Hallo Joop,
Bedankt voor je genuanceerde reactie.
"Wederom" zeg je. Ik ben pas nieuw op de lijst. Is er al eerder zo'n
uitwisseling geweest, met dezelfde tendens?
Ook ik ben in mijn dagelijks werk hulpverlener (orthopedagoog) en kan me
zowel inleven in de doelstelling en werkwijze van het RAC als de ervaringen
van de mensen die ik krijg. Mijn eigen directe ervaring tot nu toe (ik heb
alleen nog informatie opgevraagd) is echter niet negatief.
Mee eens, als werkmethode uitstekend. Verleggen van de focus, positief
bekrachtigen etc. Het streven blijft lovenswaardig (ook menswaardig denk
ik), maar dat bestaat naast de realiteit van de beperkingen. Die
weg-rationaliseren levert ontkenning, miskenning en onbegrip op bij de
WL-ers. En dat lijkt me niet bepaald bijdragen aan het behalen van de
doelstelling.
Kan, hoeft niet. Hoewel ik begrijp (en ervaar) dat langdurige klachten en
langdurig verzuim gepaard gaan met psychologische effecten (somberheid, moed
verliezen, prikkelbaarheid, negatieve bekrachtiging door jezelf etc.). Na
langere tijd kan het dan moeilijk zijn om te onderscheiden wat een direct
gevolg is van het ongeluk. wat effecten zijn door de lange
ziekte/genezingsperiode en (niet vergeten) wat de effecten zijn van
goedbedoelende, maar de plank misslaande hulpverleners.
Je bent de tweede van wie ik dit hoor. Het verbaast me enigszins, omdat de
folder en de website aangeven wel een apart programma voor WL te hebben.
Heb ik ook: concentratieproblemen, geheugen (beetje), overprikkeld,
planning, geen overzicht, geen drukte verdragen, gesprekken met meer dan 1
zijn inspannend (vergaderingen!).
Hoewel ik nu merk dat mijn lichamelijke conditie wat achter uit is gegaan,
doe ik juist zoveel mogelijk om bezig te zijn. Dat had ik zelf ook al
bedacht.
(gezonde geest ...etc.). Ik was altijd reuze-actief: fitness, paardrijden,
circus, ski ėn, skaten, wandelen, fietsen, zwemmen. Van dit alles doe ik nu
alleen de laatste drie. De andere ga ik voorzichtig weer opbouwen.
Heel erg jammer. Ook ik denk dat ik de inzichtgevende methodes niet echt
nodig heb; hoewel ik natuurlijk blinde vlekken kan hebben. En ik wil ook
best kijken naar (nog) onbewuste leerprocessen als die zouden leiden tot in
standhouding van het relatieve WL-evenwicht waarin ik nu verkeer, i.c. een
verdere genezing belemmeren. Maar alleen als ik daardoor een stapje verder
kom, en niet terug val in een ouder "evenwicht".
Mag ik hieruit begrijpoen dat jij in zo'n strijd verzeild ben geraakt? Hoe
ben je daar uitgekomen (als dat gelukt is) en hoe heeft e.e.a. je
WL-genezingsproces beinvloed?
Heb je concreet nog iets gehad aan de training? Werk je weer, wat kun je?
Heeft het de relatie met je werkgever beinvloed? Dit lijkt misschien een
grote stap, maar tenslotte betaalden zij de training. Weet je of zij ook
rapportages krijgen? Hoe zit het met privacy bij zo'n commerciele
instelling?
Heb je nog andere tips voor begeleiding/behandeling?
Tot een volgende reactie hopelijk,
groet Liny