Hallo allemaal,
Begin mei ben ik lid geworden van de lijst nadat ik een paar weken daarvoor
op het zebrapad was aangereden door een brommer. Er werd een hersenschudding
geconstateerd, maar toen ik na een week of 3 weer aan de slag wilde, kwam ik
tot de ontdekking dat ik van alles vergat (heb ik dat nou wel of niet
gedaan, hoe zet je koffie, wat smeer je op je tandenborstel, enz, enz), een
kwart van mijn servies sneuvelde (net naast de tafel gezet, niet opletten
bij het afwassen), ontzettend snel op mijn tenen was getrapt, kon janken om
het minste of geringste, afijn, voor jullie wel bekende verschijnselen.
Na wat speuren op Internet begon ik me af te vragen of het geen whiplash zou
zijn. Dat werd later door de huisarts en de fysio bevestigd. Fijn, daar ben
je dan mooi klaar mee, dacht ik, maar er werd me ook gezegd dat een groot
deel van de gevallen binnen een jaar "geneest". En ik ben blij dat ik nu kan
zeggen dat het goed met me gaat! Ik ben nog niet de oude Yvonne, maar ik ben
op de goeie weg. Ik ben langzaam weer begonnen met werken en nu werk ik weer
40 uur.
Ik heb ontzettend gebofd met mijn collega's en mijn baas (heb 2 weken terug
een vaste aanstelling en opslag gekregen). Nadat ik uitgelegd had dat mijn
concentratie beperkt was, af en toe waanzinnig chagarijnig kon zijn, dat ze
sommige dingen maar beter 3 keer konden vragen voor het geval dat ik het
vergat, waren ze ontzettend behulpzaam. En nu hebben ze nog steeds begip
("sorry, mijn energie is op, het dringt niet meer tot me door").
Ik heb wel een paar goeie dips gehad: een paar wervels in mijn nek en rug
schoten van hun plek doordat de spieren verzwakt waren, maar alles zit weer
waar het hoor te zitten (al hoewel, of ik ze in de bovenkamer op een rijtje
heb ?! :-) ). En nu? Ik weet mijn energie een stuk beter te verdelen, maar
als ik moe ben grijp ik nog wel eens rechts naast de deur naar het
lichttouwtje in de badkamer, terwijl ie toch al jaren links hangt. De
Ibuprofen wordt zo'n 2 keer in de week aangesproken voor de hoofdpijn, ben
wat aan het trainingen voor de sterkere spieren, maar er is nog een ding wat
ik nog niet echt aan durf: op mijn motor stappen. Motorrijden is de
afgelopen tijd een aantal keer onderwerp geweest op de lijst, vandaar dat ik
er even op wil reageren. Ik ben bang dat ik niet geconcentreerd genoeg ben
en inderdaad: hoofd+helm rechtop houden met een beetje wind is redelijk
zwaar. Maar ik ben geduld!
Ik weet dat dit positieve verhaal lang niet voor iedereen opgaat, maar ik
hoop dat het voor degene in een vergelijkbare situatie als ik een beetje
helpt om de moed er in te houden. Binnenkort neem ik afscheid van de lijst
en ik wil iedereen bedanken voor alle verhalen die zo herkenbaar zijn. Het
heeft mij in ieder geval goed gedaan.
En Linda, alvast gefeliciteert en een fijne dag dinsdag.
Liefs en groetjes, Yvonne Tas