en het bestuur zijn inmiddels zo bereidwillig dat ze de
kosten nu voorlopig zelf betalen en wel zien hoe het hele zaakje
afloopt.
Wil je nog nadere informatie dan hoor ik het wel van je
Christien

hoi
kreeg vanmiddag eindelijk eens bericht van mijn advocaat.
Die had weer bericht van de tegenpartij (de amersfoortse) tjee nou kon er
ook nog wel bij hoor.
Wat er in beweerd word word ik dus niet vrolijker van.
Het hele trajekt wat ik had gelopen , orthopaed, neuroloog, revalidatie, was
buiten proportie met wat er gebeurt was en werd dus als kompleet onmogelijk
van de tafel geveegd.
Nu zit er een bijgevoegde brief van de advocaat, hij wil een medische
expert van hem inschakelen, of ik de kosten wil dragen, Is dat wel normaal
dat ik dan de kosten moet betalen????
Snap er dus nu niets meervan.
Wie heeft er trouwens ervaring met deze advocaat.
mr andriol in enschede????
Mijn 'ongeval'was dus met hele lage snelheid gebeurt, staat dus ik stond
stil, zij trok vrij pittig op, nu staat er in ene in de brief
< dan 5km peruur. En wegens het feit dat het dus 'zachtjes'ging kan ik dus
geen klachten hebben, nou zakt me dus spontaan de broek van af hoor.
Rest van de dag was ook zwaar Kl#te, moest even snel door de keukendeur en
verschatte mij dus in het doorlopen, hoe ik het heb gepresteerd weet ik
niet, maar heb me toch mijn kop gestoten aan de deurpost, nou niet leuk
meer, bult aan me kop en beukt de hele dag al binnenin, mijn stuur is nu de
hele dag al helemaal ver te zoeken.
Kon er allemaal nog bij!
groetjes,
jolanda
doggy_s@...

Lieve Imelda,
Ik schrijf er tuusndoor hoor,
Wat kun jij goed MIJN gevoelens verwoorden!!!
Voel me vaak precies hetzelfde.
Denk dat diep in ons een zo groot verdriet zit om wat we niet meer zzijn en
niet meer kunnen.
We rouwen en dat uit zich op deze manier.
Ja dat overkomt mij ook, niet meer weten hoe de autoradio werkt, op je
horloge kijken en niet weten hoe je aan de wijzers kunt zien hoe laat het
is, niet meer weten of er ooit zout op de aardappels ging bij het koken.
Heel erg frustrerend, een gevoel alsof je langzaam je verstand
verliest......
Ja ik krijg de pest is als mensen zeggen: "Ah joh dat is de leeftijd, dat
heb ik ook wel eens", want ik weet dat dat anders is.
In ieder geval, ik weet dat het je niet echt troost als een whippie tegen je
zegt: "Dat heb ik ook wel eens", maar we herkennen het maar al te goed.
Meis veel sterkte en liefs,
Marzie

Ha Allemaal,
De afgelopen weken zijn hier een aantal berichten voorbij gekomen van mensen
waarbij het ze even allemaal te veel werd. Niet lekker in je vel, een dip of
het even niet meer zien zitten..het komt allemaal een beetje op hetzelfde
neer.
Het van je af schrijven schijnt te helpen en omdat ik eigenlijk de hele week
al in een stemming verkeer die alles behalve vrolijk te noemen is, ga ik dat
ook maar eens proberen.
De afgelopen maanden zijn voorbij gegaan in ups en downs. Grote ups werden
gevold door grote downs en kleine ups door kleine down. Twee weken geleden
had ik een 'middelmatige' up. Ik had het idee dat het beter ging. Oke...de
pijn en de klachten waren niet minder, maar toch zeker stabiel te noemen.
Mijn geestelijk stemming was daarintegen ronduit vrolijk. Ik rommelde wat in
huis, deed wat computeren, ging eens boodschappen doen en kon zowaar gewoon
lachen om de leuke/gekke dingen in het leven. Kortom, ik voelde me lekker.
Tot maandagmorgen. Na een toch redelijk druk weekend (familie dag) wilde het
met opstaan al niet lukken. Niet zozeer lichamelijk, maar meer geestelijk
had ik geen enkele zin om uit bed te gaan. Uiteraard toch maar gedaan, want
lang in bed liggen is nou toch ook weer geen pretje.
Sindsdien lijkt het alsof alles om me heen een soort projectie is, die voor
mijn neus wordt afgespeeld. Een film...waar naar ik kijk. Misschien aan
deelneem...misschien ook niet.
Het lijkt grouw en koud om me heen, zoals een miezerige winterdag voelt. Het
zonnetje schijnt al dagen, maar het dringt niet echt tot me door. M'n ogen
registreren de dingen om me heen, maar daar lijkt het bij te blijven. Ik
voel niks, behalve een machteloos en eenzaam gevoel.
Soms, als iemand laat blijken dat ik er helemaal niet alleen voor sta, dan
kan ik een klein beetje lachen, van binnen. Niet lang..al heel snel voel ik
de nevel weer op mijn geest neerslaan.
Als een onzichtbare hand rond die rond mijn keel sluit, voel ik de emoties,
de tranen aankomen. Soms heel even, soms uren lang rollen ze over m'n
wangen. Niet om een speciale reden maar ook niet zomaar. Als iemand zou
vragen: wat is er met je? Waarom huil je?
Ik zou niet kunnen antwoorden..ik weet het gewoonweg niet.
Dan zijn er de frustraties van het niet meer kunnen of het niet meer weten.
De laatste tijd merk ik steeds vaker dat ik niet meer weet hoe de
eenvoudigste dingen werken. In het begin bleef mijn vergeetachtigheid
beperkt tot het niet meer terug kunnen vinden van dingen. Nu kijk ik
hulpeloos naar afstandbedieningen van apparaten. Heb ik geen idee wat alle
knoppen op m'n wasmasjien doen en moet ik er niet aan denken wat er gebeurd
als m'n pc ineens een foutmelding op mijn scherm gooit. Soms lijkt het alsof
ik sommige computerprogramma's voor het eerste, terwijl ik weet dat ik ze
toch regelmatig gebruikt heb.
Het lijken van die kleine dingen waar iedereen van zegt: ohhh...dat heb ik
ook wel eens. Maar het is in de praktijk zo bijzonder frustrerend dat ik
soms de afstandbediening boos in de hoek gooi.
Gisteren was mijn man vrij en in het kader van 'hoe vrolijken we Imelda op'
gingen we even winkelen in een naburige stad. De spanning van het autorijden
was pijnlijk, maar toen we een *bijna* ongeluk hadden, kreeg ik het heel
benauwd. We stonden op tijd stil, de mensen om ons heen stonden op tijd stil
en eigenlijk was er niks aan de hand. Als ik zelf geen ongeluk had gehad,
had ik waarschijnlijk niet eens in de gaten gehad dat het maar heel weinig
scheelde.
Maar ik kan jullie vertellen...m'n nagels staan nog in de stoel. M'n hoofd
bonste, ik trilde over m'n hele lichaam en kon geen woord uitbrengen. Toen
mijn man vroeg of alles goed was, kon ik alleen maar knikken. De schrik was
enorm. Meer nog dan bij het 'whiplash-ongeluk'.
De rest van de weg heb ik niet bewust meegemaakt en ik voelde de tranen al
weer prikken. Pas toen ik in de parkeergarage kon uitstappen kwam ik weer
een beetje tot m'n 'positieven'.
Ik heb er het volste vertrouwen in dat ook deze down weer gevold word door
een up.
Maar net als denk ik iedereen...verlang ik weer naar de tijd dat ik de
middenweg kan bewandelen. Geen ups meer..en geen downs meer.
Bedankt voor het luisteren,
Imelda

Hallo Allemaal,
Ik heb vanmorgen een telefoontje gehad van de rechtsbijstandsadvocaat die
mij bijstaat in mijn ontslag- procedure van mijn werkgever.
Ik zal me bij de situatie neer moeten leggen dat ik mijn ontslag krijg.Want
hij vertelde dat een werkgever het recht heeft om dit te doen.
Gezien mijn ziektebeeld van vallen en opstaan aan het werk neemt men daar
nu geen genoegen meer mee. Mijn werkgever heeft zich aan zijn verplichtingen
gehouden.
Nu kan ik het via het kantongerecht aanvechten maar dat heeft volgens mijn
advocaat geen zin. Want ondanks dat ik naar het roessingh ga zou ik binnen
26 weken weer arbeidsgeschikt moeten zijn. Nou en dat is gezien mijn
ziektebeeld moeilijk te voorspellen.
Want hun hadden een voorstel gedaan dat het op twee manieren kan, het eerste
voorstel is op een normale manier gewoon uit elkaar te gaan en het tweede
voorstel is via het kantongerecht.
Dus ik heb in overleg met hem besloten om mijn arbeidsovereenkomst op een
normale manier te beeindigen.Hij zal in overleg treden met de advocaat van
mijn werkgever en vragen wat hun voorstel is.
Om de boel niet te forceren doen we het op de normale manier.
Dan kunnen we op een normale manier uit elkaar gaan.
Groetjes Ruud,
De pitbull van apeldoorn.
[De niet-tekstgedeelten van dit bericht werden verwijderd]

Hallo allemaal,
de laatste tijd zijn er een heleboel nieuwe mensen
op de lijst bijgekomen.
Over het algemeen begroet door andere leden.
Hierbij wil ik jullie allemaal hartelijk welkom heten.
Door bepaalde omstandigheden kan ik niet iedereen
apart begroeten. Maar mijn welkom is van harte
gemeend.
Inmiddels zijn jullie er wel achter dat er veel
gemaild wordt op deze lijst en dat je vele vragen
kan stellen en ervaringen kan delen.
Er zijn altijd mensen die reageren, omdat er
zoveel herkenning is op deze lijst.
Even in het kort zal ik me voorstellen. Mijn naam
is Els en ik heb in 1985 een kop-staart botsing
gehad, waar ik nu dagelijks de gevolgen van
ondervind. Destijds was er whiplash vrijwel niet
bekend.
Pas in 1991 ben ik er zelf vanwege een
artikel opgekomen. Maar er werd weinig geloof
aan gehecht. Er volgden heel wat jaren waar ik
nogal voor erkenning heb moeten vechten en
voor het verkrijgen van bepaalde behandelingen.
Dat kostte me bergen energie, en die had ik al weinig.
Daarnaast had ik ook andere gezondheidsproblemen,
waarvan ik ook veel pijn had. De details wil ik
jullie even besparen.
Een tegenpartij was er wel maar inmiddels is mijn
zaak verjaard. Dus met juridische zaken heb ik niets
van doen.
Nu, dit was het in 't kort. Natuurlijk heb ik er al 15
jaar last van en is er heel wat gebeurd, maar ik laat
het hierbij. Zo zijn jullie ook een beetje op de hoogte
met wie jullie van doen hebben.
Veel succes allemaal en vriendelijke groeten.
Els.

Hallo Leida,
Welkom op de lijst,ik hoop dat je erkenning en herkenning er in kan vinden.
Ik typ er even tussen door,dus je komt van zelf opmerkingen van mijn kant
tegen.
Ik moet te kennen geven dat deze mail mij veel deed,ik herken zoveel dingen
in. Het is net of ik het zelf heb geschreven.
Hoe is bij jou deze beschadiging vast gesteld?Bij mij is het door testen
gebleken dat ik ook een hersenbeschadiging heb op gelopen.
Ik vind het knap als een huisarts deze scheuringen zelf heeft ondekt,bij mij
zijn ze nog steeds bezig om uit tevinden wat er allemaal beschadigd kan
zijn.Ik heb namelij een klap gehad van een betonnen paal
Als je zou willen zo jij meer over schrijven hoe dit onderzoek in ze werk
gaat,ik loop bij Neuropsygoloog Eric Matser die zich gespecialiseerd heeft
in klappen tegen het hoofd ten aanzien van boksers,voetballers,en
ongevallen.
Wat jij beschrijft heb ik haast constant,alleen heb ik geen hoofdpijn,maar
de rest van de pijn wel.
Wat is dat herkenbaar wat je schrijft,nogmaals het is net of ik het zelf heb
geschreven
Ik laat regelmatig dingen uit me handen vallen,hoe uit de pijn in je ionder
rug bij jou? bij mij straalt het uit naar me onderbenen en veel pijn in de
heupen.
Echt dingen die zo herkenbaar zijn,zelf op gegeven moment denken en voelen
dat we compleet anders zijn.
Ik ben zelf in een revalidatie centrum geweest,maar daar kreeg ik te
horen,het lag aan me personnlijkheid en niet aan het ongeval.
Ik heb dan met het GAK te maken maar die vinden het dat ik gedeeltelijk nog
kan werken,maar helaas me specialisten verbieden mij momenteel te werken.
Ik persoonlijk heb al zoveel steun gevonden via dit item,ik bel en mail
mensen nu ook prive.Als deze item er niet was gekomen voor mij dan weet ik
niet hoe het afgelopen zijn met me.
Je hoeft ons niet te bedanken dat je er bij mag zijn,we weten als geen ander
hoe belangrijk herkenning en erkenning deze lijst biet.
Heel veel sterkte gewenst en nogmaals mail en vraag maar als je het kunt,er
is altijd iemand die er op reageert.
Vriendelijk groetjes Cor

Beste allemaal,
Vandaag heb ik een gesprek gehad met mijn Arbo dokter.
Samen hebben we afgesproken, dat een multidiciplinaire aanpak van mijn WL de
beste oplossing is. Ook moet bijvoorkeur een neuropsychologisch onderzoek
bij het Maatschap Neuropsychologie v/d Scheer in Apeldoorn gebeuren.
De Arbo arts zal nu met mijn werkgever overleggen ivm de kosten (25.000
gld), wat zijn dat grote bedragen !!
Ik heb vervolgens ook gesproken met Centraal Beheer (afdeling letsel)
of zij de kosten kunnen verhalen op de tegenpartij deze heeft inmiddels de
letselschade erkend.
Wat wordt mij verteld !!!
Deze kosten zijn nooit verhaalbaar, omdat de werkgever verantwoordelijk is
voor reintegratie ( de wet REA )en daar deze kosten weer kan verhalen ??
Wie heeft hier ervaring mee ?
groetjes
Ayessa

Ha Ramona en Nanette,
Zoiets heb ik ook..dat 'slapen' van ledematen dan. Als ik gewoon op mijn rug
lig dan heb ik binnen een kwartier een slapend/dof/tintelend gevoel in mijn
rechterbovenbeen. 's nachts is dat heel vervelend, want ik word er wakker
van. Als ik me omdraai...dan voel ik er langzaam weer gevoel inkomen en val
ik weer in slaap. Vervolgens draai ik in mijn slaap weer op m'n rug (want op
m'n zij doet eigenlijk wel zeer) en beginnen we weer van voor af aan.
Ik heb al geprobeerd om mijn voeten en hoofdeinde een stukje omhoog te
zetten ('k heb zo'n bed dat in alle mogelijke standen kan) maar dat blijkt
na veel expirimenten niet te helpen.
Slapen is een vermoeiende bezigheid gebleken :)
Groetjes, Imelda

Hoi Lineke
GEFELICITEERD
Maak er een leuke dag van!
Vind het een heel goed idee van je.
Hoef je je helemaal niet druk te maken enzo.
Veel plezier.
Groetjes en sterkte Natacha

Hoi Debbie,
allereerst wil ik je nog welkom heten op de lijst en even reageren op je
mailtje.
Natuurlijk is het moeilijk voor ieders partner om met een wl pati ënt om te
gaan, zelf begrijp je nog niet alles wat er met jou en je lichaam gebeurt,
laat staan dat je partner dat kan.
Ik vind het voor hun een kwestie van onmacht, ze willen zo graag dat het
goed met je gaat en weten in het begin bij god niet hoe ze jou ermee moeten
steunen. In
het begin zei mijn man ook altijd ,"schat ik wou dat ik er iets aan kon
doen". Maar wat kon hij doen , me uit laten huilen , me tekeer laten gaan en
mij een arm om mijn schouder geven en daar hield het bij op.Dan nam hij werk
uit mijn handen en dan werd ik boos want dat kon ik zelf wel dacht
ik....niet dus.. en werdt daar weer kwaad om. Het is ook zo frustrerend om
je
geliefde in zoveel verdriet te zien en pijn te hebben.
Voor hun verandert er ook zoveel net als voor jou.Maar met liefde en begrip
voor
elkaar zal dat in de toekomst wel beter gaan, het is een kwestie van mee om
leren gaan voor beide.
Je zult zelf aan hem moeten leren aangeven wat je wel en niet kan, en dat is
best moeilijk want het wisselt zo dikwijls.Ik schrijf het nu wel even op
maar bedenk ook dat wij al weer meer dan 6 jaar samen er iets van proberen
te maken en geloof me soms zijn er ook bij ons nog van die momenten dat het
even "scheef "gaat.
Wat het auto rijden betreft heb ik hetzelfde probleem als jij....de auto is
een vervoermiddel maar een waar ik soms doodsangsten uitsta. Vooral als ik
bij andere zit of op wegen kom waar ik nog nooit geweest ben of op de
snelweg. Zelf rijden kan ik niet, heb het nooit geleerd en dat zal er nu ook
nooit meer van komen..bah ik moet er niet aan denken.
Vorige week waren we op vakantie in Frankrijk voor de eerste keer over de
grens sinds mijn wl.
Mijn man is buschauffeur dus een zeer ruime ervaren rijder en voor hem ben
ik mijn grens gaan verleggen, op naar het buitenland. Met medicijnen gepakt
en gezakt voor onderweg.De heenreis is me best bevallen maar toen we een
dagje naar Geneve gingen heb ik zitten huilen, ik hield het niet meer vol.
Alleen maar haarspeldbochten en ravijnen, de zon laag want het was al 19.00
u.
En hij maar genieten, en 2 meiden achterin die sliepen daar had ik ook al
niks aan. Dan maar een Diazepam, maar ja tegen die tijd dat hij werkte wou
ik alleen maar uit de auto, werd chagrijnig, zei niks meer en ja, dan flap
je er wat uit en hadden we de poppen aan 't dansen. Ocharme mijn schat hij
kon er niks aan doen want hij reed al zo zachtjes. Nooit meer ga ik daar
naar toe!!!!! En dan de spieren in je nek en schouders die je bij iedere
bocht aanspant...ik stikte van de pijn.
Toen nog de terugreis, een lekke band van de caravan midden op de snelweg
van Dyon....bah , toen nog een file van 7 km, heet en heet in de auto,
omleiding in Luik waar we bijna niet uitkwamen, ik had het GEHAD!!! Nooit
meer zo ver weg. Zeker weten.
Hopelijk is dit ongeveer wat jij vroeg of anderen daar ook last van hadden ,
nou reken maar van Yes.
Het is wel lang geworden sorry :-)) maar heb je er iets aan.
Liefs van Celine

Hoi Jolanda
zoals je misschien al gelezen hebt, ben ik afgelopen week ook begonnen
met een whiplash-revalidatie programma. Ik weet dus niet hoelang je al
met het programma bezig bent, maar ik zou zeggen : hou vol! Je merkt
zelf het beste van iedereen of er verbetering is opgetreden. De
therapeuten zien je maar een uurtje ofzo per dag, is dus moeilijk wat
van te zeggen. ALs je zelf merkt dat je meer dingen kan doen, dan voorda
je met de therapie bent begonnen, dan weet je voor jezelf toch genoeg?
heel veel sterkte en liefs van Ramona

Hoi Nanette,
Dit herken is dus heel erg, alleen zijn het tintelingen in mijn
linkerarm en linkerbeen. In december t/m feb. had ik aan de linkerkant
ook verlammingsverschijnselen durende van 5 minuten tot 1,5 uur. JE kan
je denk ik wel voorstellen dat je je rot schrikt als je s ochtends
wakker wordt en je hebt geen gevoel meer aan je linkerkant en je kan je
niet bewegen. GElukkig heb ik daar dus geen last meer van, maar het
heeft wel tot gevolg gehad dat ik links minder kracht heb dan rechts. De
tintelingen heb ik niet constant, maar af en toe een tijdje.
liefs van Ramona

J.M. van Pruijssen
Grevelingen 45
5172 AB Kaatsheuvel
e-mail: j.vpruijssen@...
e-mail :whiplash-nederland@egroups.com
Kaatsheuvel, 23-8-2000.
Betreft : Klacht begeleidingsmethodiek en benaderingswijze RAC's
Geachte directie/ mevrouw Versloot,
Namens een groot aantal whiplash pati ënten die in het verleden met een van
uw vestigingen contacten hebben gehad wil ik doormiddel van dit schrijven
een aantal klachten rond uw begeleiding en benaderingswijze bespreekbaar
maken.
Als ik spreek van een groot aantal whiplash pati ënten heb ik het over een
groep personen die zijn aangesloten bij de whiplash e-maillijst van
Whiplash Nederland i.o.
Op deze lijst overleggen, in de breedste zin van het woord, ruim 200
personen die op één of andere manier te maken hebben met een whiplash,
bijna allen whiplashpati ënt.
In die contacten zijn de benaderingswijze en aanpak van het RAC veelvuldig
aan de orde geweest
Men spreekt vaak op een negatieve manier over het RAC. Het blijkt dat de
meeste whiplash pati ënten ontevreden is over uw aanpak en begeleiding.
Het betreft hier pati ënten die een begeleiding van een RAC hebben gehad,
pati ënten die een intake hebben gehad of mensen die telefonisch met een RAC
contact hebben gehad.
Binnen onze groep komen, helaas bijna altijd door een ongeluk, iedere week
nieuwe pati ënten die graag een advies willen wat te doen bij de klachten
rond een whiplash.
Op dit moment is het echter zo dat uit verschillende reacties blijkt dat het
merendeel van de pati=EBnten/ervaringsdeskundigen uiterst terughoudend is uw
organisatie aan te bevelen als behandelingsinstituut.
Indien de klachten louter van fysieke aard zijn is o.i. een verwijzing naar
een RAC wel een keuze mogelijkheid.
Uit reacties via onze groep is echter wel gebleken dat een goede sportschool
zeer wel in staat is whiplashpati=EBnten op deskundige manier te begeleiden,
waardoor een aantal klachten van lichamelijke aard voor een groot gedeelte
kan worden verholpen. Betreft het echter klachten op cognitief gebied, dan
blijkt dat noch een sportschool noch uw instelling enige verbetering kan
bewerkstelligen.
De klachten die wij ten aanzien van uw behandeling en ook begeleiding zou
willen bespreken, zijn als volgt samen te vatten:
Geen specifieke benaderingswijze voor mensen met een whiplash, dus geen zorg
op maat
Het ontbreken van een methode die gericht is op het behandelen van
cognitieve klachten.
Het psychologiseren van een whiplash.
De benaderingswijze naar de cli ënt.
De manier van rapporteren, wel geen inzage of invloed op de rapportage.
Verstrengeling van belangen met verwijzende instellingen.
Wij hopen met onze brief een aanzet te kunnen geven tot een constructief
gesprek waardoor de mogelijkheid gecre=EBerd wordt de begeleiding aan de
whiplash pati ënt beter te laten aansluiten op de realiteit en derhalve op
de vraag.
Door de huidige situatie waar, naast uw instelling, zich meerdere
commerci ële instellingen zich op de markt begeven, krijgt menige whiplash
pati ënt niet de juiste aanpak waardoor de reeds bestaande problemen alleen
maar groter worden. Een neven effect dat toch niet bedoeld kan zijn.
Op dit moment staat bij het RAC reintegratie en terugkeer naar de werkplek,
op welke wijze dan ook bovenaan.
Reintegratie en terugkeer naar de werkplek staat ook bij de whiplash
pati ënten bovenaan maar wel met een begeleiding op maat en met een
realistische kijk naar de mogelijkheden en aanpak van de klachten.
Wij willen dan ook graag met u in gesprek over bovenstaande problemen.
Onze werkgroep (RAC-begeleiding) bestaat uit drie personen.
Het doel van dit gesprek is te komen tot een probleemstelling, uitwisseling
van idee ën en zienswijze. Samen bekijken waar de mogelijk- en de
onmogelijkheden van een RAC liggen.
Het moet toch mogelijk zijn dat ervaringsdeskundigen inbreng hebben in hun
begeleiding. Zowel de cli ënt als de instelling is daarbij gebaat.
Ik zou het op prijs stellen om binnen 14 dagen van u bericht te ontvangen
over uw opstelling n.a.v. ons verzoek.
Indien het ons niet lukt om met u in gesprek te gaan zullen wij ons, op
korte termijn, gaan wenden tot een landelijk dagblad dat reeds
belangstelling toonde in een artikel.
Whiplash! de klant is koning. Vergeet het maar.
Hopende op een spoedig bericht van uw kant verblijf ik met vriendelijke
groet
Namens mijzelf, een groot aantal whiplash pati ënten
en de beheerders van Whiplash Nederland i.o.
J.M. van Pruijssen

Hallo ruud,
Welkom terug op de lijst.
Hoe gaat het nu met je??
Zoals je misschien al hebt gezien zijn er veel nieuwe leden bijgekomen. ZOu
je je misschien nog wat nader willen introduceren?
groetjes,
Nan.

Hallo Debbie,
Fijn om te zien dat je inmiddels de weg gevonden hebt om je vragen te
stellen.
Dit geld / gold ook voor mijn man.
Het is ook niet niks als je je partner zo ziet veranderen. Wij zijn nu 13
jaar samen, ten tijde van het ongeluk 12 jaar. En er is heel veel verandert
in dat jaar. Frank had zo ongeveer dezelfde instelling. Positief denken dan
komt het allemaal wel goed. Maar helaas.......zo werkt het niet.
Dat is moeilijk he??
Frank heeft gelukkig heel erg veel begrip, maar ik vind het voor hem echt
heel rot hoor......ik kan gewoon niet meer zoals vroeger.
ik kan nu na een jaar zeggen dat onze reatie er veel sterker door is
geworden.
We kunnen overal goed over praten gelukkig, en dat scheelt veel.
Dat is heel herkenbaar Debbie. ik voel me ook niet meer op mijn gemak in de
auto. Zelf rijden doe ik liever niet als wel, maar toch probeer ik het vol
te houden. Het is toch een stukje vrijheid.
En als ik meerijd ben ik heel erg onzeker. Vooral als we de plek van het
ongeluk naderen. Dan knijp ik Frank zoat fijn.......vreselijk
gewoon.........
het is heel herkenbaar Debbie.
Blijf met elkaar praten, probeer te genieten van elkaar, en van de mooie
dingen in je leven.
Ik wens jou en je vriend heel erg veel sterkte.
Liefs,
Nan.

Hallo Han,
Als je vriendin dat wil mag zij mij bellen, ik ben namelijk ook doktersass..
en werkte ook op een laboratorium.
Voor mij een heel herkenbaar verhaal.
Groetjes,
Linda Ravensburg
0223-626770

Wij willen u graag nog even herinneren aan de volgende gebeurtenis die
binnenkort plaatsvindt.
RECHTSTREEKS "TOETSPRATEN" MET ELKAAR
Datum: Woensdag, Augustus 23, 2000..

Beste Lineke,
Het lijkt mij een reuze idee, en de barvrouw let wel op of iedereen genoeg
heeft te "drinken", waar kunnen ze allemaal slapen :-) 220 wippies !!
Waarvan vele honger en dorst :-))))))))))
Met vriendelijke groet
Peter
P-Bosman@...
bosmanp@...
ICQ:no. 85676184

Dag lijstgenoten,
Een kennis van mij zit ook met een WL opgescheept en ze zit nu met een
probleem.
Ik heb haar aangeboden om haar vraag aan mij aan jullie voor te leggen in de
hoop dat een van jullie haar enigszins kan helpen cq adviseren.
Ontzettend bedankt voor jullie hulp.
Groeten,
Han

Hallo allemaal,
morgen ben ik jarig en ik heb daar een goed plan voor bedacht wat ik
jullie niet wilde onthouden:
Ik woon op kamers, in een heel kleine kamer (8m2) en net als jullie
zag ik erg tegen mijn verjaardag op; al dat geregel. Nu heb ik het zo
geregeld: ik heb iedereen vanaf 20.00 uur uitgenodigd in het cafe
waar ik schuin boven woon. Zo draag ik geen zorg voor het eten
en drinken van de gasten. Ik hoef neit op te letten of er genoeg
van alles is en of iedereen wat te drinken heeft; dat doet de
barvrouw.
Ik kan rustig gaan zitten en praten met de mensen die ik uitgenodigd
heb. Als mensen mijn kamer willen zien kunnen ze er zo heen lopen,
en als het mij te druk wordt, glip ik er ook even tussen uit.Ik ben
zelf wel trots op mijn idee. Goed plan toch?
Overigens zijn jullie allemaal welkom om dit idee zelf te komen
ervaren; jullie zijn dus ook uitgenodigd op mijn verjaardag.
Mocht je willen komen, bel dan even: 06-28 70 48 16, dan
geef ik de locatie even door.
Tot ziens en sterkte met de whiplash!
Lineke

Ben ik weer,
Ik wilde eens aan jullie vragen hoe jullie eventuele partners op jullie WL
reageren?
Mijn vriend doet heel erg zijn best om me te begrijpen en me te steunen, het
is echt een lieverd. Maar soms wordt het ook hem teveel. Hij is iemand die
denkt dat je alles kan bereiken als je maar graag wilt, en soms denkt ie dat
het met een WL ook zo gaat. Dan vind ie dat ik te snel opgeef enzo. Daar
wordt ik natuurlijk weer boos om: huilen, schreeuwen, janken, en daardoor
weer barsten van de pijn natuurlijk. Als het dan weer rustig is kan ik het
hem wel uitleggen, en dan snapt ie het ook wel, maar het is zo vervelend dat
dat steeds weer gebeurt.
Ik snap ook wel dat het voor hem ook niet makkelijk is: een vriendin met een
handicap, daar heeft ie ook niet voor gekozen natuurlijk! En zoals ik al
zeg: hij is hartstikke lief voor me.
Verder ben ik door het ongeluk heel erg bang geworden om mee te rijden in de
auto.
Dat is alleen als ik met iemand meerijd en niet als ik zelf rij. Maar dat is
voor mijn vriend natuurlijk ook erg vervelend. Als ik naast hem zit, zit ik
de hele tijd mee te rijden, aanwijzingen te geven, en ik schrik overal van.
Maar ik heb ook geen zin om altijd zelf te rijden: dan leer ik het nooit, en
bovendien, als ik een slechte periode heb KAN ik niet eens rijden.
Hebben jullie deze problemen ook (gehad) met jullie partners en zoja...hoe
gaan jullie daarmee om?
Liefs Debbie

Dag Lineke,
Diazepam = valium = een (spier)ontspanner.
Het maakt een beetje loom en daardoor val je gemakkelijker in slaap. Hoeveel
mg heb je gekregen?
Ik slik Diazepam samen met Finimal als ik erge hoofdpijn heb. Dan gebruik ik
overdag 2 mg en als ik 's avonds erge hoofdpijn heb, gebruik ik 5 mg. Het
helpt altijd. Op de 5 mg slaap ik snel en goed in.
Ik word niet sloom wakker.
Succes, Jeannette

Hallo Filis
reactie onderaan
Nou als ik naar jou,relaas leest dan kom ik er nog genadig van af.Ik mag dan
weleens wat vergeten maar zoals jij heb ik het gelukkig nog niet.
Maar dat iedee over plakkertjes op de buiten deur is een goed idee.
En meestal begin ik ook positief naar iemand iets te schrijven en dan
belanden weer bij onszelf.
Maar ik verval maar nu niet even bij mezelf.
Maar je mail heeft me wel goed gedaan.
hartelijk groetjes Cor

Hallo Lineke,
Ik slik ook diazapam maar dan in een mix met paracetamol en coffein.
De diazapam is een rustgever en ontspand.
Ik slik deze pillen twee keer per dag en het werkt redelijk. Ik heb altijd
koppijn en paracetamol alleen werkte niet meervandaar de mix.
Maar je moet wel oppassen dat je het niet te lang slik anders werkt het
verslaafd.
Dus ik weet niet hoeveel je mag innemen per dag en hoe zwaar ze zijn.
Nou ik hoor het wel.
Groetjes Ruud ,
de pitbull van apeldoorn.

Hoi Jannet,
als ik jou was zou ik gewoon alle berichtjes verwijderen en vanaf
vandaag weer met een schone lei beginnen. Eer je de berichtjes gelezen
hebt, loop je er weer weet ik hoeveel achter. Maar ja, je moet het
natuurlijk zelf weten!
liefs van Ramona

Hoi Natasja,
wat een raar figuur zeg die chantal, je zou haar bijna zelf een whiplash
of iets toewensen, eens kijken hoe ze dan reageert. Ik snap niet dat ze
mee naar het ziekenhuis was gegaan, als ze zo nodig moest gourmetten.
Maar gelukkig is je contact met John wel weer hersteld. En inderdaad als
je vraagt hoe hij het vindt, en hij krijgt de tranen in zijn ogen, dan
weet je genoeg. Hij vind het verschrikkelijk en loopt waarschijnlijk met
een groot schuldgevoel/ En dat is ook geen pretje om daar mee te leven.
liefs van Ramona

Hallo allemaal,
vandaag ben ik bij de huisarts geweest i.v.m. mijn slaapproblemen, ik heb
hiervoor Diazepam voorgeschreven gekregen. Ik meen dit medicijn al eerder
op de lijst te hebben gelezen. Zouden de mensen die dit medicijn kennen
misschien even willen schrijven hoe hun ervaringen zijn hiermee?
Alvast bedankt.
Liefs en sterkte
Lineke

Hoi Ben en Celine
nou, dan hebben we het zeker met zijn allen verkeerd begrepen, lijkt me
sterk. Maar wel fijn dat ze al zo snel de moeite hebben genomen om een
brief terug te schrijven. al had ik persoonlijk liever een reactie in
het blad zelf gezien, zodat "men" het kon lezen. Maar ja, je kan niet
alles hebben...
liefs van Ramona

Gember werkt inderdaad tegen misselijkheid (bijvoorbeeld bij reisziekte).
Bij de apotheek kan je gember in capsules krijgen.
Ellen.

Hoi Jolanda.
Dit valt niet mee nee.
Maar als ze gouden bergen belooft , is dat ook niet leuk. Ik weet dat je een
vechter bent .goeie zin van het woord. Misschien helpt het als je tegen
jezelf zegt : O, nee, weinig vooruit ?! Ik zal je eens een poepje laten
ruiken !!
Ik weet , uit eigen ervaring, dat alleen een wil alleen iet voldoende is
.helaas. Maar inwendige 'peptalk' kan juist weer wat moed geven.
Goh, das geen rev. maar treitergym wat hij verzint. ;-))
Zijn fysio'peutjes' 'gemeen' geworden door hun beroep ?? Of waren ze al
'gemeen' en daarom maar fysiopeut geworden ;-))
Stom dat je er niks meer van gehoord hebt ..... waarom moeten whippies
altijd overal zelf achteraan ...en dat met onze schaarse energie ?
Het valt wel .....maar niet altijd mee.
Hier schijnt de zon ..... ik hoop bij jou ook ..... misschien dat je dat een
beetje troost geeft .
Heel veel sterkte !!
Groetjes, Esther.

hallo nanette
ik schrijf er inderdaad tussendoor.
heb ook dit al eens gedacht maar ik denk ...omdat mensen zonder wl het
gevoel er niet bij kennen dat het ook moeilijk te begrijppen is.
de eerste keer vond ik het maar niets....maar nu voel ik me er beter
bij...hij is echt aardig en heeft geduld...ik heb dan wel een neuroloog dit
in wl geloofd.
meid niet schuldig voelen hoor..jij kunt er ook niets aan doen...en ik heb
geleerd om te zeggen dat het gewoon niet goed gaat en geef soms niet eens
meer uitleg.
juist dat ondervindt ik ook ze zien je alleen als je redelijk goed bent
...gaat het slecht dan ben je thuis vaak in bed.
en dat je na iest leuks vaak dubbel zo hard meer klachten heb begrijpen ze
gewoon niet.
wij begrijpen je volkomen en dit schrijven van je komt me erg bekent voor.
nou ik wens je veel sterkte en denk aan jezelf.
groetjes lidia.

hoi cor en ben
hallo allebei ...je heb toch gewoon tandpasta met een pompje...geloof
aquafresh met handige doseerpomp.
groetjes lidia.

Hallo Freya,
Volgens de fysiotherapeut en de ergotherapeut die er beide getuigen van
waren toen ik in het ziekenhuis viel is dit niet het geval. Hun bevinding
was dat er waarschijnlijk iets tussen mijn hersenen en mijn benen af en toe
een mankementje vertoont........
carpaaltunnen-syndroom:
Dat die pijn direct verdwenen is is vrij makkelijk te verklaren.
Die zenuwen in je polsen lopen door een tunnel, en die tunnel is te krap.
Dit veroorzaakt je klachten. Zodra die tunnel is opengemaakt is er dus
direct weer ruimte, en zijn dus je klachten direct verdwenen.
Ik ben aan iedere pols 2 keer geopereerd, maar helaas komt het steeds weer
terug. Waarschijnlijk door bindweefselverklevingen.
Ik probeer me er ook zoveel mogelijk bewust van te zijn dat ik dingen niet
te verkrampt doe, dat scheelt wel.
Liefs,
Nan.

Hoi Ben
Ja, gelukkig wel. Dat is dan ook het zoethoudertje waarmee ik niet zoveel
over mijn grenzen heen probeer te gaan.
Afgelopen week heb ik een hele goede week gehad.
Het gaat bij mij een beetje met ups en downs.
Maar het lijkt heel langzaam de goede kant uit te gaan. Ik kan steeds iets
langer op zijn, zonder dat mijn klachten erger worden.
Maar soms is het ook ineens weer erger.
Dan maak ik mijzelf wel eens ongerust......of als er een tijdje geen
vooruitgang in zit of het alleen maar slechter gaat.
Ik heb ook gelezen dat mensen die al jaren een whiplash hebben soms ineens
een sprong vooruit maken. Dus er is ook hoop voor jou Ben en voor anderen.
Groetjes Natacha

Hallo allemaal,
Om onze dienstverlening aan whiplashers verder te verbeteren stellen we u graag
voor aan onze nieuwste medewerkster van Whiplash Nederland: Marga Marree
(Marzie). Zij is er voor al uw pc-vragen.
Ze was voor haar ongeluk systeembeheerder en weet daardoor misschien iets
meer dan de gemiddelde pc-gebruiker. Als er vragen zijn op het gebied van
het gebruik van pc en internet is ze altijd bereid te helpen (als haar
hoofd het doet.......). Dus uw vragen over Windows, Outlook, Office, Word,
Excel, ICQ, mIRC, HTML (internetpagina's) etc. zijn van harte welkom bij:
naam: Marga Marree
taak: pc-vragen
tel: 0320-282960 b.g.g. 06-24507374
icq: 56844318
nick: Marzie
e-mail: marzie@...
hartelijke groeten
Wouter van Eldik
_ " _
(_ \ | /_ )
( / | \ )

Hoi Nanette
Daar heb ik niet dehele tijd last van, maar wel wanneer ik iets te veel heb
gedaan.
Met name mijn rechterhand heeft daar last van, soms schud ik hem een keer,
maar dit helpt ook niet. Ik vind het een heel vervelend gevoel.
Ja, dat ken ik.Het is heel vervelend om de hele tijd tegen iemand te zeggen
dat het niet gaat. Elke keer vragen ze het weer en vaak hopen ze dat je
inderdaad zult zeggen dat het gaat.
Ik heb tegenwoordig een andere indeling gemaakt. Als ik zeg goed gaat, is
dat een relatief goede dag in het "whiplashtijdperk".
Als ik zeg het gaat, is dat een alledaagse dag en als ik zeg slecht dan is
het slecht!
Ja, precies, ze zien je alleen wanneer je je redelijk voelt. Mij zien ze
niet als ik mij slecht voel, of ik moet al de pech hebben dat ik niet zo
snel thuis kan komen.
Ja, dat doe ik ook. Dan staat het antwoordapparaat erop dat al na een keer
rinkelen opneemt. Zodat als ik slaap ik er niet al te wakker van word.
Heb tegenwoordig een nieuw bericht, niet meer we zijn er even niet, maar we
kunnen even niet bij de telefoon komen. Ik wil niet, komt zo bot over
dus....
Jij ook sterkte!
Groetjes Natacha

hoi
Zat eigenlijk de afgelopen week supergoed in mijn velletje, tot dus
vanmiddag.
Moet woensdag weer naar de revalidatiearts dus nu moest vandaag weer
geevallueerd worden.
Nou eerst maar bij de ergotherapie, daar op de man af maar gevraagd of zij
dacht dat mijn concentratie en korte termijngeheugen nog zouden verbeteren.
Nou kwam het antwoord dus best hard aan, zij dacht dus weinig nog.
Daar ging dus na 5 minuten over die opmerking nadenken mijn goede humeur,
toen sloeg het dan ook in als een bom.
Nu paar uur later denk ik 'hoe kan zij nu in de toekomst kijken' wie weet
door veel training kan het nog wel wat acceptabel worden. Maarja, blijft
even een harde dobber.
Daarna bij de fysiotherapie. Kwamen tot de conclusie dat het lopen eigenlijk
de laatste tijd wel iets verbeterde, kan wat langer lopen en is ook stukje
stabieler.Maar alles wat dus 'afwijkend 'is, van het normale lopen gaat nog
steeds knudde. Bukken is supermoeilijk, omdraaien moet ik een zeer ruime
bocht voor trekken en veranderen van pas is niet tot bijna niet mogelijk.
Wel weer positief, een voetbal de goede kant op schoppen gaat perfect.
Het gooien en aanpakken van een bal, is daarentegen weer een heel ander
verhaal. Kost zoveel energie (kost alles trouwens alles) om mijn
armen/handen de goede beweging te laten maken en dan ook daadwerkelijk nog
de bal te pakken ook nog. Is ook wel wat verbeterd, maar nog absoluut niet
om over naar huis te schrijven. ( vooral als er word gevraagd een witte bal
tegen een witte muur te gooien en te vangen, ja wie word daar nou niet
knetter gestoord van, ik dus wel)
Fietsen op hometrainer, ja dat heeft me een verbetering ondergaan, probeer
nu niet meer consequent de fiets met mij incl. om te gooien maar trap zowaar
nog de pedalen om ook nog. Gebruik wel alle spieren van mijn lichaam (rug,
arm, been, noem maar op) om de beweging te maken, maar toch, krijg het toch
voor elkaar.
Tja, en hoe of wat nu verder, weer een heel zwart gat.
Helemaal in een dip dus, had eigenlijk zo'n behoefte aan iemand die mij kon
vertellen waar ik nu concreet aan toe was, maar helaas.
De fysiotherapeut gaf al wel aan dat hij had aangekaard dat ik naar een
psycholoog zou gaan, ( had ik zelf al aantal maanden geleden aangegeven dat
dat wel prettig zou zijn, maar niets meer van gehoord) dit in verband met
acceptatie en verwerking etc. etc.
Nou ben dus nu heel benieuwd wat de revalidatiearts woensdag voor strategie
heeft.
Weet het zelf nu eigenlijk ook niet meer, zat tot vanmiddag super in me vel,
maar nu...
is het hier dus akelig vochtig geworden.
*************************************
Jolanda
Joris&Jasper
*************************************
doggy_s@...
http://httpd.chello.nl/~aj.bikkel
*************************************

Dag Monique
In Hoofdzaken, het blad van de Ned. Migrainevereniging, heeft een lang
artikel over gember gestaan. Het helpt vooral tegen hoofdpijn en/of
migraine. In het kruidvat is het poeder in capsules te krijgen, al dan niet
gecombineerd met moederkruid.
Groetjes, Jeannette

Volgens de oude chinese filosofie (Chi: oer-energie en Yin/Yang) is gember
een zeer Yang. Je kunt het in theorie gebruiken om je Yin situatie te
verbeteren. Yin staat voor negatief of slaap of rust, yang voor positief,
aktief ect.
Je kunt via een klassieke acupuntuur een behandeling krijgen, waar aspecten
als voeding ook toegepast wordt.
groetjes,
Ayessa

Hallo allemaal,
Ik heb het andersom gehad. toen ik in Australie was vorig jaar en omhhoog
wilde kijken naar hoge gebouwen of hoge bomen, vile ik om ban duizeligheid,
iets waar ik voor de w/l nooit last van heb gehad.
groeten
marzie

hoy Cor
Ik zou er niet opgekomen zijn :_))
kan best wel handig zijn !
maar het is wel een geknoei :-))
zit je eerst te hannensen met dopjes en later weer om het spul in
zo'n pompje te krijgen .
kunnnen we de fabrikanten niet vragen of ze het er meteen in zulke
pompjes stoppen ????
Ben .

hallo debbie
ik denk dat je het heel fijn zult vinden om met andere lotgenoten te
mailen .
wij weten ( en ervaren zelf) dat je je niet aansteld en dat de klachten
wel degelijk waar zijn.
ik heb al meer dan dertig jaar een WL en ik heb ook veel aan mezelf
getwijfeld , temeeeeeeer omdat men nog maar pas ( =B1 10 jaar) het
verschijnsel WL een heeeeeel klein beetje onderkend.
ik weet het nog maar sinds "94 dat ik het heb en ook nog per
toeval !!
je hoeft je helemaal niet schuldig te voelen .
als jezelf minder klachten of minder heftige klachten heb dan kun
je je alleen maar gelukkig prijzen.
deppressiviteit hoort er *** gewoon *** ( wat is gewoon) bij .
en je kunt dat ook hebben zonder dat je een WL hebt overigens.
je kunt de deppr. ook een heel klein beetje te lijf gaan door
dagelijks iets te gaan doen wat je leuk vind .
afleiding is heel heilzaam tegen deppr.
ik denk dat de raad van de huisarts wel begrijpelijk is .
veel op bed liggen is **opzich** ook niet goed.
teveel bedrust krijg je alleen maar meer klachten van .
je lichaam moet ook voldoende beweging krijgen maar ,,,,, wel
aangepast aan jou mogelijkheden .
ik DENK ook afgaande op mijn eigen ervaringen dat je teveel
medicijnen neemt en nu te weinig rust neemt .
ik denk dat je de overgang van je ene stijl van leven naar de
andere niet geleidelijk op gebouwd hebt.
als je meer wilt/ moet bewegen dan moet je dat wel langzaam opbouwen.
helemaal als je een WL hebt want dan gaat alles al veel slomer.
mijn advies is om het even met de huisarst te bespreken tenminste als
daar dit soort dingen mee te overleggen is ??
met de ene huisarts kun zulke dingen makkelijker mee overleggen dan de
andere.
je zou hem dan kunnen voorstellen om de medicijnen te verlagen tot
bv??? een derde of helft ( in ieder geval ) van wat het nu is.
het is hoogstwaarschijnlijk teveel voor jou .
als je teveel last van de bijwerkingen krijgt dan klopt het niet.
dan zijn of de medicijnen teveel OF je hebt de verkeerde medicijnen
OF je bent er nog niet aangewend.
sommige medicijnen schijnen zelfs ook de WL klachten te verergeren.
vooral van sommige medicijnen tegen de deppr. is dat zeker het geval.
je kunt als dat niet goed gaat met de verlaging van de med. later dan
op andere medicijnen overstappen.
dan hebt je het in ieder geval zo goed mogelijk geprobeerd.
vergeet ook vooral niet dat je moet wennen aan medicijnen, dat heeft
ook even tijd nodig.
je moet nou ook niet meteen de hele dag druk in de weer gaan want
dat kan geen enkele WL ( voorzover ik weet) .
je kunt best wel even een paar keer zn gaan rusten maar doe dat
dan niet te lang en probeer dat een beetje af te bouwen zodat je
een aantal keren per dag ****even rust**** naar gelang het voor jou
nodig is.
dus je dagelijkse bewegelijkheid moet je OOK opbouwen ,,,,,, en wel heel
langzaam.
het dagelijkse leven kan voor een WL -ser. Topsport zijn hoor.
kortom het toverwoord is geleidelijkheid !!:-))))en rustig aan !!!!
misschien heb je hier wat aan ???en kun je in combinatie wat anderen
zeggen er het beste uithalen??
*
*************************************
met vriendelijke groeten : Martin

Hoi Natasja
Wat een enorme (.......) is die Chantal zeg.
Hoe ze dat soort dingen allemaal kan verdraaien.
Om misselijk van te worden zeg.
Maar gelukkig is de band met John hersteld.
Groetjes Natacha

Hallo iedereen,
Omdat we veel pijn hebben hebben we ook veel pijnstillers nodig. En omdat we
zoveel pijnstillers nodig hebben went ons lichaam eraan, zodat de dosis
alsmaar groter wordt.
Ik ben zelf ontzettend tegen pijnstillers. Pijn is een teken dat er iets aan
de hand is. Nu weten we dat allemaal en we zitten allemaal met hetzelfde
probleem dat we niet wanneer ons dat uit komt datgene kunnen doen wat
eigenlijk nodig is. RUST NEMEN.
Nu lees ik veel in boekjes over allerlei oude en alternatieve geneeswijzen.
Nu kwam ik een artikel tegen over gember. Ja ik weet het je moet er niet aan
denken. Maar een stukje verse gember kauwen, helpt tegen pijn. Het is een
van de meest gebruikte natuurlijke geneesmiddelen door de chinezen en het
helpt tevens tegen misselijkheid.
Wat willen we nu nog meer.
Ik heb het geprobeerd en bij mij werkte het bijzonder goed. Je de smaak is
niet om over naar huis te schrijven, maar als ze bijverschijnselen na
ongeveer 1 uur van je klachten af bent, dan doe je er op den duur een moord
voor hoor.
Ach en je moet het maar zo zien, baat het niet, schaden doet het zeker niet.
Groetjes,
Monique

Hallo Han,
Ik typ het even hier onder.
Eeen lang verhaal vol ellende en onbegrip,dit is niet misselijk wat zo man
je aan doet.Wil je voor je zelf positief over komen denkt zo jojo dat die
alles beter weet.
Mijn ervaring met het GAK gaat ook niet over rozen,in het begin bij de
contoleur ging het mog wel,die man had alle begrip.
Ook ik werd door een keuringsarts opgeroepen voor de wao keuring.
Nu ik was binnen een half uur buiten,ze heeft me haast niet onderzocht en
ook geen midche zaken na gevraagd bij de behandelaars.Naderhand bij een
arbeidsdeskundige geweest en die gaf aan dat ik wel wat werk kon doen,toen
ik vertelde waar ik last van had kreeg ik ook te horen dat zij wel wisten
wat voor werk voor mij het beste was.
Helaas,ik ben in beroep gegaan,nu zij er wel zaken bij gesteld,maar ik blijf
op 35-45% afgekeurd.Terwijl me artsen zeggen van dat is
onversntwoordelijk,ik mag dan ook niet aan het werk van hun.
Nu is er nog een weg te bewandelen naar de rechtbank.
Nu Han je heb in de gaten dat je niet alleen er mee zit,misschien een
troost.
Sterkte en groetjes cor

Hallo allemaal,
Ook ik vind het heel fijn om dingen te herkennen bij anderen. Wat mij heel
vaak door mijn hoofd gaat is het volgende: wat zou het lekker zijn als de
buitenwereld al deze berichtjes ook kon lezen, zodat ik me niet de hele tijd
hoef te verdedigen. Want ik heb inderdaad ook het idee dat ik dat steeds
vaker moet doen.
Ik zit deze week weer in een dal, en heb dan ook even behoefte om het van
mij af te schrijven.
Ik zou graag een aantal dingen van jullie willen weten:
Wat is het belang om naar een neuroloog te gaan?
Hebben jullie ook het gevoel in je handen alsof ze de hele tijd een beetje
"slapen"?
Verder heb ik er heel veel moeite mee om constant tegen bv. mijn manager te
zeggen dat het niet goed met me gaat. Meestal zeg ik, als ze hat vragen: het
gaat. Maar ik weet dat het niet goed gaat, maar voel me zo langzamerhand
schuldig omdat het allemaal zo lang duurt.
Ik betrap me er zelfs op dat als sommige mensen vragen hoe het met me gaat
dat ik gewoon "goed" zeg. Ik zie dan soms collega's kijken met zo'n blik
van: ah ja? gaat het toch wel goed??????
Moet ik dan de hele tijd slecht gemutst zijn om me niet goed te voelen?
Als mensen mij zien, dan gaat het inderdaad iets beter met me, want anders
lag ik op bed. En daar ziet niemand mij, of hoort niemand mij, want dan heb
ik niet de puf om de telefoon te beantwoorden!
Sorry hoor, maar ook ik heb even een slechte dag vol onbegrip. Ik hoop op
mijn vragen iets van jullie te horen.
Alvast bedankt en voor iedereen sterkte!
Nanette

Hallo iedereen,
Minig een van ons zit te stoeien met de dopjes van tandpasta en andere
kleine dopjes.
Zo als jullie allemaal zullen weten is er pompjes op potjes met zeep.
Nu een hele makkelijk oplossing is de tandpasta en andere dingen die
vloeibaar zijn in zo'n pompje te doen.
Jullie zullen wel lachen je moet wel wat tubes in zo'n potje tegelijk doen.
Hopelijk hebben jullie er wat aan
groetjes cor

Dag Debbie,
Via mijn neurologe slik ik wel dagelijks - nieuwere - medicijnen, die als
bijwerking pijnonderdrukking hebben. Zo heb ik Topamax (een van oorsprong
anti-epilepticum) geslikt en nu ben ik overgestapt op Amitriptyline. Dit
laatste middel is een anti-depressivum. Topamax werkte geweldig. Geen pijn,
niet suf maar wel van invloed op je stemming. Amitriptyline werkt iets
minder, maar is zeer bevorderlijk voor je humeur.
Succes, Jeannette

Lieve Nan,
Ik heb ook vaak last gehad van vallen of bijna vallen. Ik merkte
uiteindelijk, dat ik dan vaak, vlak voordat het gebeurde, mijn schouders
"stijf" hield, dus "opgetrokken". Dat zou het misschien bij jou ook kunnen
zijn als je jouw dochtertje in je armen draagt, want dan trek je ook je
schouders op. Hetzelfde, als je een zware tas draagt, of misschien (zoals
bij mij), als je ´s ochtends wakker wordt en nog niet echt " bij" bent, dan
is mijn lichaam tenminste helem áál gespannen. Als je je schouders optrekt,
komt er teveel spanning op dat gedeelte van je nek waar je de WL hebt.
Ik ben dit voorjaar ook aan mijn rechter pols geopereerd i.v.m. ditzelfde
syndroom. Bij mij was onmiddellijk alle pijn die ik sinds het ongeluk in
mijn rechterarm had, verdwenen, terwijl ikzelf dacht dat die pijn uit mijn
nek kwam. Maar ik heb de klap van het ongeluk geprobeerd tegen te houden met
een verkrampte houding, daarbij het stuur stevig vasthoudend. Ik hoop alleen
dat die pijn nu wegblijft. Nog een vraagje: ben je twee keer aan iedere pols
geopereerd, of één keer aan iedere pols?
Groetjes en sterkte.
Knuffel, Freya

Hoi allemaal,
allereerst wil ik jullie allemaal hartelijk danken voor jullie warm welkom.
Het is zo raar om ineens allemaal verhalen van mensen te lezen die snappen
wat er aan de hand is, hoe je je voelt. Sterker nog: die allemaal hetzelfde
voelen als jij! Ik voelde me na twee jaar WP soms heel erg eenzaam, omdat je
op een gegeven moment het idee hebt dat iedereen je een aansteller vind
waardoor ik dan weer aan mezelf ging twijfelen (''Stel ik me echt aan, kan
ik die dingen nou echt niet of heb ik er gewoon geen zin in''.....afijn,
jullie kennen die twijfels waarschijnlijk ook wel)
Aan de andere kant voel ik me ook een beetje schuldig als ik jullie verhalen
lees....ik heb dan wel WP-klachten, maar als ik dat zo lees zijn de meeste
van jullie er erger aan toe. Ik kan de meeste dingen nog wel doen, al is het
dan soms met wat beperkingen. Als ik jullie verhalen lees schaam ik me er
een beetje voor dat ik er op het moment zo depressief door ben. Maar goed,
dat is wel zo en daar kan ik dan ook weer niets aan doen.
Tot voor kort hoefde ik niet dagelijks pijnstillers te nemen. Meestal
voldeden een paar uurtjes bedrust, een warm bad, of een goede massage om me
weer enigzins op de been te krijgen.
Toen ik afgelopen week voor de tigste keer bij de huisarts was, vond die dat
ik niet meer op bed mocht gaan liggen, maar dat ik voorlopig maar
pijnstillers maar moest nemen, en overdag maar gewoon door moest gaan.
Nou ben ik al niet zo'n voorstander van pijnstillers, maar goed, ik heb de
afgelopen week netjes gedaan wat de huisarts me vroeg: drie keer per dag
dioflenac. Maar nu loop ik de hele dag hartstikke suf rond, om 's avonds
vreselijk veel pijn in nek, schouders en hoofd te krijgen. Het straalt zelfs
weer door naar mijn armen en benen, iets waar ik al heel lang weinig last
van heb gehad.
Ik vind dit dus geen goede oplossing, maar nu mijn vraag: hoe denken jullie
hierover? Kan ik misschien beter een andere pijnstiller vragen, of stoppen,
of een andere behandeling?
Ik weet het niet meer hoor....misschien hebben jullie tips?
Liefs Debbie

Hallo Thea
Beter als voor de vakantie. Ik was er echt aan toe. Zo moe van alles. Ther.
en onderzoeken kost veel energie.
En met jou ??
Ik kan nu tussen de middag wat makkelijker een dutje doen . Ze hebben
doorlopend rooster .komen tussen de middag niet thuis .mar zijn om 14.30
uit. Dit scheelt toch wel energie.
Maar ik kom nog steeds energie te kort !!
En als er hulp is tussen de middag ..de een doet zachtjes .en de ander niet
.... dan slaap ik dus ook niet zo erg goed ......
Valt mee. Als er maar veel hetzelfde is, dan gaat het wel.
Maar veel plannen blijft ..... heb ik hulp vandaag ? Ja ? dan kan ik
boontjes eten , enz. Ik kan ze nl niet schoonmaken zelf.
Gelukkig zijn de schooltijden in een vast ritme.
Nu nog de schoolkalender me vrije dagen goed in de gaten houden ..... zodat
ik ze niet naar school breng op een vrije dag. Als ik op zo'n dag ther. heb
, weer oppas regelen enz. Allemaal erg vermoeiend.
Groetjes, Esther.

Dag Jeroen,
Inderdaad is een lijst met klachten prima voor jouw eerste bezoek aan een
neuroloog. Ook is van belang dat je precies vertelt hoe het ongeluk tot
stand is gekomen, wat er precies gedaan is en hoe je gereageerd hebt. De
neuroloog zal je onderzoeken en een plan opstellen wat er nog gedaan moet
worden. Dus dat is meestal nieuwe foto's laten maken en de oude foto's
opvragen.
Groetjes, Jeannette

Ben 14 maanden misselijk geweest en nu weer vanwege een flinke terugval.
Komt volgens mijn arts door een ebschadiging van het vegetatieve zenuwstelsel.
groeten
Marzie
[De niet-tekstgedeelten van dit bericht werden verwijderd]

Volgens mijn therapeuten komt mijn duizeligheid en misselijkheid vanwege het
feit dat mijn evenwichtsorgaan een opdonder heeft gehad .... lijkt me best
logisch, toch ??

Hallo allemaal,
Het is alweer een tijd geleden dat ik gereageerd heb op email van de lijst.
Maar ik volg wel alles. Maar ik vraag me iets af, en daar weten jullie vast
wel antwoord op.
Als je voor het eerst naar de neuroloog gaat, moet je je dan nog ergens op
voorbereiden.
Ik zit dan te denken als een lijst maken met klachten die je hebt ?
Kunnen jullie mij helpen ?
Groetjes,
Jeroen

Beste Esther en Mies,
in de Digest nr 1444 las ik jullie probleem met het GAK en voor Mies
met haar baan. Ik heb een deskundige jullie bericht doorgestuurd en
hij kan jullie helpen.
Stuur me zo snel mogelijk jullie eigen internet adres, zodat ik jullie
met hem in verbinding kan brengen.
Groetjes,
Freya

Sorry allemaal :-))
Maar we hebben :
DE OPLOSSING ALS U MIRC HEBT !!
Als u wilt "chatten" op onze nieuwe server dan kan het vraagtekens oproepen
welke van de 10 servers het snelst is, of beschikbaar. Ook bij onze nieuwe
server hebben ze dat probleem onderkend en een oplossing gevonden. Men heeft
nu 1 overkoepelend adres !!! Deze server zoekt voor u uit welk van de 10
aan elkaar gekoppelde servers het snelst en beschikbaar is.
Oftewel vergeet alles wat ik hiervoor geschreven heb :-))
en stel alleen de volgende gegevens in in Mirc:
- klik op de tweede knop (options), of kies het menu FILE / OPTIONS
- kies de categorie CONNECT
- klik op DELETE totdat alle verbindingen er uit zijn.
- klik op ADD
- vul de volgende gegevens in:
descripton: Whiplash Praathuis
irc server: irc.uzaynet.nl
port(s): 6667,6668,6669,6670
de rest hoeft niet
- klik weer op ADD
- klik op CONNECT TO IRC SERVER
- klaar...............
De server zoekt nu voortaan altijd zelf de snelste verbinding op.
De praathuizen verschijnen na enige ogenblikken op de beste server van dat
moment.
Mocht je vragen hebben dan kun je bellen: Wouter: 036-5386170
hartelijke groeten
Wouter van Eldik
_ " _
(_ \ | /_ )
( / | \ )

Hallo lijstgenoten,
Dit wordt wel een lang verhaal maar ik moet het gewoon even kwijt.
Het is eigenlijk heel gek, juist nu ik weer een paar dagen vreselijk veel
pijn heb, heb ik in een keer de behoefte om jullie te vertellen over mijn
bezoek aan de keuringsarts van het GAK.
Ik ben hier namelijk een week lang zo kapot, kwaad en teleurgesteld over
geweest dat ik er bewust nauwelijks met iemand over heb kunnen praten. Dit
om me zelf tegen nog meer woede te beschermen.
Wat is er gebeurd; voor velen van jullie waarschijnlijk niet zo veel
bijzonders maar als het je dan toch persoonlijk treft is het toch anders.
Ik zit als gevolg van een kart-ongeval nu twee jaar opgescheept met ons
gezamenlijke probleem, en ben daarom voor 100% afgekeurd. Het betreft een
zware vorm want ik heb al die tijd menig behandeling doorlopen waarvan twee
keer de maximale 18 weken bij DBC. Dit alles zonder veel resultaat; bij DBC
moest men de behandeling zelfs aanpassen daar ik hevige trilaanvallen door
het hele lichaam kreeg. Deze behandeling is eind juli afgesloten.
Nu moest ik begin vorige week bij de keuringsarts van het GAK komen en omdat
ik bij eerdere gesprekken aldaar een erg goede meewerkende indruk had
gekregen ging ik er nu ook vrij ontspannen naar toe.
De man kwam op mij al onmiddelijk erg zenuwachtig over en keek me nauwelijks
recht in de ogen. (sorry, maar daar let ik nu eenmaal op) Hij had het aldoor
maar over het feit dat ik nu twee jaar onderweg was en er nog geen
verbetering was opgetreden. (alsof ik daar wat aan kon doen) Hij zei dat hij
aan de hand van een vragenlijst een belasbaarheidsnivo moest vaststellen.
Toen hij mij na een half uur voor de vierde keer weer het hele verhaal
vertelde zei ik dat hij daar dan maar eens aan moest beginnen. Ik was hem nu
al zo zat. Ik was al niet goed in orde en dan ook nog zo'n zenuwachtig
kereltje tegenover me, vreselijk!
Toen vroeg hij mij hoe ik zelf over het vervolgtraject dacht. Ik antwoorde
iets in de trant van dat ik een nieuwe behandeling niet zo zag zitten (DBC
was voor mij het hoogstaangeschreven qua kans op genezing) maar dat ik nog
wel graag voor behandeling in het Roesingh in aanmerking wilde komen. (Dit
is een bekend revalidatiecentrum met een WL-afdeling en waar men je met je
klachten leert omgaan. Een kameraad van mij is daar ook geweest en heeft er
erg veel baat bij gehad) Hij reageerde vurig dat ze daar geen medewerking
aan zouden verlenen "dat heeft voor u geen zin". "DBC haalt veel betere
resultaten" zei hij. Dit was voor mij het teken dat hij niet wist waar hij
over praatte daar e.e.a. niet met elkaar te vergelijken is. Ik werd pas echt
kwaad (intern) toen hij zei dat het wel kon als de huisarts dat wilde en
moest het maar via het ziekenfonds. Een puur financi ële kwestie dus. Wel
begon hij over het RAC maar daar had ik, met dank aan de lijstleden, weer
geen hoge pet van op.
Een tweede teleurstelling betrof het feit dat na dat ik hem vertelde dat ik
er over dacht om binnenkort eens voorzichtig af en toe naar het werk toe te
gaan om er eens twee uurtjes wat te proberen hij furieus reageerde.
"Als je je dat maar uit je hoofd zet want dan gaan we heel anders tegenover
elkaar zitten" poe! Hij of de Arbo arts zou wel bepalen wat er ging gebeuren
en met zoveel woorden werd er gedreigd met de uitkering.
Begin september krijg ik weer een oproep, nu voor de arbeidsdeskundige en
dan hoor ik wel meer.
Ik ben van deze voorvallen zo down geweest, ik type dit verhaal in etappes
omdat ik me nu al weer kwaad maak, ik hoop dat jullie dat begrijpen. Ik had
zo'n fantastische baan met even zulke top collega's dat ik dat niet zomaar
wil opgeven. Ik was zo blij dat ik de man niet had verteld dat ik de week
daarvoor mijn plannetje al had uitgevoerd. Ik moet trouwens zeggen dat dit
inderdaad niet goed bevallen is hoor, woensdag zat ik alweer een dag bij
huis en als ik thuis kwam zat mijn hele nek compleet vast en was ik volledig
opgebrand. En dan te bedenken dat ik haast niet heb uitgevoerd.
Goed, ik weet niet of iemand van jullie wat aan dit verhaal heeft maar voor
mij voelt het als een opluchting dat ik het even van me af geschreven heb.
Groeten,
Han

Hoi Terizinha,
Er zijn 3 neurologen in het St. Annaziekenhuis (zover ik op mijn lijstje van
het ziekenhuis kan zien). Dr. Breuer, Dr. Boon en Dr. van Lieshout. Ik ben
zelf ooit jaren geleden 1 x bij Dr. Breuer geweest en hij verwees mij naar
Dr. patijn van het SMG. Verder ben ik er nooit meer geweest dus ik kan je
niet veel zeggen. Daarom heb ik eigenlijk ook de eerste keer niet gereageerd
omdat ik er niets over kan zeggen.....
Groetjes Ingrid de R.

Hallo Natasja,
Het is wat veel wat ik laat staan........ Het lijkt me duidelijk dat
Europrotector niet jouw protector is !! Wat je nodig het is een goede
letselschadeadvocaat die jou 100% serieus neemt en niet meedoet aan
volkspsychologische praatjes en roddels. Ze baseren hun opmerkingen over
niet-werken met kinderen op het feit dat ze de redelijk te verwachten schade
moeten vergoeden........tja en wat redelijk te verwachten is daar kun je veel
(nonsens) in suggereren en als jij erin trapt is dat gewonnen voor hen.
Als Europrotector daar niks tegenin kan brengen is dat echt totaal de verkeerde
advocaat !! Neem een echte, want hiermee snijdt je jezelf in de vingers. Deze
kan denk ik wel op de zwarte lijst. Kun je mij (priv é) even alle gegevens
over
hen opsturen ??
De bedoeling van deze tegenpartij heb je m.i. goed gezien.... het motto volgens
velen van henzelf is : "keep them in the dark and feed them with shit". sorry
maar dat zijn niet mijn woorden maar die van henzelf.
Neem dus een letselschadeadvocaat die echt voor jou werkt en die whiplash
serieus neemt. !!
Heel veel sterkte en succes !!!!!!!!!
hartelijke groeten
Wouter van Eldik
_ " _
(_ \ | /_ )
( / | \ )

Hallo allemaal,
even wat aanvullende informatie:
==========================
* zowel voor mirc gebruikers als voor mensen die via de huispagina komen:
HET BINNENKOMEN IN HET PRAATHUIS DUURT IETS LANGER DAN VROEGER.
dat geldt dus ongeacht hoe u binnenkomt en komt omdat de servers een dubbele
controle uitvoeren op uw verbinding.
* Als u via de huispagina binnenkomt hoeft u niet meer het commando /QUIT te
gebruiken bij het verlaten. U kunt het venster gewoon weg klikken op het kruisje
* INSTELLEN NIEUW SERVER BIJ MIRC
VOORBEELD:
- zorg dat je de balk van mirc ziet met daarin de menu's en knoppen/iconen;
klik eventueel dubbel op het mirc-icoontje in de systeembalk.
- klik op de tweede knop (options), of kies het menu FILE / OPTIONS
- kies de categorie CONNECT
- klik op ADD
- vul de volgende gegevens in:
descripton: Whiplash Praathuis via uzaynet.nu
irc server: irc.uzaynet.nu
port(s): 6667,6668,6669
de rest hoeft niet
- klik weer op ADD
- klik op CONNECT TO IRC SERVER
- klaar...............
Je ziet de praathuizen verschijnen na enige ogenblikken.
* Mensen die een ander programma gebruiken hebben voldoende aan de hierboven
vermeldde gegevens.
* Mocht je vragen hebben dan kun je ons altijd bellen:
Wouter: 036-5386170
Cor: 040-2869332
hartelijke groeten
Wouter van Eldik
_ " _
(_ \ | /_ )
( / | \ )

Hoi Natascha,
Hier mijn reactie op jouw vraag over mijn vrienden.Dit vroeg je:
Na het ongeluk ging ik dus na een half uurtje toch maar naar het
ziekenhuis. Mijn vriend kwam wat later. Ook de vrienden kwamen ietsjes
later. Die vrienden heten trouwens John en Chantal.
Tijdens de onderzoeken enzo, kwamen ze ook naar het ziekenhuis. Ik heb ze
niet gezien( geloof ik) Maar ik hoorde wel steeds Chantal mopperen dat ze
weg moesten want ze moesten zonodig gaan gourmetten ofzo...was veel
belangrijker.
Ze hebben niet een keertje gevraagd die dag hoe het nou met me ging, dus
wat ze nou deden daar in het ziekenhuis ik weet het niet.
De volgende dag mocht ik gelukkig naar huis. ' s Avonds zouden John en
Chantal komen om de papieren in te vullen. Nou wat er toen gebeurde geloof
je vast niet. De schuldvraag was al bekend natuurlijk. John was degene die
fout zat. Dus dat was niet zo moeilijk. Onze auto hadden we net gekocht
(tweedehands), dus dat was ook duidelijk we kregen de totale prijs wat we
hadden betaald voor onze auto terug. (Hij was namelijk al financieel total
loss verklaard) Maar omdat wij de auto hadden gekocht voor een bedrag onder
de dagwaarde, kregen we meer terug dan wat we er voor betaald hadden.
Nou komt het, wat denk je wat die Chantal zei :" Als julli meer voor de
auto terug krijgen dan kan je dat resterende bedrag toch aan John geven???
Want tenslotte heeft hij ook schade!!!! " Nou ja??? Ik dacht ff dat ik het
verkeerd had gehoord, maar Tino reageerde er ook niet op. Dus ik hield
wijselijk mijn mond. Tijdens het gesprek zaten er nog twee vrienden bij en
ook hun geloofde hun oren niet.
Nog steeds hadden ze geen een keer gevraagd hoe het nou met mij ging....
Toen ze de deur uit waren, kwamen onze tongen los....zowel van Tino en mij
als van die andere twee vrienden. Hebben jullie dat ook gehoord??? Of ben
ik nou gek??? Nou wij hadden het alle vier gehoord...dat mens is gek...(
Ik moet erbij vermelden dat eigenlijk alleen John een vriend was, want met
Chantal stond ik toch eigenlijk al op slechte voet)
Na enige maanden, kwamen we wederzijdse vrienden tegen ( dus vrienden van
John en ons) die wisten ons te melden dat wij ieder al een ton hadden gehad
van de tegenpartij...( Nou ik weet niet waar ze die hebben gestort maar
niet op mijn rekening in ieder geval) Kwaad was ik... Terwijl jullie denk
ik ook wel weten dat je er financieel niet echt op vooruit gaat. De
rekeningen stapelde zich maar op, en ondertussen zat Chantal dus doodleuk
te verkondigen dat we al ieder een ton hadden. Soms zou je wensen.....
Wij hadden nog wel goed contact met de ouders van John, en we gingen ook
maar es daar verhaal halen, waar in hemelsnaam die roddel vandaan kwam.
John zijn moeder (Anne) had met Chantal gesproken naar aanleiding van een
TV reportage over smarte geld. Chantal was verontwaardig over het feit dat
we mischien geld gingen eisen. Waarop Anne zei :"Ja dat is toch logisch,
hun leven zal er nooit meer het zelfde uit zien als voor het ongeluk, ze
kunnen mischien wel een ton eisen" Nou in de ogen van Chantal was dat
eisen, gelijk maar krijgen geworden.
Dus zo kwam het verhaal dus in de wereld. Tino en ik zijn daar nog kwaad
over ( verspilde energie ik weet het)
Het contact dus tussen ons werd nog slechter. Totdat de relatie tussen John
en Chantal uitging. En wij kerst gingen vieren bij John zijn ouders. John
was er ook en we hebben als van ouds weer vreselijk gelachen enzo. Maar
mijn gevoel was nog niet helemaal goed. Dus Tino heeft het er over gehad
met John, wat denk je??? Tranen in zijn ogen, en hij kan het er niet over
hebben, hij vind het zo erg wat er allemaal is gebeurd. Nou dat is voor mij
genoeg...Zo had ik het namelijk nog nooit bekeken. Het was dus al die tijd
Chantal die tussen ons in stond. Maar nu niet meer. Alleen als ze weer een
relatie krijgen ( wat ik niet hoop ) Dan kan John hier blijven komen, maar
Chantal komt er hier niet meer in.
Nou dit was het wel weer....
Groetjes Natasja

hoi linda
dit klopt zei ook mijn neuroloog,hoe bedoel je moeilijk voor mij of de hele
situatie.
ik kan bewijzen dat ik nooit last van iets heb gehad.
ben nooit bij huisarts of neuroloog geweest voor mijn nek.
weet nog niet wanneer ik er naar toe moet ,maar laat het wel horen hoe het
is verlopen.
klopt Dr Sanders maar dat is mijn neuroloog.
ik heb nog een vraagje aan jpuw?
heb je nooit over je wl gehad met deze arts en zoja hoe reageerde hij?
je hoeft niet te antwoorden hoor....
groetjes lidia

Hallo,
Even over het kussen, hier in Haarlem mag je er verschillende uitproberen.
En wel gewoon bij de Thuiszorg winkel.
Ik weet niet of er kosten aan zijn verbonden, maar je kan het altijd even
informeren in je eigen woonplaats.
Ikzelf had de mazzel dat ik er eentje mocht proberen van mijn
ergotherapeut, en het was inderdaad de Temprakussen.
Ik moet hem nog wel aanschaffen, en dat ga ik ook doen van de week en mijn
rekening mag ikdoorsturen naar de tegenpartij.
Groetjes Natasja
P.S. ik weet niet meer precies van wie het berichtje was...sorry

Hallo Nanda,
Ik wou even reageren op de duizeligheid..Ikzelf heb daar ook regelmatig
last van.
En nou is het zo dat ze in Heliomare, meerdere whiplash patienten hebben
die te kampen hebben met duizeligheid.
Daar gaan ze een onderzoek aan wijden, om te kijken waar dat nou
precies vandaan komt. Mocht ik daar meer van weten dan laat ik het jullie
zo snel mogelijk weten natuurlijk..
Vriendelijk groetjes Natasja

Dag allemaal,
Zo gek is dat idee van Mart niet, want er is een kussen in de handel met een
opblaasbaar kussentje tussen de 2 lagen, dat je opblaast totdat je de juiste
hoogte hebt bereikt. Ik zelf heb alles uitgeprobeerd. Ik slaap nu op een
Dunlop-kussen van natuurlijk latex. Daarop leg ik een klein echt donzen
kussentje dat ik kan proppen. Ik ontdekte dat ik iets te hoog lag, waardoor
ik 's ochtends meer pijn heb. Het Tempur-kussen vind ik iets te zacht.
Jeannette