Whiplash nl1

Hoi Gertjan
GEFELICITEERD
Een hele prestatie
Groetjes Natacha

Hallo
Is er iemand die ervaring heeft met dr.Kleyweg neuroloog in het
Alb.Schweitzerziekenhuis in Dordrecht.
Ik moet hierheen voor een herkeuring.
Groetjes Mary

hoi hoi iedereen,
Ik internet en chat en mail nu ook via superweb, daarbij heb ik natuurlijk
een nieuw emailadres gekregen.
Hier koop ik de telefoontikken af, dat is wat prettiger nu ik weer bij mijn
ouders woon he. anders schrikken ze zo als hun de telefoonrekening krijgen.
Mocht er hier kabel komen ga ik over naar kabel maar zolang dat nog niet het
geval is zal ik via superweb te bereiken zijn. Jullie kunnen ook nog gewoon
naar mijn oude adres mailen.
groetjes brenda

Beste allemaal,
Ik schrijf dit stukje aan de lijst omdat ik denk dat nog wel meer mensen met
dit onderwerp te maken hebben of te maken gaan krijgen.
Zoals jullie weten ben ik voor 100% afgekeurd voor mijn eigen werk. Wel
goedgekeurd voor ander werk
Daardoor voor 55% - 65% in de WAO en voor de rest in de WW.
Via Cadans kreeg ik een reintegratiewerker om mij te helpen bij het vinden
van ander werk. Of bij de oude werkgever of elders.
Zelf was ik al bezig met aangepast werk bij de oude werkgever. Iedereen is
daar gelukkig mee en bereid om daaraan mee te werken.
Nu komt het: Ik krijg brieven van Cadans dat ik moet gaan solliciteren!!!!
De afdeling WAO van Cadans werkt samen met mij om aangepast werk te krijgen
bij mijn oude werkgever. De afdeling WW van Cadans verzoekt mij wekelijks te
solliciteren!!!
Ik heb de reintegratiewerker gebeld die vertelde....
Sorry Cadans blinkt niet uit in onderlinge communicatie. Deze twee
afdelingen van Cadans werken volkomen los van elkaar....
Trek u niets aan van de afdeling WW. Als zij willen dat u solliciteert doe
dat dan maar, schrijf brieven met beperkingen waarop u nooit wordt
aangenomen....
Het is gek maar het is niet anders....
De afdeling WW is dan ook weer tevreden.....
Ach, langzamerhand weet ik wel dat ik me niet in de war moeten laten brengen
door allerlei instanties maar dit breekt toch alle records.
Ik nomineer Cadans voor de Gouden Eikel.....
Succes en "ons" maken ze niet gek.
Groet
Joop

Hoi Nanda.
Zolang Tara mijn oudste dochtertje 3 ochtenden per week naar de peuterspeelzaal
gaat gaat het goed.
Maar als het vakantie is , zoals nu slecht weer en geen vriendjes thuis ben ik
blij dat ze een paar nachtjes bij opa en oma mag logeren.
Ze is harstikke lief maar hoe leg je steeds weer uit dat mama een slechte dag
heeft.
Mijn klachten zijn vooral hoofdpijn,nek en schouderklachten.
Verder heb ik concentratieproblemen,woordvindingsproblemen,kan ik niet meer
tegen veel drukte en ben ik snel moe.
Ik slik behalve de nodige paracetamol, Bach bloesemdruppels en als het nodig is
homeopatische medicijnen.
Ik ben tot nu toe onder behandeling geweest bij een
fysiotherapeut,cesar-therapeut,voetreflex/energetisch therapeut en op dit moment
bij een osteopaat.
Bij de voetreflex heb ik in ieder geval minder hoofdpijn.
Voor de rest heb ik niet het idee dat er iets blijvend helpt.
Het verlicht maar het gaat niet over
De afwikkeling met de verzekering is een lange uitputtende strijd.
Ik heb net te horen gekregen dat het bezwaar dat we (mijn advocate en ik)
ingediend en toegelicht hebben bij de arbitragecommissie van de verzekering
inzake het onvolledig zijn van het neurologisch rapport in zo verre gewonnen
hebben daar ik een nieuw neurologisch onderzoek krijg.
Niet dat ik hierop zit te wachten maar het is weer een stapje erkenning.
Groetjes Mary

Hoi Patricia,
Bedankt voor je snelle reaktie. We hebben meer met elkaar gemeen, dan je
denkt. Ik ben namelijk ook in de automatisering werkzaam, of dat was ik...
Ik werkte fulltime als een helpdeskmedewerkster bij een
automatiseringsbedrijf in Soest. Ik ondersteunde daar met een stuk of 12
andere collega's het boekhoudprogramma Exact. Wat voor werk deed jij in de
automatisering?
Ik las dat je pas 22 bent en dat je al 3 jaar whiplash hebt. Ik vind het
echt heel naar voor je dat je al op 19-jarige leeftijd arbeidsongeschikt
geworden bent. Dat lijkt me zo moeilijk om te accepteren. Ik bedoel, ik ben
ook nog jong met m'n 28 jaar, maar toch vind ik het van jou erger.
Ik zou graag contact met je willen hebben. Waar woon jij eigenlijk, als ik
vragen mag. Als het een beetje in de buurt is, zouden we inderdaad een keer
af kunnen spreken. Zelf woon ik in Nieuwegein, maar ik heb een auto en in
bepaalde situaties kan ik best met de auto komen, mits je niet in een drukke
stad woont, natuurlijk. :-).
Groetjes,
Marianne
<Patricia
Hoi marianne, ik ben 22 jaar en ik heb ook een verkeersongeluk gehad drie
jaar geleden, ik heb ook net mijn gesprek met mijn gak arts achter de rug
(over de wao)

Hallo Luus,
Hartelijk welkom op de lijst.
Ik hoop dat je hier herkenning en steun zal vinden.
Dat is helaas een ervaring die voor velen geld.
Kan je iets meer vertellen over je behandelingen?
Heb je bijv. ook medicijnen tegen pijn etc.??
Ik heb ook heel erg veel last van een droge mond, maar dat komt door de
medicijnen. Waardeloos gevoel is dat........
Ik woon in het Noordwesten, en herken, zoals zovelen, wel wat je
zegt.......je hele leven verandert erdoor. Aan de andere kant kan ik
gelukkig ook zeggen dat er veel voor teruggekomen is. Ik probeer het
positief te benaderen, ik kan niet meer werken, en dat vind ik
verschrikkelijk.....maar het positieve is wel dat ik alle dagen thuis ben
voor mijn kinderen.
ik wens je veel sterkte Luus,
groetjes,
Nan.

Hallo allemaal,
Even een vraagje, misschien is er al eerder over geschreven???
Ik kreeg van iemand van mijn vakbond een artikel uit de Volkskrant over
reintegreren (na een whiplash) via Mind At Work.
Weet een van jullie hier iets van??
Ingrid van Tuyl

Hoi Trix,
Het valt niet mee,als je huisarts de zaak niet steunt zelf heb ik daar ook
last mee.Momenteel verwijst de huisarts me wel naar specialisten maar niet
van harte.Jij geeft aan dat het injecties zijn zonder vloeistof nu vraag ik
me eigen af wat spuiten ze dan naar binnen (iets in poedervorm)?????
Ipidurale injecties zijn,ze spuiten een geneesmiddel met tegelijk een
verdoving naar binnen.
Onder in je rug vlak bij je stuitje zit een opening waar ze een naald naar
binnen kunnen brengen,ze komen dan vlak bij je beenmerg en daar zit een
epidurale zenuw.Daar spuiten ze dan de vloeistof omheen en als goed is krijg
je een verdovend gevoel in je been of benen.Dat is tijdelijk na 2uur
verdwijnt dat weer en je kan gewoon lopen.Het vreemde bij mij was dat ik het
bemerkte als ( net als ik geen onderbeen meer heb)dat is heel normaal ik had
ruim 2 maanden geen pijn meer in me benen.Helaas is de pijn en de irritaties
weer terug gekomen.Maar ik was koning te rijk dat ik even geen pijn meer
had.De 2e injectie heb geen resultaat gehad en nu de laatste injectie in een
spierband is helemaal verkeerd gegaan.Ik heb heel veel pijn nu meer als
normaal.Nu maar weer kijken wat ze nu er nog aan kunnen doen.
Veel sterkte en bedenk goed dat het ook negatief kan werken.Maar aan de
andere kant als je niks probeert weet je niks.
Groetjes corH

----- gertjan
wat goed zeg, als ik het had geweten was ik je komen aanmoedigen.

hoi hoi
ik weet niet of dr peperkamp een goede arts is maar ik weet wel dat ik veel
negatieve dingen gehoord en op tv gezien, ik hoop dat het bij jou resultaat
heeft maar pas goed op he.
liefs brenda

Hoi Gertjan ,
dank je wel voor je compliment , dat doet een mens goed.
en hoop ....... dat heb ik ook nog steeds , het zou niet goed zijn als we
dat niet hadden.
En ik heb dit niet alleen gedaan hoor maar veel mensen hebben me daar bij
geholpen en nog steeds moet ik je zeggen.
Misschien omdat ik jaren een gevecht heb geleverd en altijd in mezelf ben
blijven geloven dat ik daarom best sterk ben gebleven.Maar geloof me , ook
ik ken soms nu nog het dipgevoel wat we allemaal hebben want wie "accepteert
"wl nou wel. Het is ook zo`n raar woord , denk eerder aan omgaan met.En als
je maar dikwijls je hoofd stoot en over je grenzen gaat dan is er maar een
persoon die je tegen komt en dat ben jezelf.
Alleen ga ik niet meer uit van een ja....ik vind het antwoord op al mijn
vragen of ja dat helpt me of zie je niet wat ik heb !!
Ik ga voortaan uit van een Nee en als het een ja wordt dan heb ik geluk ,
want ik was het vechten ook beu , de jarenlange zoektocht naar erkenning en
begrip heeft ook mij veel energie gekost.
En nu.......nu probeer ik de rust in mij vast te houden mede dankzij mijn
lieve gezin waar ik de ruimte krijg om mezelf te zijn , en mijn
maatsc.werkster die me neemt zoals ik ben en zich wil verdiepen in mij ..
Celine gewoon een vrouw die wl heeft en zich omhoog probeert te worstelen en
die geniet van de kleine dingen in het leven.
Die geleerd heeft dat andere mensen meer problemen hebben met mij te
accepteren met mijn wl dan steun hierbij te krijgen. Triest maar waar.
Maar na 6 ½ jaar vechten is ook voor mij deze lijst een verademing gebleken
, hier voel ik me thuis , hier nemen ze me zoals ik ben en ook ik kan veel
leren van mede lijst leden. En te ontdekken dat hier veel maatjes zijn ook
al ken je ze niet die net even dat stukje in de goede richting aan jou
persoonlijk geven...daar leer en geniet ik van....daar voel ik me thuis.
Hopelijk voel jij je hier ook zo thuis en leer je van een mede whippie de
rust in je te vinden.
groetjes gertjan en sterkte
Veel liefs van mij Celine

Hoi Hans,
ik moest nog even goed nadenken of dit berichtje van mij was ...maar de
laatste 2 regels kwamen pas bekend voor : nl gratis en voor niks. Het zal
wel met het geheugen te maken hebben denk je ook niet? Lang geleden dat ik
dat geschreven had !!
Ben jij daar onder behandeling geweest of ben je alleen doorverwezen door de
wl stichting?
Graag zou ik meer informatie willen wat voor positieve reacties andere
mensen dan hebben in hun ogen.
Mij hebben ze doorverwezen naar het Militair Revalidatiecentrum in Doorn,
ben daar op gesprek geweest, kwam positief bij me over,maar mag van mijn
ziekenfonds niet daarheen want het kost teveel geld en volgens de
ziekenfonds hebben wl ers geen recht op revalidatie!! Het protest ligt nu
bij de ziekenfondsraad en is al 2 weken te laat maar ik heb verder toch
niets te doen dus ik wacht braaf af.
Ondertussen ben ik zo`n kleine 7 maanden op deze lijst en heb nog niemand
gehoord die in Doorn is geweest of verhalen er van kent.En met zo`n 200
leden op deze lijst toch raar vind ik.
Nu kijk ik ook anders naar wl sinds deze lijst want overduidelijk mag zijn
dat niemand van ons mailt : Hoi ik ben genezen!! Het is bijna allemaal
commercieel die reclame maken, maar helpt het ooit bij iemand?? Zelf heeft
de wl stichting in hun blad mensen daar voor gewaarschuwd want zo luidde de
tekst: WHIPLASH DAAR ZIT MUZIEK IN.
Ok é je conditie wordt beter en dan voel je je al wat beter maar zoals iemand
schreef een goede sportschool of fysio kan dat met veel begrip en geduld ook
je geven.
Eigenlijk zouden we eens door moeten vragen aan de wl-stichting wat dan
werkelijk de resultaten zijn .....misschien doe ik dat wel eens .
Toch wel leuk om zo`n oude koe uit de sloot te halen.....
groetjes van Celine

Hallo Marian ,
Zoals ik toevallig gisteren al mailde naar Ester en Ramona heb ook ik te
maken gehad met een zgn. hernia.
Voor het geval je dat mailtje niet gelezen hebt:
Op de MRI was ook een uitpuiling te zien en ze dachten aan een piepkleine
nekhernia, die de dode arm, die ik binnen een paar dagen ineens kreeg, kon
veroorzaken. Ik heb toen in het z.huis gelegen en 10 dagen 2x per dag 1 uur
met zware gewichten aan mijn nek gelegen. Verder met de rust daar werd mijn
arm weer tot leven gebracht. De klachten die ik daarna nog aan die arm had
zijn dezelfde als voor die dode arm.
Er is bij mij direct iets aan gedaan omdat de "hernia" die dode arm
veroorzaakte.
Ik doe nu nog steeds 2x per week aan fysio training, vrij licht, maar de
spieren zouden sterker worden.
Ik wens je succes met je revalidatie enhopelijk komje straks hier met wat
positieve ervaringen terug.
Gr. Leon10

dank je wel

Hai Leontien,
ook ik ben al sinds januari bezig om mijn spieren bij een sportfysio
sterker te maken, maar helaas zit er volgens mijn gevoel weinig
vooruitgang in. Maar het wordt gelukkig ook niet slechter, dus dat is
wel weer positief. Ik blijf al mijn hoop op Katwijk vestigen, in de hoop
dat ze daar "wonderen" kunnen verrichten en ook dit weer op zijn oude
niveau komt. Blijf oefenen met gewichten zou ik zeggen!
liefs van Ramona

Hoi Nancy
Bedankt voor de tips, sommige kende ik nog niet.
Ik typ er even tussendoor ok?
Dat heb ik een keer gedaan, was inderdaad heerlijk. Alleen als ik daarheen
wil moet ik eerst een halfuur meerijden in de auto, en nog erger terug,
wanneer ik dan thuis kom ben ik dan helemaal kapot. Maar ik heb overlegd met
de fysio over zo'n kraag, voor het autorijden en morgen pakt ze het boek
erbij om te meten. Nu hoop ik dat dat help in de auto (heb ook al
nekkussentje en handoeken geprobeerd), dan kan ik o.a. ook de infraroodsauna
wat vaker in.
Die tip had ik ook van mijn fysiotherapeute gekregen, heb 1 gekocht, is
heerlijk, maar ik heb een vierkante (kan maar aan een kant van je nek) en nu
was ik maandag toevallig een beetje aan het winkelen en bij "de tuinen"
hebben ze hele goede die om je nek passen = ideaal!
Met kneip had ik nog niet geprobeerd, ga ik proberen.
Als ik nu in bad zit en ik heb erg veel last, dan is dat wel lekker, maar
eruit, dat is zo zwaar. Heb jij daar geen last van?
Dat ik daar niet aan gedacht heb, dat ga ik volgende week proberen! Lijkt
mij inderdaad lekker die warmte in je nek en rug.
Ik heb ook een ander kussen gekocht, met een nekrol erin die mijn nek
ondersteunt. Slaapt inderdaad een stuk beter dan mijn oude kussen.
Die hebben we meegenomen op vakantie in het vliegtuig, was ideaal als je
bijv. in slaap valt valt je hoofd niet opzij, maar op het kussentje. Maar in
de auto werkt het bij mij helaas niet echt tegen het geschok. Komt misschien
ook wel door de bouw van de stoelen want op vakantie heb ik hem ook in de
auto gebruikt en dat ging een stuk beter. In deze auto kan ik mijn nek niet
lekker ergens tegenaan leggen.
Dat kan in ons bed niet, maar met lekker veel kussens zal het toch ook wel
lukken.
Nancy hardstikke bedankt, toch weer een paar tips erbij waar ik niet aan
gedacht had.
Groetjes Natacha

Ha Cor[H],
dat rijmt.
Het zijn wel injecties zonder vloeistof,die ik bedoel.
Ik weet dat ik heel veel napijn daarvan heb,maar het is het proberen
waard.En als ik er goed op reageer,dan word het nog een keer gedaan.
Kun je me vertellen wat epiduruale injecties zijn ???????
Je komt bij zo'n arts en die zegt dat hij jouw kan helpen,wat doe je
dan? Van mijn huisarts hoef ik niets te verwachten,dus je moet alles
zelf zien uit te zoeken,dus veel wegen weet je niet.
En ja,ik ben bezig met stoppen met roken,dat valt nog niet echt mee
moet ik zeggen,want ik ben een geestelijke roker.Ik krijg wel hulp en
ben nu a/h afbouwen v nicotine en het aantal.
groeten Trix

Dag Brenda,
Een Heilpraktiker (duits woord) is iemand die geneest op een natuurlijke
wijze. Het is niet geheel vergelijkbaar met een arts voor alternatieve
geneeswijzen. Misschien kun je het vertalen als een natuurgeneeskundige. Hij
heeft het hele gebied van de natuurgeneeskunde onder zich. Een groot gebied.
Hier zijn wat sites:
Groetjes, Jeannette

Hoi marianne, ik ben 22 jaar en ik heb ook een verkeersongeluk gehad drie
jaar geleden, ik heb ook net mijn gesprek met mijn gak arts achter de rug
(over de wao) en mijn begeider is ook supervriendelijk en begripvol. ik ben
voor 100% afgekeurd omdat ik mijn werk echt niet meer kan doen
(automatiseringsmedewerkster) het gak gaat mij proberen te reintergreren,
maar omdat ik en een wl heb en twee kapotte knieen is dat heel erg moeilijk,
ik zit nu heel de week thuis al bijna een jaar en het bevalt mij helemaal
niet, maar ik probeeer de gedachte bij mij te houden dat ik ooit wel weer
aan het werk kan ook al is het maar voor 10 uur in de week, ik hoop dat het
werken goed blijft gaan voor jou , en als je contakt wil met mij (wat mij
heel erg leuk lijkt, omdat wij ongeveer in hetzelfde schuitje zitten) laat
het even weten, dan spreken we een keertje af
groetjes en tot mails
Patricia

Hallo allemaal,
Ik ben de laatste tijd niet erg actief geweest en de meesten van jullie
zullen me daarom niet kennen.
Mijn naam is Marianne. Ik ben 28 jaar, vrijgezel en ik heb op 21 september
1999 een aanrijding gehad. Een vrachtwagenchauffeur zag m'n auto voor een
parkeerplaats aan en parkeerde z'n volgeladen vrachtwagen met zo'n 60 km/u
in de achterzijde van m'n auto.
Vanaf dat moment het klassieke verhaal qua klachten. Ik zal ze niet
herhalen, want ik weet zeker dat iedereen wel weet wat die klachten
inhouden.
Tja, en toen begon het gevecht. Ik heb vier maanden thuis gelopen en was
toen zo langzamerhand helemaal gek geworden. Ik woon namelijk alleen en als
je de hele dag alleen in je flat zit, dan wordt je daar echt helemaal
gestoord van. Ik ben uiteindelijk maar weer heel rustig met Arbeidstherapie
begonnen. En heb dat in de loop der maanden op kunnen bouwen tot 3 dagen a 4
uur. Nou moet ik wel zeggen dat ik qua werk totaal niet op het niveau zit
waar ik op zat en deze arbeidstherapie is meer bezigheidstherapie. Mijn baas
heeft werk voor me gecreeerd om me in het arbeidsproces te betrekken. Tja,
en zo gingen de maanden voorbij en merkte ik dat m'n lichaam toch niet wil
herstellen met de snelheid als ik het had gewild en mijn hersenen herstellen
ook niet zo snel. Ik zat er dus echt over in, want de WAO-keuring kwam voor
de deur te staan.
Ik had hier op de last al echte horrorverhalen gehoord en maakte me er dus
heel druk over.
Gisteren had ik m'n WAO-keuring. Gelukkig heb ik me in dit geval voor niets
zo druk gemaakt. De verzekeringsarts die mij zou keuren was een hele aardige
vrouwelijke arts. Ze toonde direkt al medeleven en ik merkte echt dat ze
achter me stond. Ze zat niet tegenover me om me zo snel mogelijk weer in het
arbeidsproces terug te duwen of om me (zoals ik hier op de lijst zo vaak
hoor) onder dwang bij het RAC aan te melden. Nee, ze had heel veel begrip
voor de situatie en heeft wat vragen gesteld over de Arbeidstherapie die ik
momenteel bij m'n baas verricht.
Ze stelde vervolgens dat de Arbeidstherapie eigenlijk werk is wat gecreeerd
is om me terug in het arbeidsproces te laten komen en dat het geen loonbasis
heeft. Daarom heeft ze het besluit genomen dat ik voor 80-100% afgekeurd
wordt.
Ik kan je wel zeggen dat ik ontzettend opgelucht was, want ik was al bang
voor maar 50% afgekeurd te worden. Want ik kan nog steeds niet op niveau
presteren op m'n werk en als ik nu gedwongen zou worden om 20 uur per week
te gaan werken op loonbasis, dan denk ik dat dat zowiezo fout zou gaan.
Ik heb met deze arts afgesproken dat ik volgend jaar weer gekeurd wordt en
dat ik in de tussentijd doorga met Arbeidstherapie en aan m'n herstel blijf
werken.
Ik wilde dit toch even melden, omdat er helaas zoveel nare ervaringen zijn
met WAO-keuringen. Ik wilde laten zien dat er gelukkig ook goede artsen
zijn, die wel hart hebben voor de mensen die gekeurd moeten worden.
Ik ga het nieuws volgende week aan m'n baas vertellen en kijk wel wat hij er
mee doet. Op zich is het qua geld best positief voor hem. Hij hoeft geen
loon meer te betalen en ik kom toch enkele dagen per week voor hem werken,
dus ik verwacht geen echte problemen. Hij heeft toch geen keuze. Of hij laat
me op AT-basis bij hem werken of helemaal niet. Ik zie het nog wel.
Maar goed, dit was even een positief bericht over WAO-keuringen. Ik zou
willen dat iedereen zo'n goede arts tegen zou komen.
Groetjes,
Marianne van de Kooij

Hallo whippies, :-)
Ik was vorige week vrijdag bij m'n neurologe om de uitslag van een MRI-Scan
te krijgen en ze vertelde me het volgende:
Ik heb een uitpuilende tussenwervelschijf tussen C5 en C6. Nog n ét geen
hernia.
Volgens haar zit ik er wel vlak tegenaan en moet ik veel rustiger aan doen,
maar nu vroeg ik me af of er op deze lijst meer mensen zijn waarbij ook een
nekhernia geconstateerd is en of daar iets aan gedaan is.
Mijn neurologe wil eerst even afwachten hoe m'n revalidatie bij de
Hoogstraat gaat en daarna moet ik bij haar terug komen. Ik denk niet dat er
bij mij iets aan gedaan wordt, maar ik ben wel benieuwd wat jullie
ervaringen zijn.
Groetjes,
Marianne van de Kooij

hoi iedereen
kan iemand mij vertellen wat een heilprakticum is en wat hij doet en of
iemand hiermee ervaring heeft.
groetjes brenda

Dag Brenda,
waarom bel je niet de Whiplash Stichting Nederland, telefoonnummer
030-6565000. Zij weten precies welke advocaten goed zijn met
WL-letselschade. Van deze stichting heb ik ook de naam van mijn - uitermate
goede - letselschade-advocate gekregen.
Groetjes, Jeannette

Hoi Mary,
Allereerst welkom op de lijst.
Ik hoop dat je hier steun en herkenning zal vinden.
Kun je het een beetje redden met je kinderen? Ik heb zelf een zoon van 6 1/2
en een dochter van 14 maanden. Het gaat allemaal maar net......
Kan je vertellen wat je klachten zoal zijn?
En wat heb je allemaal geprobeerd aan medicijnen, behandelingen, therapie??
Soms wordt ik sochtends wakken en dan denk ik dat er niets aan de hand
is........maar dat gevoel duurt meestal niet lang.........
En lukt dat allemaal een beetje??
Ik wens je veel sterkte Mary, ik hoop dat we je kunnen steunen en je vragen
kunnen beantwoorden.
Groetjes,
nan.

hoi
nu wordt alles geregeld via een tussenpersoon, ik ben nu helemaal niet
tevreden meer over hem. ze willen me afkopen met 4 duizend piek, voor mij
een lachertje, ik ben gvd 24, en mijn leven is niet zoals het hoort tezijn,
laatstaan alle kosten, dit proberen dat proberen enz.
Dus als je een goede advocaat heb in regio arnhem/nijmegen hoor ik dit
graag.
liefs brenda

hoi iedereen
ik ben weer terug van vakantie, ga proberen vandaag en morgen alle mails
door te wormen.
probeer alles zo snel mogelijk te beantwoorden.
liefs brenda

op verzoek een verzoekje van een oud-lid

Dag Ramona,
Gedurende de eerste ziekteperiode ben je bij het GAK. De GAK-arts ziet
meestal al na 6 maanden aankomen of een ziekte al dan niet tot een volledige
arbeidsongeschiktheid voert. Als het goed is wordt je binnen die periode van
12 maanden gekeurd door een ARBO-arts voor de WAO. Vervolgens krijg je 12
maanden later weer een keuring door een ARBO-arts; dat betekent dat je dan
al 12 maanden in de WAO zit. Daarna heb je 5 jaar rust. Maar dit laatste kan
er ook mee te maken hebben dat ik al 57 ben. Mogelijk dat die periode voor
jongeren korter is.
Groetjes, Jeannette

Hallo Jeroen,
Ja, wij dachten dat het alleen maar een hersenschudding
was. Wij zouden 2 weken na het ongeluk met een 4WD drie weken
door Oman offroad gaan rijden en in het ziekenhuis zeiden
ze te verwachten dat dat misschien best wel door zou kunnen
gaan ..... We zijn nu bijna een jaar verder en mijn vriendin
moet er nog steeds niet aan denken in een hobbelende 4WD te
zitten...
Dat is inderdaad een terugkerende vraag waarop als antwoord
eigenlijk alleen maar "domme pech" mogelijk is. Niet bepaald
opbeurend.....
Helemaal mee eens. Bij mijn vriendin helpt het wel dat er nog
steeds - zij het heel langzaam - vooruitgaan in zit. Als je het
verloop steeds over een paar maanden bekijkt, dat kan ze toch
weer meer dan een paar maanden terug. Dat geeft hoop !!
Of een volledige genezing er in zit is natuurlijk maar de vraag
maar zolang die vooruitgang (met af een toe een terugslag, maar
toch ...) er is, raakt ze niet in de put. Gelukkig hebben wij
veel sociale contacten die voornamelijk buiten het werk om zijn.
Werk is daartoe dus volledig onbelangrijk. Verbetering van de
gezondheid staat voor alles en de ervaring leert dat warmte en
rust tot nu toe het beste resultaat geven. Desnoods gaan we
naar een warmere omgeving emigreren....
Wens Imelda veel sterkte,
groetjes,
Henk

Hoi Natacha,
Bedankt voor je steunende email,
maar!
Meestal zeg ik ook dat het wel goed gaat terwijl het meestal niet zo is. Ik
heb nu wel geleerd om dat steeds minder te doen en zegt nu dat het goeg
gaat maar en dan wat ik dan voel. Ik heb gelukkig ook mensen die mijn
begrijpen en weten hoe ik hier voor was. Zoals mijn man (die het net als
alle partners extra moeilijk heeft), ouders en schoonouders, mijn zwager en
die vrienden waar we veel me optrekken. Maar mijn eigen broer zal nooit
maar dan ook nooit vragen hoe het gaat of zo. En dat doet eigelijk best wel
zeer.
Ben blij voor je dat je wat aan mijn tip hebt, alleen rot voor je dat je
contract niet verlengd is. Wat ga je nu doen? Wat voor werk kan je laat ik
het zo vragen?
Groetjes Esther

Van verschillende mensen lees ik op de lijst dat werkgevers heel vervelend
kunnen gaan doen vanwege je ziekteverzuim.
Hoewel de gehanteerde (intimidatie-) methoden in de regel natuurlijk echt
niet kunnen zijn ze daarnaast ook nog eens overbodig geworden. (Althans voor
degenen die een aansprakelijke tegenpartij hebben in relatie tot hun
letsel.)
Voor werkgevers is immers sinds enige tijd van wetswege een uitzondering
gemaakt op de regel dat derden geen schade kunnen claimen.
Je zou je werkgever/chef er dus op kunnen wijzen dat hij zijn energie beter
zou kunnen aanwenden tot het in de arm nemen van een daartoe deskundig
bureau ( die zijn er namelijk intussen ook ) dat zich dan kan bezig houden
met het verhalen van de door de werkgever geleden financi ële schade, ik denk
zelfs inclusief de kosten van het bureau.
Daarmee is de reden de werknemer het leven zuur te maken toch behoorlijk
achterhaald denk ik :-)
Sterkte,
Sylvia & Hans Stukart
Stukart@...

hoi trix en de rest v/d wippies
over deze behandeling heb ik ook informatie gehad via m'n neuroloog.
het gaat alsvolgd:
er wordt een bacterie (welke ben ik ff vergeten) ingespoten waardoor er
lokaal een soort verlamming ontstaat, waardoor de spierspanning later weer
normaal moet worden.
aangezien er een te hoge spierspanning in je nek aanwezig is zal dit door de
bacterie tijdelijk lamgelegd worden
na overleg met m'n huisarts heb ik er vanaf gezien.
geen spuiten in n'm nek
deze arts is momenteel de enige die hier experimenten mee doet bij wp ers
peperkamp lijkt me een betere optie!!!!!!!!!!!
groetjes hans

Hallo trix,
eventjes een korte reactie op je mail over injecties in je spieren.
Ik zelf loop al een tijdje bij een manueletherapeut en die heb vorige week
voor het eerst een injectie in een spierband gezet om deze weer rustig te
krijgen en gewoon te laten functioneren.
Een dag of 2 heb ik me er wel bij gevoeld,maar de irritatie is nu alleen
maar erger geworden.
Ik raadt je aan het echt goed te overwegen om zo'n injectie te nemen,het is
echt geen pretje.
Ik heb wel 2x een epiduruale injecties gehad,die hebben de zelfde werking
maar,de 1x werkte het goed maar de 2e sloeg niet aan.
Wil je er meer over weten,laat het dan eventjes horen.
groetjes en veel sterkte corH

Hallo Celine,
Jawel ze werken wel; tenzij de pijn echt heel erg is. Ze nemen de pijn niet
helemaal weg, maar verminderen de pijn wel. 's Ochtends nemen ze soms de
pijn helemaal weg!
Soms heb ik het gevoel dat ze helemaal niet werken, dan maakt het niet uit
hoeveel ik slik.
Als de pijn matig is, dan slik er geen acht per dag; ik slik zoveel als ik
nodig heb. Dat houdt in ook wel eens meer dan 8, maar dan alleen omdat ik
een lange dag heb.
Normaal gesproken nemen ik elke 2 a 3 uur 2 nieuwe pijnstillers in, waarbij
ik 's ochtends zo laat mogelijk begin. Maar als ik 's avonds nog een feestje
heb, dan kom ik er niet met 8.
Meer dan 2 tegelijk innemen heeft geen invloed op de pijn heb ik ontdekt,
ook niet op de tijd dat de pillen werken.
Ik slik nu al een paar dagen bijna niets; alleen 's avonds een paar. Ik slik
ze het liefst zo min mogelijk, dus als de pijn draaglijk is, slik ik ze
bijna nooit. Of ik moet een lange dag voor de boeg hebben; het scheelt flink
in je energie hoeveel pijn je hebt, en een beetje minder pijn is dan wel
mooi meegenomen.
Dat had ik ook de eerste dagen; ik begon met kerst te slikken (eerst 1 per
dag), met het gevolg dat ik slapend aan de verschillende kerstdiners zat.
Bij mijn 'schoonmoeder' heb ik na het eten uren op de bank liggen slapen en
als ik wakker was leek ik wel stoned; ik zei alleen maar idiote dingen, zat
om alles te giebelen en alles draaide om me heen.
Ik zou er ook blijven slapen; dus toen Vincent zei dat het tijd om te slapen
was, kleedde ik me uit (helemaal..), in de woonkamer.
Ik was er dus niet meer helemaal bij :-))
Gelukkig was ze al gewaarschuwd, en nu lachen we er om. Enigszins genant was
het wel, maar zij vond het geloof ik meer zielig.
Ik was ook vaak misselijk van de medicijnen, maar de pijn was weg! (toen nog
wel). Dit vreemde gedrag heeft geduurd zolang ik aan het opbouwen was; bijna
twee weken.
Nu heb ik er geen last meer van, zolang ik geen alcohol gebruik; dan ben ik
na een half glas straalbezopen! Ook wel lachen, want dat gebeurt maar een
enkele keer als ik met mijn vriendin de stad in ben. En zij is aan de
antidepressiva. Niemand snapt ons meer, alleen wij elkaar!
Een enkele keer (ongeveer 1 keer per week) ben ik misselijk, maar ik ben er
nu achter dat ik dan toch wel alles kan eten; dat misselijke gevoel kan ik
gewoon negeren. Niet in de auto trouwens!! Dan gaat het wel mis.
Zo lang verhaal. Ik weet niet hoe beroerd je je voelde trouwens, maar mij
hebben ze enorm geholpen!!
Voor die tijd was ik echt labiel van de voortdurende hevige pijn en de
slapeloze nachten (wekenlang). Nu kan ik enigszins normaal functioneren.
Eigenlijk zou ik ze wel iedereen aan willen raden, maar ja, je weet niet hoe
het bij een ander valt.
Als je (of iemand anders van de lijst) na dit lange verhaal nog vragen
hebt/heeft over Tramadol; je mag ze altijd aan me stellen!
Groetjes en sterkte met de pijn...
Lineke

Hoi Astrid
Ik ben vandaag inderdaad naar het intake gesprek geweest. Het verliep
allemaal goed en ik had wonderwel één van mijn goede dagen. Bij de testjes
kreeg ik wel hoofdpijn maar die zakte naarmate de dag vorderde wel weer tot
een acceptabel niveau. In principe zullen ze me voorstellen voor een
behandeling. Ze gaan nue een rapport maken voor mijn werkgever en het GAk
(die moeten betalen) en dan zou over twee weken de behandeling kunnen
starten. Ik hoop er maar het beste van.
Ik hou je wel op de hoogte en bedankt voor je mailtje.
Gertjan.

hallo allemaal,
hier weer eens een vraagje van mij.
wie van jullie heeft er ervaring met het Fes- international
deze instelling doet metingen op basis van blankenship
ik wacht op jullie reacties.
groetjes hans

Beste Joop,
Natuurlijk hebben we hier iets aan. Het is het zoveelste negatieve verhaal
al over het RAC, dit terwijl ik uit mijn directe omgeving ook een positief
verhaal heb gehoord. Ik ben vandaag naar het DBC geweest (met gemengde
gevoelens) voor een intake gesprek. Het DBC is ook zo'n centrum maar pakken
het anders aan. Het zijn twee sessies per week die in het begin ongeveer een
half uur duren en aan het einde op kunnen lopen naar twee uur. Het gesprek
vandaag ging eigenlijk prima. Ik kon mijn verhaal goed kwijt en men heeft
aandachtig naar mij geluisterd en alles genoteerd. Daarna wat testjes gedaan
en die waarden zijn ook allemaal opgeschreven. Nu gaat men een rapport maken
voor mijn werkgever en het GAK. Tot nu toe was alles positief dus ik hoop
maar het beste van het rapport.
Gertjan.

Hoi Ramona,
Heerlijk is dat he? ik twee keer in de week.
En ik ben me daar een portie bruin, maar ik doe
het ook echt puur omdat het weer even helpt die warmte.
En als je er lekker bruin uitziet, zegt niet iedereen wat
zie je wit. Het is niet fijn om te zeggen (want dan lijkt het alleen tussen
de oren te zitten)
maar dan voel je je ook weer ietsje beter.
Maarja zonnenbank is ook niet echt gezond he?
maar dat hebben we er voor over!
Liefs Nancy

Hoi Marijke,
ik wilde je even bedanken voor het mooie gedichtje wat je aan Natascha
had geschreven. Heb je deze zelf gemaakt? Ik heb het in ieder geval in
een mooi lettertype overgeschreven, uitvergroot en opgehangen in een
lijstje. Ik haal er erg veel steun en kracht uit, nogmaals bedankt,
liefs van Ramona

Hallo Esther,
alleerst nogmaals welkom op de lijst. Ik heb tussen je verhaaltje door
een aantal regeltjes getypt:
Ik had in dec t/m feb inderdaad ook deze klachten, alleen was het bij
voornamelijk links. Ook verlammingsverschijnselen, tintelingen en
krachtsverlies, erg vervelend. Je schrikt je toch rot, als je ;s
ochtends wakker wordt en je kan je been niet bewegen en je hebt er geen
gevoel meer in. Dit heeft bij mij max. 1,5 uur achterelkaar geduurd. De
tintelingen en verlammingsverschijnselen heb ik gelukkig niet meer, maar
het krachtsverlies is blijvend geworden. Daarom doe ik nu veel
oefeningen met gewichten om ze weer sterker te maken.
Ook ik was altijd druk , druk druk. Nu werk ik met veel pijn en moeite
12 uur per week, verdeeld over 5 dagen. Bovendien heb ik geen
prive-leven meer, want verder dan werken en het huishouden doe ik
helemaal niks meer. HEt gaat gewoon niet. Maar toch voel ik (23) me
veelste jong om achter de geraniums naar buiten zitten te kijken. DUs ik
blijf knokken, je moet de moed niet opgeven hoor!
liefs van Ramona

Hoi Esther,
ik weet niet precies hoe het zit met de WAO. Maar ik wilde je toch even
zeggen,dat ik vanaf december 1999 in de ziektewet zit en mijn arbo-arts
heeft mij het volgende verteld. De eerste keuring krijg je na ongeveer 8
maanden, de uiteindelijke keuring krijg je na 11/12 maanden. Maar ze
lopen een aantal maanden achter, dus het kan allemaal nog wel duren.
Mocht je nog niet gekeurd zijn en toch al een jaar in de ziektewet
zitten, dan krijg je gewoon 100 % uitkering totdat je gekeurd wordt.
Want het is hun fout dat ze achterlopen.
Sterkte! ik hoop dat je hier iets aan hebt
liefs van Ramona

Hallo mensen,
Net nieuw hier en gelijk met de deur in huis vallen.
Ik ben op zoek naar ervaringen v Dr van Leersum i/h hier boven
genoemde ziekenhuis.
De behandeling bestaat uit,d.m.v injecties i/d spieren,een soort
[chemische] reactie op te wekken,zodat de spieren zo geprikkeld
worden,dat ze zelf weer a/h werk gaan.
Is het nog duidelijk???????
gr Trix

Hallo allemaal,
Hieronder volgt mijn ervaring met het RAC.
Mijn klachten waren en zijn nog steeds, pijn in nek en schouders, constante
hoofdpijn tussen mijn ogen, alsmede de bekende cognitieve klachten.
Bij het bezoek aan de arbo-arts maakte zij mij attent op het RAC. Omdat alle
vorige behandelingen zoals fysio, ceasar, chiropractor geen verbeteringen of
verlichting hadden gebracht, was ik er wel in geinteresseerd.
(Inmiddels had mijn neuroloog mij door verwezen naar een medisch
sportcentrum. Waar ik 2 maal per week trainde.)
Van de arbo-arts heb ik een folder meegekregen. Ik moest deze maar eens
lezen en haar de volgende dag terugbellen. Ik heb op haar verzoek ingegaan.
Enkele weken later kreeg ik een oproep van het RAC.
Het onderzoek heeft 2 dagen geduurd. Ik ben zeer gemotiveerd naar het RAC
gegaan. Doch bij het eerste gesprek had ik al het idee dat zij mij niet
konden helpen. Ik mocht mijn klachten vertellen. Maar na mijn derde klacht
moest ik stoppen. -Het was alleen maar meer van hetzelfde-. Ik had het
gevoel dat ze wel hoorden maar niet luisterden. Ook mocht ik op een a 4tje
(waarop een lichaam was getekend) aangegeven waar en hoeveel pijn ik had.
Als soorten pijn moest ik kiezen uit 4 of 5 soorten. Ik heb zelf een 6e
soort toegevoegd. Dit werd mij niet in dank afgenomen. De 1e dag was zeer
vermoeiend. De 2e dag werd een neuro-psychologische screening ingesteld.
(duurde ongeveer 1 uur).
Een week later werd een eind gesprek gehouden. Hierbij waren een
orthopaedisch chirurg, een psycholoog, mijn partner en ik aanwezig.
Tijdens de bespreking wilde ik regelmatig vragen stellen als mij iets niet
duidelijk was of niet beviel. Ik werd meteen afgekapt. Vragen en opmerkingen
moest ik maar aan het eind stellen. Maar dat is bij mij nu het
(geheugen)probleem.
Het was niet het gezamelijk bespreken van het uit te brengen rapport, maar
het werd een betoog van hun bevindingen.
Toen mijn partner en ik buiten stonden keken wij elkaar aan en hadden
dezelfde gedachten. Whiplash werd niet serieus genomen. Na de behandeling
van 4 weken aan het werk en niet zeuren, anders ben jezelf schuld.
Intussen had ik via internet het handboek voor de bedrijfsarts van het RAC
ingelezen. Na het lezen was ik niet meer zo gemotiveerd. Bij het RAC werd
mijn laatste restje motivatie weggenomen.
Bij het volgende bezoek aan de arbo-arts heb ik haar verteld dat ik geen
gebruik wenste te maken van het RAC. Ik was het niet eens met het rapport en
een verbetering zat er volgens mij ook niet in. Zij heeft mij nog geprobeerd
mij om te praten. Maar ik bleef voet bij stuk houden om niet naar het RAC te
gaan. Ik was gewoon trots op mijn zelf dat ik niet had toegegeven.
Het rapport heb ik ook aan mijn neuroloog voorgelegd. Wilde het zelfs niet
inzien. Ik heb er al voldoende gezien zei hij. Allemaal hetzelfde. Als het
werkelijk een geschikte therapie zou zijn had hij mij daar wel op attent
gemaakt. Ze doen niet veel meer dan dat ik nu 2 maal per week doe in het
medisch sportcentrum.
Intussen had ik via internet het Handboek voor de bedrijfsarts van het RAC
gehaald. Hier wordt niet gesproken over een patient maar van een client. De
belanghebbenden in het RAC (aandeelhouders) zijn dan ook arbo-diensten en of
verzekeringen.
Bovenstaand is uitsluitend mijn ervaring.
Het was wel een lang verhaal maar misschien hebben jullie er wat aan.
groetjes Joop van B.

Hallo Ria,
Bedankt voor je mailtje, ik zal op je vragen proberen een antwoord te
geven.
Mijn woede heb ik in eerst plaats opgekropt. Toen het er uit kwam was mijn
man in de buurt, helemaal fout maar hij begrijpt het gelukkig. Toen hebben
we samen besloten om met hem en zijn vrouw (was ook bij het ongeluk) te
gaan praten. Alleen pas na de bruiloft want die wilden we niet verpesten.
We wisten niet hoe ze zouden reageren. Ik heb ze dan ook in die tijd een
beetje gemeden. Ook de rest van de groep trouwens.
Zo hier mee hoop ik je vragen beantwoordt te hebben,
Groetjes en sterkte met alles,
Esther

Hoi Ellen,
Bedankt voor je reaktie op problemen op het werk.
Het is nu 2 weken geleden dat er tussen mijn baas en mijn collega's een
gesprek heeft plaats gevonden. Ik moet eerlijk zeggen dat het al een stuk
beter gaat. Ze vragen hoe het nu gaat, al en toe maar genoeg, en ik vertel
ze wat ik wil. De situatie voor mij vindt ik nu weer houdbaar. Je zei dat
ik moest zeggen of ze met me willen ruilen. Dat heb ik al lang geleden
geprobeerd maar dat had geen enkel effect. Ik denk als een collega van mij
een WL had en ik niet dat ik het ook moeilijk kon begrijpen. Het is gewoon
niet tastbaar voor mensen. Ze zien niks aan je.
Groetjes Esther

Hallo Trix,
Welkom bij de club!!
Wat verveend dat je zo lang op een diagnose hebt moeten wachten. Die
onzekerheid over wat er met je aan de hand is, is heel erg. Dat alles dan
ook nog eens beschouwd wordt als "psychisch"... ... . Nou over dat laatste
kunnen meer mensen hier mee spreken.
Ik bewonder je doorzettingsvermogen om zelf verder te zoeken.
Whiplash is natuurlijk niet leuk, maar nu je zekerheid hebt kun je misschien
beter verder met je leven inrichten met je beperkingen..... hoop ik dan
maar.
Ik wens je veel succes en sterkte en... hopelijk heb je ook wat aan deze
onderlinge kontakten.
Werkte je in een ziekenhuis of zo, omdat je samen met een patient gevallen
was? Dat is flink lichamelijk werk ook.
Groetjes Leon10

Hoi Linda en Ingrid
Mijn vragen met betrekking tot een zwagerschap zijn:
Hoe was de zwangerschap verlopen voor jullie met betrekking op je WL? Hierbij
bedoel ik of je meer pijn had e.d.
Het zelfde geld voor de bevalling. En hoe gaat het tussen toen en nu met het
optillen enz.
John en ik wilde namelijk nu zo'n beetje aan kinderen beginnen maar door mijn WL
hebben we het even uitgesteld.
Ik hoor het wel,
lieve groetjes aan jullie allemaal, Esther

Hoi Esther.
Nee, ik heb geen ervaring met WL en zwagerschap en bevalling. Ik had mijn
kinderen voor WL. Ik heb wel een vraagje : omdat ik ook Esther heet en om
verwarring te voorkomen, wil je svp bij jou bijv. Esther R. zetten ? Als ik
Esther K zet , dan denk ik dat anderen denken : wie is Esther K.
Succes !
Groetjes, Esther.

Wij willen u graag nog even herinneren aan de volgende gebeurtenis die
binnenkort plaatsvindt.
RECHTSTREEKS "TOETSPRATEN" MET ELKAAR
Datum: Woensdag, Juli 26, 2000..
======================================================
Kom eens langs in het
W H I P L A S H P R A A T H U I S N E D E R L A N D
en maak kennis met andere whiplashers.

hoi allemaal,
even hier mijn reactie over accepteren en wel of niet bellen van de
veroorzaker:
Mijn eerste wl kreeg ik dankzij een drugsverslaafde met een auto zonder
rijbewijs verzekering ed, hij reed 120 km in de bebouwde kom op onze
weghelft en knalde frontaal erop , wij stonden stil reageren was onmogelijk.
Toen hij de auto uit kwam heeft hij het hazenpad genomen .....en nooit meer
gezien.
Getuigen herkende hem en later op de avond is hij wel gearresteerd en heeft
bekend.
De boosheid naar hem toe kwam maanden later toen ik veel pijn had.
Nachten lang stond ik voor het raam te huilen om dat ik niet kon slapen en
vaak dacht ik aan hem.
Zou hij het nog weten wat hij gedaan heeft?
Zou hij toen een shotje gehad hebben?
Kon ik maar eens zeggen tegen hem wat hij me aangedaan had.
Zou een shotje voor mij niks zijn want dan voelde ik de pijn misschien even
niet.
Ik heb hem letterlijk vervloekt..sorry maar met hem praten daarover zou toch
geen haalbare kaart geweest zijn.
De 2e aanrijding , 5 jaar later , waren oude mensen die niet oplette en een
kop-staart-botsing veroorzaakte.
Weer was er die boosheid, waarom ik , waarom weer een aanrijding en ik was
nog niet geheel gewend aan mijn lichamelijke klachten van de eerste klap
Ook deze mensen namen niet de moeite om te informeren ter plekke hoe het met
me ging, tenminste volgens mijn zus, want ik herinner me niks meer van dat
moment.
Ze hadden het veel te druk met het gebak achter in hun auto dat nu een bende
was geworden en voor familie bedoelt was.
Ook toen wilde ik naderhand wel even kwijt wat er met mij aan de hand
was...maar heb ze nooit gebeld en hun ook mij niet.
Volgens mij is dat ook maar het beste zo want hoe leg je andere mensen uit
wat het voor jou betekend om wl te hebben. Om niet meer te kunnen wat je
vroeger kon doen zonder er bij na te denken.
En daar zit volgens mij het probleem van acceptatie bij ons.
Vroeger deed je alles zonder er bij na te denken en waren we druk met werken
uitgaan, feest vieren, sporten en wat al niet meer. Alles ging
vanzelfsprekend en nu niet meer.
Niets is meer hetzelfde , we zijn iemand anders geworden.
En met die andere ik moeten we leren omgaan , samen met onze directe
omgeving, maar het meeste toch met onszelf.
Als je de rust in jezelf weer hebt gevonden en het vechten tegen je wl hebt
gestaakt met al zijn beperkingen dan kun je beginnen met acceptatie,
genieten van de dingen die er nog wel zijn.
Ook genieten van wat je nog wel kan en wat je nog te bieden hebt aan je
directe omgeving.
Want je bent nu wie je bent en daar kun je heus wel kracht uitputten.
Vroeger had je de kracht ook om door te gaan, je bent het nu misschien even
kwijt maar het zit er nog steeds.!!
Omkijken heeft weinig zin, vooruit kijken en genieten van alle kleine dingen
die er op de wereld om je heen zijn is je doel.
En ja ik weet het ......makkelijk is het niet.... maar je komt er wel
...heus !!
Met lieve groetjes van Celine

Hallo Gertjan,
Ik wil je even via deze weg heel veel sterkte toewensen bij je intake morgen
bij het DBC. Je laat je toch wel rijden, ik was namelijk kapot toen ik daar
weg kwam. Gelukkig was mijn man bij de intake en kon ik me mooi terug laten
rijden.
Groetjes van Astrid E.

Hoi Esther
Tja, niemand wil horen dat het slecht met je gaat. Als iemand aan mij vraagt
"hoe gaat het nu?" Zeg ik meestal "het gaat", of "goed" maar soms vindt ik
dat het helemaal niet gaat, het gaat soms gewoon slecht. Helemaal wanneer ik
eens iets heb gedaan wat dus weer teveel is geweest. De meeste mensen staan
gewoon met een mond vol tanden als je zegt dat het beroerd gaat!
Er zijn natuurlijk wel mensen waar ik heel eerlijk tegen ben, gelukkig maar!
Leuk voor je dat het nu een stuk beter gaat.
Misschien een tip voor anderen?
Zeker een tip. Mijn contract is helaas gewoon niet verlengt ivm mijn
whiplash, maar ik kan me voorstellen dat zo'n boekje ook heel handig is voor
mensen in je directe omgeving.
Ik ga het zeker kopen.
Groetjes Natacha

Hoi Imelda
Vaak hebben mensen zoiets van er is niets te zien aan haar dus het zal wel
meevallen, of als ik een keer gezellig met mijn vriend wil winkelen, heb ik
toch zoiets van als ik die en die maar niet tegen kom, want dan trekken ze
weer hun conclusies. Terwijl ik daarna een paar dagen brak ben (wat ze dus
niet zien).
Ja , dat ken ik, ik ben er af en toe ook zo flauw van dat ik zo weinig kan
terwijl er nog zoveel te doen is. Maar hoe kan ik nu genieten terwijl ik
niets kan en mag doen?
Dus af en toe probeer ik het weer en dan bezuur ik (+omgeving) dan daarna.
Ik denk erover om misschien piano te gaan leren spelen, bijv, elke keer 10
minuten, dan heb ik tenminste iets te doen wat mij leuk lijkt.
Heb ik ook last van, ik heb ook soms wel zoiets van realiseert die idioot
die bij ons er achterop reed eigenlijk wel hoe hij mijn leven heeft verknalt
(voor een groot gedeelte)?
En accepteren, daar moet ik op dit moment nog niet aan denken! Ik wil weer
beter worden.
Ja, daar heb je gelijk in. Daar gaan we voor.
Sluit ik toch nog enigzins positief af hoop ik.
Groetjes Natacha

Eerst gaan ze proberen je aan de slag te krijgen bij je eigenwerkgever. is
trouwens een verplichting van de werkgever.
Lukt dat niet dan gaan ze proberen je ergens anders onder te brengen
Ze huren daarvoor een integratiebedrijf in die jou daarbij helpt.
In mijn geval had ik wel veel inspraak. Jij Bent toch diegene die weet wat
je nog wel of niet meer kunt.
Er is veel subsidie te verkrijgen voor zowel de werkgever als voor de
werknemer. Er zijn twee boekjes die de plichten en regelingen aangeven dit
voor de werkgever en de werknemer.
Voor werknemers die arbeidsgehandicapten in dienst nemen (ja zo heten we
dan) is veel mogelijk.
Uiteindelijk zijn we goedkope krachten.
Vijf jaar nadat je eventueel uit de WAO bent heb je nog steeds rechten die
verbonden zijn aan de REA.
Tip:
Schrijf alle beperkingen die je hebt op. Bespreek dit met de
reintegratiewerker. Jij bepaald wat je nog wel en niet meer kunt. Ze zullen
het moeten doen met jou info. Zeg jezelf niets dan gaan ze voor jou aan de
slag en heb je het zelf niet meer in de hand.
Succes
Joop

hoi ,
ik zelf ga 1x in de week 25 minuten onder de zonnebank en dat doe ik
niet alleen voor het bruine kleurtje. Maar ik merk ook dat de pijn in
mijn nek ervan afneemt. Misschien een tip voor andere?
liefs van Ramona

Hallo Nanda, dank voor je welkomsberichtje!
Ja we zijn inmiddels overstelpt met vragen. In de 1e week was ik elke dag
echt even lamgeslagen door de hoeveelheid mailtjes, die er binnenkomen.
Ik lees ze nu beetje bij beetje en dat gaat aardig.
Soms kan ik wel huilen om zoveel trieste WL ervaringen, maar het gevoel van
het onderlinge begrip en elkaar kunnen helpen met eigen ervaringen doet me
best goed. Fijn is dat!
Gr. Leon10.

Hoi Nancy,
Zelf woon ik ook in het oosten, in Eibergen, tijdens stages en vakanties
(hier wonen mijn ouders) en anders (voor mijn studie) woon ik in Lunteren,
ook niet zo ver van Arnhem.
Lijkt me leuk om een keer samen met andere whippies bij elkaar te komen.
Via de lijst zal ik er wel meer over horen, mijn emailadres is
sbentsink@..., via de lijst kun je me ook altijd mailen, natuurlijk.
Groetjes, Sabine

Hallo Ayessa,
Ik weet niet of je een keus hebt.
Op de eerste plaats moet je je afvragen welke hulp je nodig hebt. Heb je
hulp nodig in het verwerken van de whiplash en heb je hulp nodig in je
persoonlijk functioneren dan kan hulp van het RAC een goede mogelijkheid
zijn.
Is acceptatie redelijk gevorderd en heb je veel klachten op cognitiefgebied
dat, denk ik, is hulp van het RAC niet zo voor de hand liggend
Is conditie achteruit gegaan dan is deskundige hulp van een sportschool net
zo goed en zeker niet zo duur.
Je kunt weigeren maar dan lijkt me een alternatief door jou aangegeven wel
op zijn plaats. Je zou op de lijst naar andere alternatieven kunnen kijken.
Ik weet dat er mensen zijn die baat hebben bij de aanpak van het DBC.
Ook daar werken ze aan het omgaan met de whiplash en niet, zoals bij het RAC
aan het werken aan een volledige terugkeer.
Ik kan me indenken dat je aan de ARBO vraagt je nader te informeren naar
andere mogelijkheden je daarvoor wel toestemming krijgt.
Je werkt dan toch mee!
Het RAC in Arnhem werkt niet anders dan het RAC in Breda of Lutjebroek. Het
is een methodiek die ze overal hanteren.
Het probleem is echter wel dat de ARBO-diensten veel samenwerken met de
RAC's het ligt dus weer aan je arts hoeveel ruimte die je geeft.
Als je meer wil weten over de benadering van de persoonlijke problemen kan
ik je die wel geven. Het gaat te ver om dat in dit mailtje allemaal uit te
leggen.
Hoe dan ook kom voor jezelf op.
Sterkte
Joop

Bedankt Joop,
Bedankt voor je opbeurende woorden aan ons. Ik herken er erg veel in. Ik heb
het uitgeprint zodat ik het elke keer kan lezen wanneer ik dat wil.
Groetjes,
Ria v.d. Jagt
-//-
-//-

Hallo Ayessa, Nancy, Leontien, Esther en Machteld,
Welkom op de lijst.
Ik heb inmiddels gelezxen dat jullie al uitvoerig zijn welkom geheten door
diverse leden en aan een vragenvuur zijn onderworpen :o))
Ik hoop dat jullie je prettig zullen voelen op de lijst, en hier de nodige
steun en herkenning zullen vinden.
Mijn excuus voor de wat late reactie, ik was even een paar dagen "buiten
beeld" om het zo maar even te noemen.
Ik wens jullie veel sterkte,
groetjes,
Nan.

Vandaag heeft het ARBONED verteld dat zij een voorstander zijn van het
de multidiciplinaire aanpak van het RAC.
Uit de berichten die ik gelezen heb in ons "whiplash egroup"
lijken niet erg positief.
Heb ik keus ?
Kan ik weigeren ?
Of krijg dan problemen met de ziektewet ?
Kan iemand mij vertellen of het RugAdviesCentrum in Arnhem zinvol is ?
groeten
Ayessa

Beste allemaal,
De laatste weken heb ik heel wat mailtjes mogen lezen met het onderwerp
accepatie.
Iedereen op de lijst heeft met dit onderwerp te maken. De ene meer dan de
andere.
Ik ben eens in het Wolters woordenboek gaan kijken wat dat woord nu precies
betekende en las: Acceptatie is aanneming/aanvaarding...
Ja ook ik heb het ongeluk, door een ander veroorzaakt, moeten aannemen. (ik
kon niet anders)
Aanvaarding is toch iets anders iets. Dus daarom nog wat verder in Wolters
gezocht en bij aanvaarding staat: Op zich nemen of zich belasten met.
Ik denk dat zich belasten met een goede vertaling is. Door ons ongeluk en de
beperkingen die we daarbij hebben belasten ons.
Dit is een gegeven waar je eigenlijk niets aan kunt doen.
Vechten tegen iets waar je niets aan kunt doen is dus verloren energie.
Energie heb je nodig om dingen te kunnen doen. Energie heb je ook nodig om
nieuwe leuke dingen te doen.
Het is me langzamerhand wel duidelijk dat energie stoppen in het proberen
wat ik toch niet meer kan niet werkt.
Dit telkens ontdekken doet pijn. Ook ik heb vele momenten gekend en soms nog
wel dat ik denk het komt wel goed en ging dan weer over mijn grenzen. De
rekening kreeg ik, en de rest van mijn gezin, de dag daarna.
Op dit moment ben ik aan het onderzoeken wat ik wel kan.... en gelukkig is
dat nog wel iets.
Ik heb momenten dat ik trots ben op hetgeen ik die dag gedaan heb.
Natuurlijk ben ik ook boos geweest op de klootzak die me aanreed.
Deze man liet niets van zich horen. Uiteindelijk heb ik hem zelf gebeld en
hem gezegd hoe ik over hem dacht en hem verteld hoe het met me was.
Ik weet dat ik niets aan de situatie veranderde maar was wel mijn boze
gevoel kwijt.
Natuurlijk zijn instanties en verzekeringen geen uitblinkers in communicatie
en begrip.
Voor jezelf zorgen en niet over je laten lopen zijn zaken waar je je energie
in kunt/moet stoppen.
Deze momenten, trots zijn op wat ik nog kan en doe, de veroorzaker bellen,
in gesprek met instellingen en verzekeringen gaan, (wel in samenwerking met
een advocaat) zie ik dan ook als het begin van de acceptatie het begin van
een leven met de whiplash. (ik belast me dus met de Whiplash, zie Wolters).
Nog steeds maak ik keuzes in wel of niet doen. b.v. naar een feestje gaan,
iets in de tuin doen wat eigenlijk te zwaar is. Ik belast me en ben me daar
terdege van bewust. Wat ik merk is dat ik daar me terdege bewust te zijn van
de keuze die ik maak er ook niet zo veel meer van baal.
Vlgs mij weer een stap naar de accepatie van de whiplash.
Natuurlijk doet het mij ook nog weleens zeer. Eerst een
verantwoordelijke/drukke baan en nu misschien 5 uur per week werken of
misschien wel helemaal niet meer betaald werken.
Maar ik kan in die 5 uur per week toch iets doen waar ik me lekker bij voel.
Knokken waarom de andere 35 uur niet kunnen werken helpt niet. Helaas het is
verloren energie.
Energie die je maar een keer kunt uitgeven. Ik geef die liever uit aan
dingen die ik nog kan en geloof me dat zijn er nog voldoende.
Acceptatie is/was voor mij het begin van het opdoen/krijgen van nieuwe
energie.
Sorry voor mijn "preek". Ik hoop dat jullie er wat aan hebben of iets
herkennen.
Joop

Het is afhankelijk ook een beetje in welke plaats je woont en hoe druk het
daar is.
Ik heb zelf nu bijna twee jaar geleden een auto ongeluk gehad en ben ook in
de ziektewet terecht gekomen, en ben pas een half jaar geleden volledig
afgekeurd. ik woon zelf in Rotterdam, en hier was ene gigantichs
achterstand. Ik moet nu voor eind augustus nog een oproep krijgen voor een
arts, maar volgens mij wordt dat niet gehaald en betekent dat dus dat er
vijf jaar eigenlijk niet naar me wordt omgekeken. betenkt voor mij toch wel
een hoop stress minder en niet zoveel reizen
groetjes Karin

Hoi allen,
Ik heb naar aanleiding van het oproepje over paardrijden ook misschien niet
al te positief gereageerd. Ik rij zelf namelijk al ongeveer 20 jaar paard en
heb nu ongeveer een jaar of 4 WL. Ik geef toe dat ik het in eerste instantie
ook niet meer zag zitten om er opnieuw aan te beginnen, maar ik wist wat het
was en hoe je een aantal dingen kan omzeilen. Kijk lichtrijden is een van
die dingen dat wanneer je rijden kan een uitstekende manier is om het een en
ander te ontlasten. Ook je paard trouwens.
Wat mij wel duidelijk is geworden, ik ben nu weer ongeveer een maand of 6
redelijk fanatiek bezig, dat de klachten die ik in het begin had en die
bijna een week duurde, nu na verloop van tijd veel sneller weer tot een
dragelijk niveau terug zijn gezakt. Goed het kost mij ook nog iedere keer
moeite hoor, ook na al die jaren, maar ik denk dat ik ook net iets meer van
mezelf vraag als iemand die het nog moet leren. Die is al blij dat hij/zij
leuk kan blijven zitten en die zit er niet zo mee, als zijn/haar paard niet
helemaal vierkant staat en netjes nagefelijk loopt.
Als je maar kunt stoppen op het moment dat jij dat wilt is dat vaak al
genoeg.
Het is ook een hard gelach dat wanneer je iets leuks wilt doen je het
eigenlijk niet probeert. Misschien valt het wel mee als je het toch
probeert. Zeker een allereerste keer dan doen ze nog niet zo heel veel
ingewikkelde dingen met je.
Het zal zeker pijn doen, maar je zet ook weer een heleboel spieren aan het
werk die je al heel lang niet hebt gebruikt. Bijvoorbeeld bovenbeenspieren
en kuitspieren en gelukkig is daar over het algemeen bij WL'ers niets mis
mee (tot je dan paard hebt gereden, dan kan het wel eens een paar dagen
strompelen zijn, maar je moet er wat voor over hebben).
En vergeet niet LOL MOETEN WE OOK HEBBEN, NIET DAN?????

Beste hans en sylvia,
helaas is het morgen al een jaar geleden dat het ongeluk plaats vond(zal wel
een rot dag worden!) en heb tot nu toe weinig vooruitgang geboekt ...ik werk
nog steeds maar 2 x per week 2 a 3 uur.
Als ik zo afga op hetgeen ik hier
op de lijst lees is er nl voor die categorie helemaal geen of slechts zeer
weinig
hoop op verbetering anders dan "ermee te leren leven" of zoals de
neuropsycholoog zei: there is NO WAY OUT.
het ermee leren leven wil ik nog niet accepteren,ik vind mezelf nog veel te
jong om achter de geraniums te zitten maar soms voelt het wel zo.we (ik en
m'n man) hadden net allemaal toekomst plannen gemaakt, oa.
gezinsuitbreiding,verbouwing huis,die ik nu noodgedwongen uit moet stellen of
afstellen?
dat klopt wel ja, ik heb het gevoel dat ik mezelf moet behandelenipv mijn
huisarts.het enige wat hij heeft geadviseerd is manuele therapie.pijn
medicatie,acupunctuur,revalidatie daar moet ik zelf om vragen.
dat wordt leuk dan want als ik over het afgelopen jaar moet vertellen
dan komen die tranen vanzelf of ik wil of niet.terwijl ik niet depressief
ben alhoewel ik er afentoe wel dicht tegen aan heb gezeten.op dit moment
voel ik me wel goed dankzij alle mailtjes die ik hier heb gelezen.
was erg interessant om te lezen maar denk niet dat het iets voor mij is.
groetjes machteld

Hallo esther,
ik heb zelf net een oproep gekregen voor een keuring in september. ik zit
sinds vorig jaar eind augustus in de ziektewet.geen idee wat me allemaal te
wachten staat en zie er ook best wel tegen op.
groetjes machteld

Hai Natacha,
Allereerst bedankt voor je reactie.
Ik begin met het antwoord op wat mij helpt veel heb je zelf
vast al ontdekt, maar toch noem ik alles op:
- warmte,
* infraroodsauna, dat vind ik echt heerlijk
moet je echt eens proberen. wil je verder uitleg hierover?
geef ik je graag
* hittepit kussen, leg in magnetron en lekker tegen je nek/rug
en als hij koud is geworden met je handen mee spelen
is lekker wanneer je tintelende vingers/handen hebt
* warm bad, heerlijk ontspannen met iets van kneip ofzo
lekker jezelf verwennen
* zonnenbank, ok het is niet gezond maar helpt mij echt
lekker hoor. evt kussen mee. heerlijk. Wel een tosti ijzer
zeg maar waar je met je rug ook op ligt.
- Kussen
* Goed kussen, zoek er eentje uit die bij je past.
ik heb bijv. dfc tempur heet hij geloof ik. informatie geef ik je graag
* nekkussen voor in de auto meenemen ALTIJD. z on reiskussentje
voor om je nek. zonder dat ding stap ik de auto niet in!
* kussen voor in de kamer in je luie stoel, ook dit moet een goede
zijn heerlijk ontspannend.
* kussen voor in de tuinstoel, zit gewichtje aan en kan je zo om een
tuinstoel hangen. informatie geef ik je graag.
- Medicijnen.
* Pijnstillers innemen met thee. neemt je bloed het eerder op.
* ik wil je natuurlijk geen alcoholist maken, maar een neutje op z n tijd
ipv altijd die pijnstillers werkt ook lekker ontspannend voor je nek.
- Bed
* bed omhoog. lekker bed omhoog, ideaal als dat kan. rechtop zitten in bed.
tja en zo merk ik dat ik altijd bezig ben met dingen die een beetje
verlichtend
werken. Het gaat er niet van over maar .......
Pfffffff nu kan ik niet meer en ga lekker in bad. en ik geef je morgen
of overmorgen antwoord op de rest van je vragen.
Groetjes Nancy

Hallo Kris,
Ook al een lief mailtje van jou gekregen!
Wat een lieve reacties allemaal zeg..
Geweldig he? deze lijst. Ik heb er zoveel aan en heb
het gevoel dat iedereen echt veel aan elkaar heeft hier.
Tja die acceptatie iemand schreef laatst dat ze het niet
wil accepteren en dat is een goed antwoord.
Ik wil het ook niet accepteren, als ik dat wel zou
doen......werd het helemaal niets meer met mij.
Maar het rare is dat ik altijd dacht dat het wel weer
over zou gaan, sinds kort denk ik dat het echt niet
meer weggaat. Stiekum daar in blijven geloven is wel fijn hoor
Hoe voel jij dat? denk jij ook dat het wel over gaat.
Ik moet er niet aan denken dat ik dit mijn hele leven hou!
Liefs en begrip
Nancy
Je mag wel jij zeggen, anders voel ik mij zo oud..
maar dat komt denk ik omdat je uit Belgie komt?

Dag naamgenoot Ria,
Ik heb begrepen dat het niet wijs is om te doen.
Het lijkt me een heel wijs besluit van je. Zelf heb ik na de WL nog een
keer op een ezel gereden(er was daar even niets anders!) Nou je wilt niet
weten hoe dat ging!! Ook met op en afstappen konden andere de lachtspieren
gebruiken, waar ik huilde van binnen!!
Lijkt me wel ja. Vraag er eentje met extra vering???
Geniet ervan hoor en veel plezier in jullie vakantie!!
Lieve groeten,
Ria v. B.

Hoi Ria,
Ik wilde al eerder reageren, maar ik kwam er steeds niet toe omdat ik
zo moe ben, je kent dat wel.
Als je toch graag zou willen leren paardrijden, dan heb ik misschien
wel een oplossing voor je. Zelf heb ik voor de Whiplash diverse jaren
paardgereden. Daarbij heb ik op diverse soorten paarden gereden in
diverse rijstijlen.
Nu heb ik ook op Ijslanders gereden. Dat zijn kleine, maar zeeeer
sterke paardjes. "Normale" paarden hebben 3 gangen (stap, draf en
galop). Ijslanders hebben vaak 5 gangen (stap, draf, galop, telgang
en tolt). Hun "natuurlijke" gang is tolt. Dit is een hele snelle
stap, maar doordat deze heel snel gaat, kan je helemaal stil op de
rug van het paard zitten. Dit is perfect voor mensen met nek en
rugklachten. Je kan zo stil op zo'n paard zitten, dat je een glas
water in je hand kan houden, zonder dat je water morst.
Dus, als je toch wilt leren paardrijden, dan zou je rijden op
ijslanders kunnen overwegen. Als mijn nekhernia minder is en ik ben
wat afgevallen, dan wil ik weer gaan rijden, maar wel op ijslanders
dit keer.
Groetjes,
Marianne

Dag Esther
Even een reactie van me op een deel n.a.v je uitgebreidere introduktie mail.
Heel herkenbaar met al die bezige bijtjes. Probeer het even toe te laten dat
je nu dat bezige mens (of bijtje) niet bent. Het kost zoveel energie dit
steeds te proberen weet ik ook.
Ja, Esther heel begrijpelijk dat je dit zo aanvoelt, dat je nu niks meer kan
naast je paar uurtjes op je "tandvlees" te werken. Alles is zo anders en
wordt zo anders met de WL, weet ik uit ervaring. Na zoveel jaren denk ik
soms nog wel eens; ik heb niets gedaan, want ik deed voor de WL een heel
(ander) programma zonder enige moeite even "afdraaien"!!
Nu draai ik niets af en.....ik ben versleten.....van mijn programma......van
nu, wat er geheel anders dan voor de WL-periode. En toch leer ik blij te
zijn met hetgeen ik toch weer/nog gedaan heb zelf, want de voldoenig is
groot!
Tijd is je beste maatje in deze periode om dingen op allerlei fronten te
mogen ontdekken, zoals je plekje nu....met de mogelijkheden van nu ....bij
je. En dan kost het relatief niet zoveel of andere energie.
De ruimte krijg je dan ook om te groeien met je mogelijkheden die jij nog
hebt dan.
En dat is het leven nu..... met een leven met een WL, wat is met
beperkingen, en ook nog sociaal. Dit laatste is ook geheel anders nu, weet
ik. Neem de tijd dit andere "boek" ook een beetje te lezen met de
mogelijkheden van nu van jou en je man en vrienden samen.
Hoe heb jij je woede geuit Esther? Kun je dat aangeven? Heb je dat naar deze
vriend geuit ook? Hoe was zijn reactie direkt na het ongeval naar je en nu?
Hebben jullie er samen over kunnen praten .......en ook samen ....boos over
kunnen zijn??
Jullie zijn gelukkig vrienden gebleven mailde je. Het lijkt me heel byzonder
zo nadat je dit samen moet doormaken........ na een momentje......... de
andere kant op te kijken.
Heel begrijpelijk deze reactie en stom...nee dat lijkt me niet zo.
De herinnering aan je ongeval met hem kwam dubbel zo terug in je herinnering
op deze trouwdag. Je eigen trouwdag (tot heden) was tenslotte zo anders
verlopen door hem!! Je beperkte energie die je nu na je ongeval,
veroorzaakt door hem, "over" heb wordt dan nu (en heel begrijpelijk), op
zijn trouwdag, "uitgegeven". En dat uitgeven kan maar een keertje meestal.
Je wilde ook niet anders, alleen het botste tussen je energie en je
gevoel/verstand even, met als gevolg even ...deze begrijpelijke....reactie
dat je instortte.
Moedig van je hoor deze trouwdag van hem mee te willen maken.
Mijn ervaring is, dat alle gevoelens een functie hebben, dus horen er gewoon
bij, ongeacht wat deze ook zijn. Ze komen en gaan dan weer, zo met vlagen.
Laat ze toe en verdring ze niet, want ze zitten ergens bij je even goed dan.
Ze komen (toch) weer te voorschijn.
Tot slot, neem de vrijheid te reageren op de vragen/opmerkingen hoor, zoals
je voor jezelf prettig vind. Voor velen van ons is niets vreemd meer, dus
reageer (of niet)wat je zelf het prettigst lijkt op de lijst of anders.
Mocht je dit niet prettig vinden, dan zijn er, zoals je weet, mogelijkheden
van de telefoonsupport. Neem de vrijheid daar naar behoefte gebruik van te
maken. Wie of wat maakt allemaal niets uit, het gaat om jou nu!!
Mooie dag voor jou en iedereen toegewenst.
Lieve groeten,
Ria v B.

Bedankt allemaal die hebben gereageerd op mijn vraag of je kan (leren!)
paardrijden met een whiplash. Ik heb begrepen dat het niet wijs is om te
doen. Het is jammer, maar ik begin er denk ik maar niet aan! Weer iets wat
ik niet meer kan. Dan huren we maar gewoon een tandem ook wel leuk, toch?!
Groetjes,
Ria v.d. Jagt

Hoi Brigitte,
Zelf heb ik nog niet gevlogen sinds mijn whiplash. Ik zie er ook nogal
tegenop. Met name het lange staan op de luchthaven i.v.m. inchecken en
paspoortcontroles dat red ik nooit. Nu hoorde ik laatst dat het mogelijk is
voor mensen met dit soort klachten om bij de luchthaven rolstoelservice aan
te vragen. Dat zou dan betekenen dat een grondstewardess (of misschien evt
partner, ik weet het niet precies) je per rolstoel overal doorheen loodst.
Voordeel hiervan is ook dat je voorrang krijgt bij het instappen.
Mensen met kleine kinderen en invaliden mogen altijd als eerste instappen.
Hoe e.e.a. exact werkt weet ik niet, maar het schijnt op alle luchthavens tot
de mogelijkheden te behoren. Misschien heb je hier iets aan? Zo ja, kun je
altijd schiphol bellen of je reisbureau, die weten vast hoe het werkt.
Het is misschien niet zo geweldig om in zo'n rolstoel plaats te nemen, maar
zorgt er wel voor dat je niet al volkomen uitgeput op de plaats van
bestemming aankomt.
Fijne vakantie trouwens en veel succes.
Myriam

hoi natascha,
sorrie dat ik je niet terug gemaild heb, maar mijn harde schijf in mijn pc is
kapot gegaan en dus alle gegevens zijn verloren.
Ik heb dus ook je email adres niet meer, vandaar dat ik het via deze manier doe,
ik zou het leuk vinden om wat af te spreken.
tot horens,
groetjes Patricia
ps mijn email adres : jopa@...
[De niet-tekstgedeelten van dit bericht werden verwijderd]

Hallo allemaal,
Ik heb even een vraag, ik loop nu zo'n twee jaar met een wl, ik ben door het
GAK voor 100% afgekeurd ik ga in augustus de wao in, maar ze gaan mij wel
proberen om te scholen. (mijn beroep is eigenlijk it'er maar dit beroep is te
zwaar geworden.) Het gak had zo'n lang lijstje met allemaal beperkingen. (naast
mijn wl heb ik ook twee knieen die niet meer willen) nou vraag ik mij af, hoe
gaat het gak te werk om mij weer aan de slag te krijgen? heb je zelf nog
inspraak of moet je genoegen nemen met alles wat het gak zegt?
heeft iemand ervaring met de wet REA? (dus met omscholen en gaan werken bij een
bedrijf die een subsidie krijgt?)
Ook tips zijn van harte welkom.
alvast bedankt,
liefs Patricia
[De niet-tekstgedeelten van dit bericht werden verwijderd]

Hallo Esther, nav je vragen:
Bij een WAO keuring stellen je wat vragen over je klachten en hoe het
werken gaat. Officieel moet je ook een lichamelijke keuring krijgen. In mijn
geval kreeg ik die laatste keuring niet.
De GAK arts besliste op eigen inzicht (1 uurtje praten). Geen informatie
ingewonnen bij mijn artsen, terwijl ik hun namen wel opgegeven had. .
Advies hier dus: vraag dringend of ze ook bij je eigen artsen en evt.
(neuro)psycholoog willen informeren.
Je wordt enige tijd later ook opgeroepen door de arbeidsdeskundige, die met
je nagaat wat je nog zou kunnen doen. Bij mij had hij zijn lijstje al
klaar!! Ik werd er niet goed van!
Ja dat mag zeker. Of elke arts zich daaraan houdt? Hoe dan ook: ik zou
je zeker adviseren iemand mee te nemen, want na zo n vermoeiend gesprek komt
het nog al eens voor dat je thuis niet veel meer weet. (ik dus!)
Normaal moet je een oproep krijgen als je een half jaar in de ziektewet
zit, maar het kan nogal eens uitlopen.
Succes en sterkte met de keuring.!
Gr. Leontien.

Hi Esther,
Weliswaar heb ik geen problemen met mijn collega's op het werk, maar ik had
wel de behoefte om uit te leggen wat er allemaal komt kijken bij een
auto-ongeluk. Na het ongeluk heb ik geprobeerd te werken, maar het lukte
niet en uiteindelijk ben ik ingestort en was ik opeens afwezig.
Ik heb een stukje geschreven voor ons personeelsblaadje en het is vorige
week geplaatst. Het is een heel persoonlijk stukje geworden, dat ik een paar
maanden geleden niet had kunnen schrijven. Door het lotgenotencontact, dat
ik als positief ervaar, leer je ook langzamerhand je beperkingen accepteren.
Mensen mogen van het stukje denken wat ze willen; het is mijn beleving die
is natuurlijk ook subjectief. Eigenlijk geloof ik dat er altijd over je
gepraat wordt. Als je negatief bejegend wordt, zou je kunnen vragen of ze
misschien met je willen ruilen.
Pas als hen hetzelfde lot, dan weten ze wat het inhoudt. Na mij zijn twee
collega's van achteren aangereden en die kunnen er nu ook over meepraten.
Tot nu toe heb ik positieve reacties op mijn stukje ontvangen.
Bye, Ellen.

Dag Esther,
Mijn WAO-keuring had ik in januari j.l.. Mijn keuring gebeurde door 1
ARBO-arts. Daarna heb je altijd een gesprek met een arbeidsdeskundige die je
vertelt voor welk % je afgekeurd bent. Hij of zij is ook degene die alles
met je afhandelt en je vertelt wat er gaat gebeuren.
Er mag iemand mee naar de keuring, maar of dat goed uitpakt betwijfel ik. Ik
heb op deze lijst gelezen dat de ARBO-arts weigerde dat er iemand mee ging.
Bij mij was de oproep binnen het jaar, dus ,mijn uitkering startte ook
precies op tijd. Maar ik heb ook gehoord van grote achterstanden.
Ik heb mij laten voorlichten bij het Landelijk Samenwerkingsverband
WAO-Platforms. Zij kunnen je vertellen of er bij jou in de buurt een
belangenorganisatie is. In Amsterdam zitten ze in de Schipbeekstraat 13,
telefoon 020-6722009. Misschien weten zij een organisatie in jouw buurt. Zij
wilden absoluut mee naar de keuring, maar dat wilde ik niet. Wel hebben ze
me een brochure gegeven over de 'Beoordeling Arbeidsongeschiktheid' waar ik
heel veel aan heb gehad. Daarin staan tips etc.
Succes, Jeannette

Hallo collega's
Op de eerste plaats een hartelijk welkom voor alle "nieuwe" collega's.
Schroom niet om je vragen te stellen. Herkenning is een deel van de
verwerking en een eerste stap naar acceptatie. (al is dat het moeilijkste
onderdeel).
Ik schreef onlangs over mijn bevindingen bij de WAO-keuring.
Inmiddels is de uitslag, heet off. beschikking, nog niet binnen.(binnen twee
weken hebt u de beschikking!! het is nu reeds 5 weken geleden!!!) Maar in
overleg met mijn advocaat hebben we besloten om in beroep te gaan.
Dus nu eerst wachten totdat de beschikking binnen is.
Tot mijn verbazing kreeg ik vorige week een brief van Relan. Relan is een
reintegratiebedrijf die door Cadans is ingeschakeld om mij weer in het
arbeidsproces te brengen.
Op dat moment was dat de vierde reintegratiewerker...
Ik heb die mevrouw toch maar laten komen en van haar bezoek heb ik, tot nu
toe, geen spijt gehad.
Zij had alle begrip voor mijn situatie en stond open voor de dingen die ik
wilde.
Starten met dingen die je nog wel kunt en van daaruit kijken of we dat in
kunnen passen bij mijn huidige werkgever.
Los van het bezwaar, wat ik zeker zal aantekenen, ga ik een voorstel
uitwerken waarin ik 5 uur per week of 20 uur per maand bij de eigen
werkgever ondersteunende taken kan uitvoeren.
Het uitgangspunt is niet meer werken onder tijdsdruk dus zelf bepalen
wanneer ik wat doe in een rustige werkomgeving, kan ook thuis zijn.
Voor mijn terugkeer naar een werkplek zijn zowel voor de werkgever als voor
de werknemer diverse subsidiepotjes.
Ik mag dus mijn eigen tempo en werkdruk bepalen.
Voor de eerste keer dat er een instantie is die luistert naar wat ik niet
meer kan en wat ik nog wel kan en ook graag wil.
De baantjes van kippeninpakker en schoonmaakwerkzaamheden zijn, vlgs haar,
theoretische baantjes waar ik niet op hoef te gaan reageren.
Zij zal daar in haar rapportage duidelijk in zijn vertelde ze.
Dus laten we hopen dat het me lukt om toch iets te blijven doen.
Nu maar hopen dat er weer geen regels zijn die het voorgenomen initiatief
negatief be ïnvloeden.
Groet Joop

Hallo allemaal,
Ik heb een aantal vragen met betrekking op de wao en hoop dat iemand een
antwoord weet.
1 Hoe gaat zo'n wao keuring? Als het goed is zijn er 2 mensen die je
beoordelen.
2 Mag er iemand mee naar die keuring?
3 Hoe lang duurt het voor je een oproep krijgt? Ik zit namelijk al bijna
11 maanden in de gedeeltelijke ziektewet en heb nog geen oproep gehad.
Hopelijk kan iemand me meer vertellen over de wao.
Veel liefs Esther.

Hallo iedereen,
Graag wil ik even reageren op de reacties van problemen op het werk.
Ook ik had / heb problemen op het werk. Ik werk in een Apotheek en dan
verwacht je toch enig begrip, nou mooi niet dus. Mijn collega's en baas
snapten er niks van. Toen ik zei dat ik een half uurtje lager per dag
ging werken kreeg ik van mijn collega's het volgende te horen. " Een
half uurtje wat is dat nou?" Nou voor ons als whiplashpatienten veel
dus. Ze houden er geen rekening mee dat ik ook nog een uur reistijd met
de auto heb om te gaan werken. Ik werk nu 4 uur per dag (=3D een uur
auto rijden!) en als ik om half 2 thuis kom moet ik eerst 2 uur naar bed
om te rusten!!
Nadat ik een tijdje terug naar de arboarts ben geweest en bij mijn baas
moest komen voor een gesprek. Heb ik gevraagd of hij wist wat er met
mijn collega's was omdat ze hatelijke opmerkingen enz maakten. Nou zegt
hij ze begrijpen het niet! Toen heb ik gevraagt of hij met ze wil
praten. Is ook gebeurd en weet je wat ze zeiden? Da ik niks vertelde!!!!
Nou vraag ik je wat moet ik dan vertellen dat het slecht gaat? Sociaal
leven heb ik niet dus beleef ik ook niks. Ik heb toen een boekje mee
genomen met de titel:Wat is Whiplash
en ze gevraagt het te lezen. Dit is gebeurd en het gaat een stuk
beter!!! Misschien een tip voor anderen?
Het boekje: Wat is een Whiplash kan je kopen bij de whiplash stichting.
Nu iedereen die werkt, ga zo door en denk aan je zelf en luister naar je
lichaam en niet naar anderen!!!
Sterkte iedereen met het zelfde probleem,
Veel liefs Esther.

Hallo allemaal,
Allereerst wil ik iedereen bedanken voor het welkom.
In mijn introductie was ik het een en ander vergeten, hierbij zal ik me
wat uitgebreider voorstellen.
Ik ben Esther de Rooij en ben 25 jaar. Op 29 augustus 1999 heb ik een
auto-ongeluk gehad en direckt daarna had ik
de volgende klachten: hoofdpijn, nekpijn, misselijk, duizelig en wazig
zien. Ben naar het ziekenhuis geweest en daar zijn foto's
gemaakt en heb ik een halskraag gekregen. Ik heb vele fysiotherapie
behandelingen gehad en ben bij een neuroloog geweest omdat ik
uitstralingen naar mijn rechte hand/arm kreeg. Ook kreeg ik krachts
verlies in deze arm. Ik heb ook veel concentratie problemen en soort
geheugen verlies, vooral met telefoneren of op een verjaardag. Ik werkte
voor het ongeval 40 uur per week als apothekersassistente. Nu kan ik met
veel moeite 4 uur per dag halen. Daarnaast was ik ook nog een bezige bij
maar daar komt nu al helemaal niks van. Ik werk en verder kan ik niks,
dus bijna geen sociaal leven meer.
2 1/2 week na het ongeval ben ik getrouwd met John.(16-09-1999) Gelukkig
kon dit allemaal wel doorgaan. Wel veel de halskraag om gehad maar
gelukkig niet met de plechtig heden.
Het ongeval is gebeurt in Belgie. We waren met 7 vrienden een
"vrijgezellenweekend" aan het vieren. We zouden een daagje naar een
pretpark gaan. Mijn man reed en ik zat er naast en mijn zwager en neefje
zaten bij ons achterin. In de andere auto zaten de andere 3 vrienden.
Wij moesten stoppen voor een afslaande auto. De vriend achter ons keek
even op zij en ja wij stonden toen al stil. Hij heeft nog geremt maar
toch is hij met 70 km naar binnen geknalt. Ik ben de enige met klachten
balen dus. Het is wel moeilijk want we zijn een heel hecht
vriendenclubje en die vriend die het veroorzaakt heeft was ook nog de
ceremonimeester en getuigen van mijn man. We zijn gelukkig nog vrienden
na dit alles. Ik heb net een periode achter de rug van woede. Op hem
vooral. Want ja hij kreeg wel een leuke vrijgezellenavond. (bij ons viel
die in het water door mijn letsel.) Kon ik ook nog niet de hele dag mee!
En ja de wao komt er aan en daar wil ik dus niet in, maar wie wel?.
Gelukkig is nu alles weer goed en ze begrijpen teminsten wat ik heb en
dat ik boos was op hem. Hun zijn namelijk 24 juni getrouwd en toen ben
ik ingestort, want ik wilde de hele dag meemaken. Stom maar je je leert
er wel mee.
Nu voor zo ver hier een persoonlijk bericht van mij en als er vragen
zijn kom maar op.
Veel sterkte iedereen!!
Veel liefs Esther

Hallo allemaal,
Ik heb een vraag: Zijn er mensen die ervarig hebben met whiplash en
zwangeschap/bevalling?
Graag wil ik hier meer over weten en wacht dus op reacties.
Veel liefs Esther.

Beste Machteld,
In principe boekt IEDERE arts goede resultaten bij de gemiddelde
whiplashpatient.
zo'n 70% van de whiplashpatienten geneest immers vanzelf in de loop van het
eerste jaar.
Sylvia behoort helaas tot de "hardnekkige" whiplashpatienten,
Dr Vortman vertelde haar direct dat hij eigenlijk niet anders voor
haar doen kon dan hooguit op termijn de pijn iets verlichten.
Overigens vertelde hij ieder van de drie bezoeken en uiteindelijk in zn
rapportage verschillende verhalen. Dat had Sylvia in haar reactie ook al
gezegd nietwaar? Voor ons is Dr. Vortman daarmee volstrekt
ongeloofwaardig geworden.
Wij hebben ook sterk de indruk gekregen dat ook voor het
J.V.Breemeninst. Whiplash Big Business is.
Er wordt immers een hoop geld betaald , o.a. door Bedrijfsverenigingen,
om whiplashpatienten tot inkeer te brengen (want zo ziet men dat kennelijk)
Als je dan afhaakt, omdat je het nut van zinloze oefeningen niet zo inziet
krijg je vervolgens (uit rancune daarover?) een rapportage waarmee een
eventuele tegenpartij in de rechtszaal de vloer met je kan aanvegen. Zie ook
de verhalen van de belevenissen van medelijstbewoners in het RAC bijvoorbeeld.
Ik zou echter wel eens statistieken willen zien van de resultaten/genezing
van de zwaardere categorie whiplashpatienten die "genezen" zijn dankzij
(of ondanks?)de therapieen van dr.Vortman. Als ik zo afga op hetgeen ik hier
op de lijst lees is er nl voor die categorie helemaal geen of slechts zeer
weinig
hoop op verbetering anders dan "ermee te leren leven" of zoals de
neuropsycholoog zei: there is NO WAY OUT.
Als ik je verhaal zo lees is er kennelijk nog maar weinig ondernomen om bij
jou een goede diagnose te stellen van hetgeen er met je aan de hand is.
Als ik je een raad mag geven zou je er m.i. goed aan doen een verwijskaart
te vragen aan je huisarts voor een (goede) neuroloog, of, als je al eens bij
een neuroloog geweest bent, ga dan voor een second opinion.
Een aantal mensen op deze lijst, waaronder Sylvia ook, heeft goede
ervaringen met mevr. Dr.Strack van Schijndel, Keizersgracht 75 te Amsterdam.
Die kan je ook weer verwijzingen geven voor MRI, CT scan of wat dan ook wat zij
nodig vindt. Onze ervaring tot nu toe is dat mevr. Strack van Schijndel
doortastend te werk gaat.
Een toverstokje heeft zij natuurlijk ook niet.
Dr. Vortman is overigens "slechts" revalidatie-arts.
(pas op.. je wordt al gauw als depressief bestempeld,
vooral als je huilt onder het vertellen over je ellende)
Die depressiviteit wordt dan vervolgens gezi